Wanneer de wereld in de fik staat, heb je meer dan ooit de behoefte woede en machteloosheid het hoofd te bieden met behulp van furieuze muziek. METZ(met hoofdletters) biedt uitkomst, met de derde worp van de band: Strange Peace.
Vreemde vrede inderdaad. Cynisme waarmee we wel uit de voeten kunnen.
Is het producer Steve Albini die je op de achtergrond “We’re rolling” hoort zeggen, voordat wordt afgetrapt met het ziedende Mess Of Wires? De toon is gezet in elk geval. “Mess Of Wires herinnert me eraan om uit te spreken en te zeggen wat ik geloof”, vertelt METZ-frontman Alex Edkins over het nummer. “Om eerlijk te zijn voor mezelf. Het is gebruikelijk dat je gedachten inconsequent zijn, maar stilte is vaak beroerder. Spreek over waar je in gelooft. Waar je voor staat. Luid en vaak. In de geest van dit lied wil ik de gewelddadige en hatelijke acties van de white supremacists en neonazi’s in Charlottesville sterk veroordelen. Hun pogingen om verdeeldheid en angst te zaaien door intimidatie en geweld, mogen geen plaats krijgen in deze wereld.”
Steve Albini, bekend van zijn productiewerk voor onder meer Nirvana, Pixies en PJ Harvey is erin geslaagd METZ wat vetter te laten klinken dan op de voorgangers METZ en II. Wat voller ook, zou je kunnen zeggen. Dat de band íets melodieuzer punk is gaan maken, daar zijn gitarist en vocalist Alex Edkins, bassist Chris Slorach, en drummer Hayden Menzies natuurlijk zelf verantwoordelijk voor.
Terwijl METZ hoorbaar zijn best heeft gedaan songs te schrijven die wat sneller beklijven, is er qua punkattitude eigenlijk niets veranderd. De Canadezen zetten nog altijd nietsontziende noisepunk op plaat en zo horen we ze het liefst. Op Strange Peace klinkt METZ gejaagder dan ooit en dat komt het geluid alleen maar ten goede. Tekst Pieter Visscher
LIVEDATA 09/11 Hedon, Zwolle 10/11 De Kruen, Kortrijk 11/11 Le Guess Who?, Utrecht
Deze geografisch misleidende band komt, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, niet uit Manchester en zelfs niet uit Engeland. De uit de Verenigde Staten afkomstige band is echter niet voor niets vernoemd naar de Noord Engelse industriestad die bands als The Smiths, Joy Division en Oasis voortbracht.
Manchester Orchestra beweegt zich tussen stevige rocksongs à la The Stone Roses en Oasis en intense (semi-)akoestische liedjes die doen denken aan bands als Frightened Rabbit, Stereophonics en Brand New.
SUPPORT
Support is in handen van de blues-inspired grunge band Slothrust, niet te verwarren met jazzmuzikanten die rock proberen te spelen, maar catchy rock-‘n-roll van dit New Yorkse trio.
De Brits geboren en Amerikaans getogen singer-songwriter Barns Courtney
heeft zijn debuutalbum The Attractions Of Youth uitgebracht, waarvan de
huidige single Kicks afkomstig is. Het werk van de 26-jarige jongeman vond
al gretig aftrek onder filmmakers, tv- en gameproducenten. Zo waren eerdere
tracks als Fire, Hobo Rocket en Glitter & Gold onder meer te
horen in de Netflix-serie Suits, de videogame FIFA 17, Bradley Coopers
film Burnt en onder een trailer van een van de langstlopende series in
Engeland, Coronation Street. Het leverde Barns een nominatie op voor
Sync Artist of the Year, die deze maand tijdens de Music Week-awards wordt
gekozen.
Courtneys muzikale levensloop bestaat niet louter uit successen. In
zijn nog jonge maar al veelbewogen carrière verloor hij eerder een
platencontract en zelfs zijn huis, maar het weerhield Barns er niet van door
te gaan en alles te geven voor zijn muziek. Wereldwijd is Courtneys blues/folkpopmuziek inmiddels meer dan 78 miljoen keer gestreamd. Vorig jaar speelde hij nog op het toonaangevende festival SXSW in Austin (VS) en opende hij shows voor onder meer Blur, Ed Sheeran, The Who en The Libertines.
MOOON, drie buurneefjes uit Aarle-Rixtel die met een flinke dosis muziek de buurt onveilig maken. Combineer de stevige baslijntjes van Tom de Jong, flinke drums van Gijs de Jong en de bluesy gitaar van Timo van Lierop en je krijgt psychedelische garageblues met surfsounds en invloeden uit de jaren zestig en zeventig.
Na vele shows door het hele land met de Popronde, supportshows met o.a. The Bootleg Beatles, The Black Marble Selection en festivals zoals Paaspop en Here Comes The Summer is MOOON klaar om het debuutalbum MOOON’s Brew te presenteren. Deze zal via Excelsior Recordings op 6 oktober 2017 het levenslicht zien, uiteraard met de single Mary You Wanna.
De docufilm Let’s Play Twovan Pearl Jamis deze en volgende week in de Nederlandse bioscoop te zien. De film, die de leden van Pearl Jam samen met
de gelauwerde fotograaf en regisseur Danny Clinch maakten, omvat net als de
soundtrack belangrijke en bijzondere momenten uit de 25-jarige carrière van
Pearl Jam.
Vanaf hun iconische debuutalbum Ten tot aan Lightning Bolt. De film toont ook Pearl Jams voorliefde voor honkbal en hun speciale band met de Chicago Cubs, in een jaar waarin de honkbalploeg een historisch hoogtepunt zou gaan bereiken. In augustus 2016 stond Pearl Jam tot tweemaal toe in een uitverkocht Wrigley Field, thuishonk van de Chicago Cubs tijdens hun memorabele kampioenschapsjaar.
De honkbalploeg uit Eddie Vedders geboorteplaats won dat jaar voor het eerst sinds 1908 de World Series Baseball.“In my films and photographs, I love to explore the relationship between a band, their fans and the location,” zegt de regisseur van Let’s Play Two, Danny Clinch. “When it happens that the main
characters of your film are Pearl Jam, the Chicago Cubs, their fans, and Wrigley
Field during a historic moment, you know it’s going to be epic.”
Zaterdag 7 oktober is de film te zien in FC Hyena, te Amsterdam. Dinsdag 10 oktober draait de film in de Kinepolis-bioscopen in Breda, Dordrecht, Emmen, Enschede, Groningen, Jaarbeurs Utrecht
en Zoetermeer.
Voor zijn nieuwe video She heeft Max Meser hulp nodig van de nodige vrouwen. Heb je selfies/foto’s van jezelf, je zus, vriendin, moeder, tante, oma, dochter of BFF? Eigenlijk maakt het niet uit welke dame het is, zolang ze in jouw ogen mooi, lief of prachtig is kun je de foto’s mailen naar: pictureshe@gmail.com. En word jij of je vriendin/moeder onderdeel van de nieuwe Max Meser-clip.
Maar liefst twee jaar hebben ze er aan gewerkt en deze week is het eindelijk zover, de release van Rapture, het vijfde album van Sven Hammond. “Wanneer je met vijf man muziek maakt ontstaat er op een bepaald moment een breed palet aan smaken waaruit gekozen moet worden”, aldus Sven Figee, bandleider en Hammond-organist van de band. Na een uitgebreide selectie kon ‘de waanzinnige rocktrip die is ingezet’, zoals Figee het een paar jaar geleden omschreef, worden hervat. Toch bleek lang niet alles onder het ‘het Sven Hammond-vlaggetje’ te passen. Hoog tijd om even bij te praten met de bevlogen muzikant.
TekstJeroen Bakker
Op het moment dat wij hem spreken is hij ontzettend druk met alle voorbereidingen die de officiële release van een nieuw album met zich meebrengen. Diverse, veelal belangrijke media tonen interesse in de veelzijdige band. Het gezelschap rondom de toetsenvirtuoos is geliefd bij rhythm & blues-, jazz-, soul- en sinds IV, de voorlaatste schijf, ook bij rockliefhebbers. In het weekend zullen instore-optredens plaatsvinden en staan er interviews voor radio en tv op het programma. Figee geniet er met volle teugen van en kan niet wachten om het nieuwe werk voor een live-publiek uit te voeren. “Twee jaar is er maar liefst uitgetrokken om dit allemaal in de studio te realiseren. We hebben gebruik gemaakt van de studio van onze bassist Glenn, in Amsterdam Zuid-Oost en onze eigen Marmelade-studio te Delft. We hebben ons daar voornamelijk bezig gehouden met jammen en schrijven. Er zijn dertig tot veertig dingen gemaakt waarvan er twintig echt zijn uitgewerkt en daar zijn er weer elf uitgekozen voor Rapture. Er zat opvallend veel ‘poppy’ materiaal tussen, soms zelfs iets te poppy voor Sven Hammond-begrippen. Wel heel gaaf hoor maar niet echt passend bij ons. We hebben besloten het toch maar even te parkeren om er eventueel later nog iets mee te gaan doen. Met het echte Sven Hammond-materiaal zijn we toen verder gegaan.”
Ongeveer drie jaar geleden viel de Soul van de groepsnaam af. De band bevond zich zoals gezegd op ‘een heerlijke rocktrip’ en ging verder onder de naam Sven Hammond. Het daarna verschenen album IV bleek een doorslaand succes en de zalen raakten steeds beter gevuld. “Die rocktrip wilde ik echt wel doorzetten. Ceasar, de opener van het nieuwe album bewijst dat ook. Er staan bovendien ook echt liedjes op waarin de vocalen van Ivan Peroti leidend zijn daarnaast is er ruimte gemaakt voor wat instrumentaal werk. Het grijpt toch een beetje terug op dat waar wij elf jaar geleden mee zijn begonnen. Ik wilde indertijd eenvoudigweg lekker kunnen freaken op mijn Hammond-orgel. Uiteindelijk liep alles volledig uit de hand en stond er binnen no-time een band met een zanger. Het voelde meteen al goed en dat doet het nog steeds. We waren het er over eens dat we voor Sven Hamond nummers moesten maken die de lading dekken en bij ons passen.”
Het is een enorme uitdaging gebleken om alles in de agenda op elkaar af te kunnen stemmen. “Drummer Joost Kroon bijvoorbeeld is nog altijd actief in New Cool Collective maar als Anouk of Candy Dulfer op tournee gaat dan wordt er eveneens contact met ons gezocht voor muzikale ondersteuning. De tijd van hobby-projectjes naast iets als dit soort dingen wordt al helemaal een lastig verhaal al ga ik nog wel in november met Tijl, een van de jongens van de Lama’s iets leuks doen in de Ziggodome.”
De focus zal de komende weken in zijn geheel gericht zijn op de promotie van het nieuwe album. Er staan optredens op de agenda in bekende Nederlandse clubs maar ook in Duitsland, waar de plaat ook wordt uitgebracht, zal weer worden gespeeld. Later in het volgende jaar zal Sven Hammond zelfs ook in Spanje op diverse podia te zien zijn. “We spelen niet in het Ahoy van Berlijn hoor”, klinkt het haast verontschuldigend, om er aan toe te voegen: “Kijk, we hebben nog niet zo’n uitgebreid netwerk zoals hier maar ik ben gewoon ontzettend trots op wat wij tot nu toe hebben bereikt. Toen we net begonnen droomde ik er al van hoe het zou zijn om in het buitenland te kunnen spelen en nu zijn we al met de band in Duitsland, België en Frankrijk geweest. Men vindt het daar enorm leuk wat wij doen. Vooral de show in Aken van vorige week was een prachtige ervaring. Het was een soort stadsfeest midden in het centrum. Voordat wij het optreden begonnen stonden er een paar honderd man verdekt opgesteld maar toen de presentator ons aankondigde stroomde het plein rap vol met een paar duizend toeschouwers. We hadden werkelijk geen idee waar ze zo snel vandaan kwamen.”
Evenals op de voorganger zijn ook nu de teksten afkomstig van zanger Ivan Peroti. De wereld-problematiek zoals die op IV nogal nadrukkelijk aan de orde kwam, heeft Peroti deze keer achterwege gelaten. “Er waren tijdens het schrijfproces toen veel gebeurtenissen in de wereld die indruk maakten en in de teksten werden verwerkt: de aanslagen van Isis, de onrustige situatie in de wereld maar ook dicht bij huis. Zo ontstond Shame op het moment dat wij in de studio zaten en er een schietpartij in Alphen aan den Rijn plaatsvond. Vaak hangt de inspiratie af van het moment. Ivan doet dat heel erg goed, hij schrijft vaak mooie poëtische teksten.”
Op In This Life, een van de nieuwe tracks van Rapture, komen we de namen Kris Berry en Markus Mann tegen. “Markus is een singer-songwriter uit Washington die in Frankrijk is gaan wonen, daar vervolgens met een bandje is gaan toeren en redelijk succesvol werd. Via zijn liefje belandde hij in Haarlem. Ik werd eens aan hem voorgesteld toen hij een producer zocht. Wij zijn toen met elkaar gaan samenwerken en hebben een album opgenomen. Toen wij met de band even zonder Ivan in de studio waren hebben we een track opgenomen waarin we een stuk uit Het 1e Klavierconcert van Bach hebben gebruikt. We lieten het aan Ivan horen maar die ‘voelde het niet echt’. Het leek een beetje op de oude Sven Hammond-stijl. Toen ik het aan Markus liet horen was hij wel meteen enthousiast. De micrcofoon stond nog aan en hij zong het in. We hadden ook iets opgenomen waarvoor we een zangeres zochten. We zijn een heel lijstje afgegaan van stemmen die we goed vonden en zijn uiteindelijk bij Kris Berry terecht gekomen. Wij hebben onze manager aan het werk gezet en die moest dat vervolgens maar gaan regelen. Het lijkt me erg leuk om het ook samen met hen eens te kunnen uitvoeren. Nee, ik sluit niet uit dat we samen met hen iets tijdens één van de komende optredens gaan doen. Ik zou in ieder geval maar vast kaarten voor de show in De Tolhuistuin bestellen.”
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.
De kroniek van de nieuwe muziek
Door Robert van Gijssel
Het is misschien een wat een treurige constatering, maar de artistieke curve van een grote popnaam heeft meestal toch de vorm van die piek in het begin, gevolgd door een gestage afdaling gedurende het tweede deel van de carrière. Die eerste twee platen: dat waren de monumentale werken. Daarna volgde een langgerekte poging de urgentie en kwaliteit van de eerste albums te evenaren.
Gelukkig gaat die popcurve lang niet voor iedereen op. De afgelopen maand verschenen een paar topplaten van bands die eigenlijk al over de piek heen waren. Of zelfs al waren opgeheven. En de platen die ergens aan het einde van de rit tóch nog eens verbluffen, en zelfs moeten worden gerekend tot het allerbeste werk: ja, die fonkelen toch het felst.
De New Yorkse band LCD Soundsystem maakte er in 2011 een einde aan. Zanger en liedschrijver James Murphy vond het na de plaat This Is Happening mooi geweest, gaf een afscheidsconcert en klaar. Heel verdrietig voor de fans van de puntige en opzwepende ‘dance-punk’. En toen Murphy vier jaar later alweer een ‘reünie’ aankondigde, won de opluchting het bij de liefhebbers toch van de ergernis.
De plaat American Dream is volgens recensent Gijsbert Kamer een ijzingwekkend goede plaat, waarop Murphy zijn eigen angsten en paranoia weet te koppelen aan de maatschappelijke ellende van onze tijd, in getergde en hypnotiserende nummers. Een zeldzaam bevlogen album en dus een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de band, ruim tien jaar na dat vorige meesterwerk Sound of Silver.
Tragisch is het verhaal van de legendarische Noorse blackmetalband Satyricon. Bij de helft van het duo, de gromzanger en gitarist Satyr, werd pas een hersentumor geconstateerd. De band voelt zich opgejaagd door een misschien wel naderend einde, en gooide er met doodsverachting een van de allermooiste platen uit de bijna dertig jaar durende bandgeschiedenis uit.
De liederen op de plaat Deep Calleth upon Deep klinken kaal en kil, en het uitgeklede bandgeluid van snijdende gitaren en roffelende drums geeft het album een desolate schoonheid. De dood zit de band duidelijk op de hielen. In het genre van de blackmetal is het natuurlijk niet vreemd om over de vergankelijkheid en het naakte niets te zingen, maar de teksten van Satyr krijgen gezien zijn eigen achtergrond wel een ernstige en oprechte lading.
Ook mooi, en verassend: de nieuwe plaat Sleep Well Beast van de Amerikaanse band The National, die toch weer bijna net zo indrukwekkend is als dat ene meesterwerk High Violet, van toch ook alweer zeven jaar geleden. En de prachtige, doordachte en knap gearrangeerde technoplaat World of the Waking State van de Nederlandse dj en producer Steffi.
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
LCD Soundsystem – American Dream (DFA/Sony Music) Toen James Murphy een paar jaar geleden bekendmaakte dat hij LCD Soundsystem nieuw leven zou inblazen, kon hij rekenen op de nodige scepsis.
Door: Gijsbert Kamer
Had hij niet zijn band pas in 2011 na een marathonconcert in de New Yorkse Madison Square Garden opgedoekt? Nu al een reünie? Dat moest zijn ingegeven door financiële, niet door creatieve motieven. En ja hoor, daar kwamen de eerste grote festivalboekingen al.
Alle twijfel is weg bij de eerste kennismaking met het nieuwe studioalbum, American Dream, het eerste sinds This Is Happening (2010) en een veel betere plaat. James Murphy heeft de paranoia van deze tijd weten te koppelen aan zijn eigen sores, zoals omgaan met verlies en ouderdom. En maakte daar soms ijzingwekkend mooie muziek bij.
De bouwstenen van de LCD-sound zijn hetzelfde gebleven: kale, hypnotiserende synths, een voortdenderende beat verlevendigd door live-drums, een straf hypnotiserend ritme, ontregelende gitaren en half pratende zang, die naarmate de nummers langer worden steeds getergder klinkt.
Maar de muziek op American Dream klinkt donkerder dan eerder, soms zelfs desolaat, de synths schuren meer, de euforie van de dansvloer heeft plaatsgemaakt voor soms sombere overpeinzingen en vooral het besef dat alles eindig is.
Hedendaagse pop heeft geen betekenis meer. ‘Everybody’s singing the same song’, zingt Murphy in Tonite, het enige echt op de dansvloer gerichte nummer. ‘Oh sure, it’s ruining the airwaves/Or what remains of the airwaves.’ Dierbaren sterven (‘You fell between a friend and a father’, zingt hij over David Bowie) en paranoia tiert welig: ‘Who can you trust? And who are your friends?’ Murphy stelde zich die vragen in zijn muziek al eerder, maar het lijkt of de noodzaak zijn gevoelens te verwoorden op American Dream groter is dan ooit. Met als resultaat een zeldzaam bevlogen en overtuigend album. Blij dat LCD Soundsystem terug is.
The National – Sleep Well Beast (4AD/Beggars) Mooie muziek, maar de rek leek er een beetje uit op het vorige album Trouble Will Find Me (2014) van The National. Er werd net iets te gemakkelijk omgegaan met de parameters die van High Violet (2010) zo’n prachtige rockplaat maakten.
Door: Gijsbert Kamer
De donkere melancholieke stem van Matt Berninger overheerst nog steeds op Sleep Well Beast, maar de ook nu weer voor het geluid bepalende broers Dessner hebben deze keer veel beter hun best gedaan die stem in te bedden in verrassende songs.
Soms stemmig als R.E.M. ten tijde van Automatic for the People (1992), maar ook puntige rock-‘n-roll en gitaarsolo’s komen op dit sterke album voorbij.
Elk liedje wordt vanaf de grond opgebouwd met steeds andere materialen, zo lijkt het. De ene keer overheersen synths en strijkers, dan weer piano of gitaar.
Ook zit er meer variatie in tempi en melodie van de nummers. Sleep Well Beast is gewoon een ijzersterke, avontuurlijke rockplaat.
Protomartyr – Relatives in Descent (Domino/V2) Protomartyr uit Detroit is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de betere, spannendste indiegitaarbands. De muziek draagt sporen van de postpunk uit de vroege jaren tachtig. De donkere bariton van Joe Casey kan klinken als Ian Curtis op zijn wanhopigst of Mark E. Smith in een knauwpraatmodus.
Door: Gijsbert Kamer
Op de vierde plaat hoor je nog altijd dezelfde invloeden terug (Interpol is ook nooit ver weg), maar Relatives in Descent laat ook meer ruimte voor bezinning. My Children is een aandoenlijk relaas over het verlies van jeugdige onschuld, dat muzikaal sterk wordt ondersteund. Waar de ritmesectie soms gas inhoudt, legt Greg Ahee juist extra gevoel in zijn imposante gitaarsound. Zijn spel is soms ijzingwekkend mooi.
Maar in Don’t Go to Anacita weet de band ook nog wat het is om gewoon even lekker alle remmen los te gooien. Getergd en onstuimig, afgewisseld door intens en beklemmend: Protomartyr beheerst het hele postpunk-spectrum alsof het 1981 is, maar klinkt toch actueel.
The Dream Syndicate – How Did I Find Myself here (ANTI-/Epitaph) The Dream Syndicate maakte in 1982 het prachtige rockalbum The Days of Wine and Roses, waarop een toen nog nieuwe hybride was te horen van Velvet Underground-gitaren en Neil Young-harmonieën.
Door: Gijsbert Kamer
Een paar jaar later zou het retrogeluid pas echt in de mode raken, maar het album van The Dream Syndicate werd zelden overtroffen.
Ook niet door de band zelf, of door voorman Steve Wynn met zijn talloze sympathieke soloplaten. Maar de hereniging van Wynn met drummer Dennis Duck op How Did I Find Myself Here pakt verrassend goed uit. Wynn zingt nog met diezelfde donkere bariton en de gitaren zijn bezwerend in lekker lui langgerekte partijen.
Fraaie songs met een mooi vertrouwd geluid. En hé, daar klinkt in het slotliedje Kendra’s Dream ook nog de Nico-achtige stem van Kendra Smith, Dream Syndicate-bassiste van het eerste uur.
Sterk aanbevolen dit album, zowel voor de liefhebbers uit vroeger tijden als voor de nieuwkomers die kennis willen nemen van een bijzondere band, die het echter nooit echt heeft gemaakt.
Ariel Pink – Dedicated to Bobby Jameson (Mexican Summer/PIAS) ‘Wie is Bobby Jameson?’, dachten liefhebbers van de even merkwaardige als intrigerende muziek van Ariel Pink bij de titel van zijn nieuwe album.
Door: Gijsbert Kamer
Een muzikant die in de jaren zestig vergeefs werd gehyped als nieuw fenomeen. Alle billboards in Los Angeles met zijn naam ten spijt werd het niks met Jameson. In 2015 overleed hij na een tragisch leven vol muzikale mislukkingen. Pas toen vernam Ariel Rosenberg (sinds een jaar of dertien de man achter Ariel Pink) over Jameson en raakte hij gefascineerd.
Niet zo gek, want net als de muziek van Ariel Pink zit het leven van Jameson vol met referenties aan The Monkees, Frank Zappa en andere Californische pophelden van weleer. Nadat Ariel Pink in 2010 zelf was doorgebroken met het psychedelisch meesterwerkje Before Today, sloeg hij misschien wat al te ver door in het zoeken naar curieuze muzikale combinaties van sixties pop, vreemde elektro en jaren tachtig rock. Maar op Dedicated to Bobby Jameson heeft hij alles weer goed op de rails.
Een enkele keer denk je: waar gaat dit nu weer heen, zoals bij Time to Live, maar dan hoor je een vervormd stemmetje een pastiche doen van de oude Buggles-hit Video Killed the Radio Star, en ben je weer bij de les.
Meridian Brothers – Dónde Estás Maria (Soundway Records/Bertus) Al jaren probeert de Colombiaan Eblis Álvarez aan te tonen dat uit zijn land meer hippe muziek komt dan reggaeton alleen. De plaat Dónde Estás Maria? van zijn eenmansproject Meridian Brothers levert nieuw bewijsmateriaal.
Door: Robert van Gijssel
Álvarez draagt voor met de intonatie van de grote politieke Cubaanse zangers uit de jaren zeventig, zoals Silvio Rodríguez, en dus met een zangerige spreekstem. Maar de ironie druipt uit zijn teksten bij bijvoorbeeld het tragikomische Estaré Alegre, No Estaré Triste.
De muziek van Álvarez, die live met een band speelt maar in de studio alles zelf opneemt, heeft ook al zo’n parodiërend karakter. Álvarez speelt traditionele cumbia-ritmes op speelgoedpercussie, bij knerpende keyboards en krassende violen. Zijn songs lijken de Colombiaanse muziek af te breken en vanaf de grond weer op te bouwen, in een haast karikaturale vorm. Het topnummer Como Estoy En Los Sesenta, waarin Álvarez spot met het hippiedom, is een waanzinnige lsd-hallucinatie op trippelende trommels. Met een refrein dat nooit meer uit je hoofd gaat.
Psychedelische wereldtripmuziek, die begin volgende maand door ons clubcircuit trekt. Mis ze niet.
Mount Kimbie – Love What Survives (Warp/PIAS)
Ze begonnen in 2008 als dubstepduo, Mount Kimbie uit Londen, maar dat ligt achter ze: in Four Years and One Day, openingstrack van het derde album Love What Survives, komt na twee minuten een baslijn binnenzeilen van het soort waarop Peter Hook patent had in New Order.
Door: Menno Pot
Dat is tegenwoordig de hoek waarin je het bij Mount Kimbie vaak moet zoeken: in een synthesizertapijt gestanste postpunk en new wave, uitgewerkt tot sterke songs als Blue Train Lines met King Krule), SP12 Beat of You Look Certain (I’m Not So Sure), gezongen door de vrouw die vaak bij Mount Kimbie op het podium verschijnt, Andrea Balency. Ook erg mooi: de twee bijdragen van James Blake die ons in We Go Home Together meevoert naar een niet bestaand verleden.
Hopelijk speelt Mount Kimbie veel van dit wonderlijk veelkleurige, album, op 5 november in Paradiso, Amsterdam.
Bicep – Bicep (Ninja Tune/ Pias) Interessant is de plaat van het Ierse producers- en dj-duo Bicep. In de club draaien Andrew Ferguson en Matthew McBriar al een jaar of tien Britse house, techno en ouderwetse drum-‘n-bass aan elkaar, en op de titelloze debuutplaat zou je eenzelfde euforische stijlenmix verwachten. Maar nee: op plaat is Bicep opmerkelijk fijnbesnaard.
Door: Robert van Gijssel
De koele techno is de motor onder tracks als Orca en Opal, maar Bicep speelt er slimme melodieuze spelletjes en laat eigenlijk vrij versleten, digitaal aandoende synthgeluiden verrassend genoeg zorgen voor de geniepige haakjes waardoor je een en al oor blijft.
Als album is dit debuut geslaagd door een meeslepende opbouw; van meditatieve rustmomenten (Ayr) tot beheerste clubknallers (Aura). Dikke dansvloertracks als Rain, met vervreemdende Indiase vocale samples, doen denken aan de fijne liedjesdance uit de jaren negentig van Orbital. Bicep rekt de grenzen van de elektronische muziek niet op, maar hun album is wel een heerlijk opgewekte, pretentieloze dancepretplaat.
Steffi – World of the Waking State (Ostgut Ton) Ze loopt er niet mee te koop, maar de dj en producer Steffi is toch echt een van de grote helden van de Nederlandse elektronische muziek en danscultuur. Zij doet vooral dienst in clubverband, al jarenlang als vaste dj in de Berlijnse Panorama Bar van de beroemde club Berghain.
Door: Robert van Gijssel
Fijn dat Steffi de tijd heeft gevonden om weer eens een groot en volwaardig album te produceren, want de muziek op World of the Waking State is schitterend.
Steffi heeft in de inmiddels best oude ziel van de techno zitten wroeten. Haar tracks zijn beheerst, melancholiek, soms zelfs een tikje mistroostig. Ze etaleren vooral haar techniek bij het programmeren van de drumcomputers – de basis van alle waarachtige techno.
Maar haar ritmes zijn complexer dan op haar vorige platen, waarop Steffi vooral de dansvloer wilde bedienen met machinale en effectieve vierkwartsmaten. In de zachtaardige en sussende ruimtereistrack The Meaning of Memory spelen de bassdrums, snaredrums en sissende, elektronische maracas verfijnd tegen elkaar in, bij een ook al zo subtiel verspringend melodietje. Het slotstuk Cease to Exist is bedachtzaam gearrangeerd rond een sonore baslijn en een paar rake akkoorden op warme synthesizers. Doseren is een kunst.
World of the Waking State is vooral een luisterplaat, vol sferische en ambachtelijke house en techno. Maar bij het nummer All Living Things spring je toch even op: een heerlijke, op acidbliepjes stotterende dancetrack waarin het erfgoed van de Detroitse techno en van legenden als Drexciya tot leven komt.
Satyricon – Deep Calleth upon Deep (Napalm Records) De blackmetalliefhebber mag zich met een nieuwe, negende plaat van Satyricon in de handen knijpen. Omdat een plaat van Satyricon altijd de moeite waard is, maar ook omdat bij gitarist en zanger Satyr onlangs een hersentumor is geconstateerd. Satyricon is nooit een vrolijk rockbandje geweest, maar Deep Calleth upon Deep is een in angstaanjagend mooie muziek gevatte dialoog met de dood.
Door: Robert van Gijssel
De kracht van deze Satyricon is de gestripte eenvoud van het bandgeluid, het samenspel van gitaar met drums. De riffs zijn origineel, lichtvoetig en aangrijpend en Frosts drumwerk vouwt zich daar prachtig omheen. Knap hoe Satyricon in deze strenge dosering aanstekelijke liedjes kan maken als de trage ballade To Your Brethren in the Dark, die ondanks de morbide tekst schittert in een immer evoluerende gitaarglans.
Het titelnummer is al net zo rusteloos: steeds slaan Satyr en Frost nieuwe melodieuze wegen in en toch staat het monotoon gegromde refrein als een huis: ‘In the forest old, when the moon rises and the shadows fall, deep calleth upon deep.’ Jammer dat in twee tracks wat galmende operastemmen en zelfs een sax voorbijkomen. Ze doen afbreuk aan de desolate schoonheid van dit topalbum van de duistere Noorse helden.
Luister hier naar de vorige editie!
Volkskrant Radio – september 2017
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Iron & Wine – Beast Epic, Together Pangea – Bulls and Roosters, Triggerfinger – Colossus, Maya Jane Coles – Take Flight, The War on Drugs – A Deeper Understanding, Queens of the Stone Age – Villains, Steven Wilson – To The Bone, Grizzly Bear – Painted Ruins, Shelby Lynne & Allison Moorer – Not Dark Yet enDizzee Rascal – Raskit.
Scherpe r&b-grooves versierd met warme donkere gospelachtige zang door J. Bernardt, het eigen project van Jinte Deprez, een van de twee frontmannen van Balthazar.
Balthazar is een van de talentvolste en succesvolste Belgische bands van de afgelopen jaren. De leden van Balthazar gingen (in de beste traditie van formaties als dEUS: woeker met al uw talenten en verblijd de wereld) het afgelopen jaar voor even hun eigen weg. Zo maakten we reeds kennis met Warhaus, het project van Maarten Devolder en ook Simon Casier ging ‘solo’ onder de naam Zimmerman. J. Bernardt was een van de toppers van afgelopen Lowlands!
SUPPORT: LGHTNNG
Als de film Drive Nederlands was, dan schreef LGHTNNG de soundtrack. LGHTNNG is een driekoppige elektronische popgroep uit Groningen, geïnspireerd door 80’s-popcultuur zonder gedateerd te klinken.
Beïnvloed door acts als Chromatics, Shura, M83 maakt LGHTNNG dansbare, donkere maar hoopvolle en nostalgisch klinkende tracks waarbij de popsong en sound hoog in het vaandel staat.
Op 2, 3 en 4 februari 2018 vindt de vijfde editie van Grasnapolsky plaats. Radio Kootwijk zal wederom het toneel zijn van een uiteenlopend programma, waar behalve de traditiegetrouwe aandacht voor de Nederlandse en Belgische underground dit jaar ook meer internationale namen deel van zullen uitmaken. Daarnaast krijgen disciplines als dans, (muziek)theater en performance een prominentere plek in de programmering. Dit vijfde jaar staat in het teken van het thema ‘ver weg/dichtbij’, dat als een rode draad door programma, vormgeving en aankleding zal lopen. Overnachten gebeurt ook dit jaar weer op Landal Rabbit Hill, waar een passend nachtprogramma niet zal ontbreken.
Nieuw programmateam
Vorige week werd al naar buiten gebracht dat Grasnapolsky de toekomst in gaat met twee nieuwe programmeurs, namelijk Ilana van den Berg (Sugarfactory, ex-MOJO) en Jonatan Brand (Doornroosje, Valkhof Festival). Zij geven aan deze jubileumeditie in te willen zetten op speciale projecten. Om diezelfde reden werken we ook dit jaar weer nauw samen met Staatsbosbeheer. Gezamenlijk zullen we komende editie een nog uitgebreider randprogramma opstellen met een actieve rol voor de boswachters. Daarnaast wordt er samen met boswachter Frank gekeken naar nog te ontdekken plekjes van deze bijzondere locatie, die nog niet eerder zijn opengesteld voor het festivalpubliek.
Kaartverkoop
De kaartverkoop start zaterdag 21 oktober om 10:00 uur. Er zullen dit jaar geen early bird tickets aangeboden worden. Wel wil Grasnapolsky de mensen die het festival de afgelopen vier jaar hebben bezocht en gesteund graag bedanken voor hun trouw. Zij ontvangen voorafgaand aan de verkoop een speciale mail.
Grasnapolsky
Festival Grasnapolsky ontstond in 2010 in Utrecht, vanuit het oorspronkelijke idee in de winter een festival in een hotel te organiseren. Het ontwikkelde zich in de jaren erna als een festival dat draait om ontdekken. Op een unieke locatie midden in de natuur biedt het festival haar publiek de kans om veel te ontdekken rondom locatie, natuur, geschiedenis, architectuur, kunst en muziek.
Zendstation Radio Kootwijk sluit hier goed bij aan. Op deze bijzondere erfgoedlocatie midden op de Veluwe werd namelijk de eerste radioverbinding tussen Nederland en Nederlands-Indië gelegd.
METZ – Strange Peace (Konkurrent)
LCD Soundsystem – American Dream (DFA/Sony Music)
The National – Sleep Well Beast (4AD/Beggars)
Protomartyr – Relatives in Descent (Domino/V2)
The Dream Syndicate – How Did I Find Myself here (ANTI-/Epitaph)
Ariel Pink – Dedicated to Bobby Jameson (Mexican Summer/PIAS)
Meridian Brothers – Dónde Estás Maria (Soundway Records/Bertus)
Mount Kimbie – Love What Survives (Warp/PIAS)
Bicep – Bicep (Ninja Tune/ Pias)
Steffi – World of the Waking State (Ostgut Ton)
Satyricon – Deep Calleth upon Deep (Napalm Records)
