Nieuwe show van muziekmagazine The Daily Indie!
The Daily Indie is een site die zich richt op nieuwe en alternatieve muziek via interviews, muziektips, columns, albumrecensies, een dikke concertagenda en een hoop losse rubrieken.
En The Daily Indie zit dus ook op de radio! Elke dinsdagavond tussen 21:00 en 22:00 uur presenteren de connoisseurs van The Daily Indie de beste nieuwe indiemuziek op Pinguin Radio.
Muzine.nl is verplichte kost voor music minded mensen zoals wij. De site volgt de nationale en internationale indie-scene op de voet, toont respect voor de oudjes, maar verslaat vooral het hier en nu. Muzine.nl biedt een constante stroom kwaliteitsposts; album- en concertrecensies, interviews, overzichtsartikelen, columns, you name it, they’ve got it.
Daarom hebben Pinguin Radio en Muzine.nl de handen ineen geslagen. Elke dinsdagavond van 19:00 tot 20:00 uur hoor je een uur lang pop, rock, indie & aanverwanten samengesteld door de redactie van Muzine.nl, de site voor mensen die van muziek houden.
De Australische band Husky komt op 26 oktober optreden in Hedon. De show is onderdeel van een grote tour waarmee de band momenteel door Europa trekt.
Naast de show in Zwolle doet de band ook optredens in grote steden als Parijs, Berlijn en Stockholm. In het voorprogramma (Hedon) staat de talentvolle Nederlandse singer-songwriter Jordan Klassen.
Husky is de band van de Australische neefjes Husky Gavenda en Gideon Preiss en kenmerkt zich door warme en breekbare indiepopliedje. Het geluid van de band is te vergelijken met bands als The Shins en Villagers. Het afgelopen jaar bracht de band hun bejubelde derde album Punchbuzz uit. Een album wat verscheen op het gerenommeerde Amerikaanse platenlabel Sub Pop.
LIVEDATA 25/10 TivoliVredenburg, Utrecht 26/10 Hedon, Zwolle 28/10 V11, Rotterdam 29/10 Botanique, Brussel (BE)
Ane Brun – Leave Me Breathless (V2)
Dit nieuwe album van Ane Brun, haar zevende, komt voort uit een romantische mixtape die ze maakte voor een nieuwe geliefde. Die relatie hield niet lang stand, maar nu is er wel Leave Me Breathless, waarop de Noorse chanteuse veertien liefdesliedjes van anderen vertolkt.
Daarbij toont ze lef, want sommige van de gekozen nummers zijn grijsgedraaide evergreens waar hele generaties (inclusief zijzelf natuurlijk) zijn opgegroeid, zoals I Want To Know What Love Is (Foreigner), Unchained Melody (Righteous Brothers), Big Yellow Taxi (Joni Mitchell) en zelfs Hero (Mariah Carey). Daarnaast Leave Me Breathless (de titel is ontleend aan Maria McKees Show Me Heaven) gewaagde covers van How To Disappear Completely (Radiohead), Into My Arms (Nick Cave) en Right On Time (Lucinda Williams). Muzikaal is Brun hier niet zo vernieuwend bezig als op haar fraaie vorige plaat (When I’m Free uit 2015), maar ze heeft zich alle veertien liedjes wel volledig eigen gemaakt. Een geslaagde coverplaat dus. Tekst Mania | Marco van Ravenhorst
Live Foto Review: Lamb @ Paradiso, Amsterdam
8 oktober 2017
Foto’s Willem Schalekamp
Het Engelse triphopduo Lamb werd groot tijdens de opmars van Massive Attack, Portishead en Tricky en stond samen met hen in de jaren negentig aan de top van de Britse triphop.
Dit jaar vieren producer Andy Barlow en singer-songwriter Lou Rhodes het twintigjarig bestaan van hun titelloze debuutalbum dat in 1996 uitkwam met daarop de hit Górecki. In 2004 brachten ze de dvd Live At The Paradiso uit, welke de warme band met Amsterdam en Paradiso bezegelde.
Op vrijdag 13 oktober viert The Magic Mumble Jumble de release van hun tweede EP. De release show, die plaats vindt in het Paard, is de aftrap van de Haagse Pop Week 2017.
De band zal samen met lokale gasten, waaronder Friends of the Family, op het podium staan. Na de release reist de band Nederland door voor een liefdadigheidstour.
Winter komt eraan, maar niet met The Magic Mumble Jumble. Na een zeer succesvol jaar met geslaagde shows in Nederland en hun spectaculaire ‘Sunshine Tour’ door Duitsland raakt en beweegt de band meer en meer mensen in deze tijden van onzekerheid. Het resultaat van dit jaar vol ervaringen is de gloednieuwe EP genaamd We All Want Sunshine die 13 oktober gereleased zal worden.
De boodschap van de band komt tot uitdrukking als rode lijn die door de vier nieuwe songs loopt: “verspreid liefde in deze tijden van verandering”. De EP laat een ontwikkelder sound qua productie en song structuur horen in vergelijking met het debuut album, maar blijft trouw aan de energie die de band heeft op The Magic Mumble Jumble.
LIVEDATUM 13/10 Paard, Den Haag
Live Foto Review: DVERS @ Poppodium Volt, Sittard
30 september 2017
Foto’s Hub Dautzenberg
A vibrant, ambitious and welcoming showcase of the best Euregional music talent. The festival will take place in the evening of Saturday, September 30th in Sittard (The Netherlands). Expect loads of Dutch, Belgian and German pop acts, spread across 17 venues in the city center and in local pop venue ‘Poppodium Volt’. The aim is to program approximately 80 pop acts of all genres from the Euregion.
The program will be formed by the programmers of music venues, festivals and professionals of Limburg (The Netherlands) and network partners Muziekodroom and PXL Music from Hasselt (Belgium), Niederrhein Kulturraum and Städteregion Aachen (Germany). The line-up is a pretty accurate reflection of our Euregional semi-professional music talents.
Into Her Arms is het derde en laatste deel van de rockopera The Story of Bloody Stupid Cash. Dit magnum opus van The Covenant klinkt als de soundtrack van een roadtrip. Bloody S. Cash is een voortvluchtige en manische crimineel, op weg naar zijn thuishaven langs een pad van zelfreflectie, ontkenning en onzekerheid. De muzikale reis op het album gaat over de bewustwording en acceptatie dat alles eindig is.
The Covenant bestaat in 2018 dertig jaar en heeft in drie decennia veel moois meegemaakt. Zo speelden de rockers begin jaren ’90 twee keer in het voorprogramma van Pearl Jam, brachten zijn acht studioalbums uit, deelden zij een repetitieruimte met Herman Brood, deden honderden optredens in binnen- en buitenland en werden door OOR bekroond tot “de laatste echte underground band van Nederland”. Een dieptepunt in de dertigjarige carrière van de Amsterdammers is het overlijden van drummer Chris Heemskerk in 2014. Omdat een deel van Into Her Arms al opgenomen was, is Chris nog wel te horen op de ‘ghost track’ aan het einde van het album.
The Covenant heeft de reputatie ‘stadionrock voor kleine podia’ te maken en heeft daardoor een vaste schare fans opgebouwd. Maar ook nieuwe muziekliefhebbers haken aan. Zanger/ songwriter Frank van der Reep vertelt: “Omdat iedereen de bands kent waardoor we geïnspireerd zijn, denkt het publiek soms dat we covers spelen, maar dat is niet zo. Het is ons streven om tijdens de optredens iedere bezoeker mee te krijgen.”
De muzikanten van The Covenant zijn autonoom en autodidact. Frank van der Reep heeft voor The Story of Bloody Stupid Cash zich zelf aangeleerd om gitaar, bass en toetsen te spelen. Into Her Arms bestaat uit een veertiental liedjes die een gevoel van urgentie oproepen en meer poppy zijn dan de eerste twee delen van The Story of Bloody Stupid Cash. Er zijn verwijzingen naar Thin Lizzy, The Black Crowes, Jack White en The Rolling Stones. Hoogtepunt op het album is volgens Frank de track Heading For A Fall: “We hadden nooit gedacht dit nog eens voor elkaar te krijgen; klinken als The Covenant en geloofwaardige southern rock spelen. Inclusief Hammond met Leslie box speaker en achtergrondzangeressen.”
Into Her Arms sluit af met No Ordinary Guy/Dead Moon Rising hetzelfde nummer waar het allereerste deel van de rockopera in 2013 mee begon. De cirkel is compleet, het verhaal van Bloody S. Cash is af.
LIVEDATA 14/10 Cafe Het Spektakel, Asten 04/11 Unknown venue, Anna Paulowna 19/11 Janssen en Janssen, Millingen Aan De Rijn 02/12 Café De Melterij, Wormerveer 09/12 Cerberus, Hengelo 13/01/2018 OJA, Aarle-Rixtel 24/02/2018 Café The Groove, Sittard 16/06/2018 Schuurpop, Alkmaar 10/11/2018 Rockcafé Taste, Groenlo
Over DAF is al veel gezegd. Ze werden de ‘godfathers of techno’ genoemd, de pioniers van EBM en de voorouders van electropunk. Deutsch Amerikanische Freundschaft – beter bekend als DAF – is een mythe.
DAF heeft op 29 september een uitgebreide Vinyl Box Set DAS IST DAF uitgebracht. De box omvat de eerste vier plaat originele platen, alsook een remix-vinyl (Reworks), waaronder een remix van Der Mussolini door Giorgio Moroder en een 7” met nieuwe DAF-tracks. Deze bijzondere editie verschijnt samen met 36-pagina’s tellend boekwerk met niet eerder gepubliceerde foto’s van o.a. Anton Corbijn en Sheila Rock.
Ze waren altijd in de mode. Sequencers, synthesizers, drum beats en in staccato gesproken woord. Zeer weinig bands zijn erin geslaagd om hun visie op zo’n meesterlijke manier te ontwikkelen en zelfs het onderwerp van hun eigen werk te maken.
Wat we weten is dat ze in een korte tijdsperiode tussen 1980 en 1982 vier albums hebben uitgebracht en dat die albums de geschiedenis van muziek wereldwijd veranderden. Toch was de internationale reputatie van DAF zeker niet gebaseerd op de naam Deutsch Amerikanische Freundschaft. Gabi Delgado-López en Robert Görl waren nooit op zoek naar vriendschap; Hun uitdrukkingen waren onvermijdelijk die van stevige, doordringende staren, en ze presenteerden zich met nauwkeurige ijzigheid.
DAF was aanvankelijk een kwintet dat bestond naast bands als Fehlfarben, Der Plan, Mittagspause. Toen een wat conceptuelere aanpak werd aangenomen bleek er geen ruimte voor andere ‘jonge heren’ en werkten ze als duo verder. Met veel percussieve elementen, jazz-klassiek geschoolde drums, de legendarische Korg MS-20 en een fetish gevoel voor militarisme in rap-vorm, produceerden ze in korte tijd vier albums, die kunnen worden beschouwd als substituten voor seks, drugs en geweld.
Het eerste album, Die kleinen und die Bösen – de eerste helft opgenomen in de studio van Conny Plank en de andere kant gevuld met live-opnamen – toonde de wortels van de oorspronkelijke punk. DAF kwam daarna met in zweet gedrenkte hedonistische platen Alles ist Gut, Gold und Liebe en Für immer.
DAF is het muzikale boegbeeld die een ieder associeert met die Rijn-regio. Internationaal zijn ze, samen met Kraftwerk en Can de pionieers van de Duitse elektronische muziek.
Outrage! Is Now, het derde studioalbum van Death From Above verscheen 8 september en in maart volgend jaar komt de band onder meer naar Nederland en België voor optredens. Mooi moment om de twee mannen aan de tand te voelen, in hotel The Hoxton, aan de Amsterdamse Herengracht. Een buitenbeentje in de hotelwereld. Stijlvol, maar lekker rommelig. Met een gratis minibar en na elven ‘s ochtends wordt er nog gewoon ontbijt geserveerd. Sebastien Grainger en Jesse F. Keeler, buitenbeentjes in de muziekwereld, is het etablissement op het lijf geschreven. De twee gaan weer uitstekend door één deur. “Alles is anders nu.”
Tekst en foto’s Pieter Visscher
In 2001 gestart, zijn Grainger en Keeler tussen 2006 en 2011 zo’n vijf jaar gebrouilleerd geweest, om daarna de draad weer op te pikken. Op diverse vlakken verschilde hun mening. Op creatief gebied bijvoorbeeld; welke muzikale koers ze moesten varen. Overduidelijk is de hegemonie tussen de twee nu beter dan ooit. Ze lachen om elkaars grappen, ogen bijzonder ontspannen en praten honderduit. Vrienden voor het leven? Zonder twijfel. Ja, het kan verkeren. Dat de twee goed in hun vel zitten, blijkt ook wel uit de lovende recensies die Outrage! Is Now kreeg. Onder andere op pinguinradio.com.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Eric Valentine, bekend van productiewerk voor onder meer Slash en Queens Of The Stone Age. Zijn invloed op de nieuwe plaat mag niet worden onderschat. “Het album was niet eens afgekomen als hij zich er niet mee had bemoeid!”, lacht Keeler. “Hij heeft zich werkelijk over alles ontfermd op de plaat. Dat was een ideale situatie voor ons. Waar we ook heen wilden, muzikaal, hij volgde ons. Hij faciliteerde alles wat we wilden. Eric heeft ons echt volledig gestuurd. Álles in de juiste richting. Wanneer hij iets hoorde waarvan hij dacht dat hij het al ergens van kende, werd de boel zonder meer omgegooid. Dat voelde heel erg goed. Hij was enorm direct en dat bevalt ons wel. Uit het niets zei hij vaak: “I have an idea!” Waarop wij reageerden met: “Well, let’s hear it!” “Dat vertrouwen heeft zich uitbetaald.”
Puur
De twee Canadezen noemen Death From Above in de huidige vorm de puurste versie van de band. “Dat heeft alles te maken met zelfvertrouwen”, zegt Keeler. “We zijn in bloedvorm. Toen we opnieuw startten met de band werd soms gevraagd of we een extra bandlid gingen toevoegen. Maar we zijn dicht bij onszelf gebleven en dat voelt ontzettend puur. De eerste opnames na de breuk (voor The Physical World, 2014 – PV) vonden nog plaats in een soort vacuüm. Wat we deden was een experiment dat we op de wereld wilden afvuren. Uiteindelijk verdween dat experimentele. Het voelt inmiddels weer heel erg natuurlijk om platen te maken. Ik snap best dat het behoorlijk abstract klinkt wat ik allemaal zeg, maar zo voelen die dingen nou eenmaal.”
Bellamy?
In het fantastische Moonlight, van Outrage! Is Now, lijkt het alsof Grainger bewust het stemgeluid van Muse’ Matthew Bellamy imiteert en ook muzikaal schuurt de song tegen Bellamys band aan. Het heeft meer weg van een parodie dan van een bewuste pastiche, want Death From Above heeft dat soort gekkigheid niet nodig. Grainger ontkent de overlappingen, in alle toonaarden. “Wie is die Matthew Bellamy eigenlijk? Nee serieus, en die band ken ik ook niet. [lacht] In dat nummer ben ik wel beïnvloed hoor, absoluut, maar dan door Scott Walker. De drummer van Muse – geen idee hoe die jongen heet trouwens – heb ik eens ontmoet, in een bar in New York. Hij was zó opgewonden dat-ie me tegenkwam. “You’re the singer from Death From Above!” “Het was best gezellig. Klein mannetje, viel me op.”
Camping
Een van de hoofdoorzaken van de breuk tussen Grainger en Keeler in 2006 is dat ze eigenlijk nooit inhoudelijk met elkaar spraken. Het was oppervlakkig en wederzijdse irritaties werden ingeslikt. Totdat de boel ontplofte. Inmiddels gaat dat een stuk beter. “Interessant dat je het vraagt. Er waren inderdaad een hoop meningsverschillen, waar we niet over spraken. Er was erg veel aanleiding om uit elkaar te gaan, met frustraties als hoofdoorzaak. Gelukkig is alles anders nu. We lachen hartstikke veel met elkaar. Onze band voelt inmiddels als een relatie. Ik merk het ook in mijn huwelijk hoor; wanneer er niet meer gelachen wordt, is er iets aan de hand.. Je moet plezier hebben met je vrouw en dat geldt ook voor de band. Stel: je gaat naar de camping met een goede vriend en het is continu kutweer. De eerste nacht maak je nog grappen, maar na een paar dagen denk je: fuck this rain! Je begint je af te reageren op die vriend. Zoiets moet het zijn geweest. Het is nu makkelijker om op situaties van toen terug te kijken, dan wanneer je ze daadwerkelijk meemaakt.”
“Oh, je wil wat foto’s maken? Wacht, dan snijd ik mijn polsen even door.”
Achterhoofd
Outrage! Is Now klinkt wat gepolijster dan de twee voorgangers You’re A Woman, I’m A Machine (2004) en The Physical World (2014). Ook songtechnisch hoor je dat Grainger en Keeler nog altijd sprongen maken. Keeler: “Nu de plaat af is denk ik dat we onderweg, tijdens het schrijven van de songs, links en rechts muzikaal toch wel wat inspiratie hebben opgedaan. De tatoeëerder waar ik heen ga, heeft meestal doommetal opstaan. Achteraf moet ik daar wat van meegepikt hebben, denk ik. Niet specifiek op het moment dat hij met naalden bezig was, maar het moet in mijn achterhoofd hebben gezeten. Een periode na The Physical World luisterde ik veel naar Ty Segalls album Manipulator. Dat is een vrij klassieke rockplaat, à la Black Sabbath. Vol met agressieve geluiden. Die stijl van opnemen is vintage en heeft de plaat wel beïnvloed. Niet bang zijn voor verschillende tempo’s en niet continu extreem zijn. De muziek laten ademen.”
Vreemd
Canada is een land waar wel meer grote rockbands vandaan komen. Denk aan The Tragically Hip, The Tea Party en Arcade Fire. Canada is immens. Zo’n 140 keer groter dan Nederland en België samen. Toch heeft het maar 36 miljoen inwoners. Onvergelijkbaar met het dichtgeslibde Nederland, dat welhaast als metropool gekenschetst kan worden. De wereldbevolking is oneerlijk verdeeld. Grainger en Keeler vinden dat ze in een vreemd land leven. “Canada heeft al heel lang een identiteitscrisis”, vindt Grainger. “Komt door de grootte. Soms moet je 24 uur rijden om ergens te komen waar je wil zijn. Onderweg kom je dan geen kip tegen. Plaats dat maar eens in een Europees perspectief. Canada is só fucking big! Amerika bijvoorbeeld, heeft veel minder dead space. Dat is niet te vergelijken. We zouden nu een poosje kunnen klagen over Canada, maar dat zou dan weer niet terecht zijn. We hebben niet dezelfde shit als in Amerika. Het is in Canada alleen overal zó anders, van plaats tot plaats. In dat Europese perspectief: je kunt Amsterdam en Krakau ook niet met elkaar vergelijken. Zo moet je het eigenlijk zien.”
7 maart staat Death From Above in 013. Ze kijken ernaar uit. “Het gaat geweldig worden”, verzekert Keeler. “We hebben de nieuwe plaat nog niet live gespeeld, maar ik beloof dat we druk gaan oefenen in Canada. Het wordt een opwindende show. Voor ons en voor het publiek. Amazing songs, performed in an incredible way!”, lacht Grainger. “Want sinds we het ons kunnen veroorloven om niet meer hutjemutje te hoeven slapen, gaat alles gewoon een stuk beter. Serieus: incidenteel hebben we weleens noodgedwongen lepeltje-lepeltje gelegen. Dat gun je echt níemand..”
LIVEDATA 01/03 Botanique-Orangerie Brussel 07/03 013, Tilburg
