Albums Archieven - Page 32 of 84

Muse – Simulation Theory (Warner Bros.)

Het is alweer bijna 20 jaar geleden dat Muse debuteerde met Showbiz, het bejubelde album met spraakmakende singles als Muscle Museum en Unintended. Inmiddels is Muse niet meer weg te denken uit het huidige pop landschap en is de band een hele grote en breeduit gelauwerde stadion en studio act.

Muse heeft niet bepaald stil gezeten. Niet alleen komen ze nu met alweer het 8e studio album, de muzikale grenzen zijn steeds opgezocht en verder verlegd. En daarop is Simulation Theory wederom geen uitzondering. Na het verschijnen van Drones (2015) werden al de fundamenten gelegd voor de opvolger ervan en de intentie uitgesproken dat deze écht anders moest zijn dan al het voorgaande.

De traditionele bandbezetting (bas, gitaar, drums en toetsen) heeft plaats gemaakt voor een veel elektronischer aanpak. En dat heeft een interessant klankpalet opgeleverd, Muse 2.0 waardig. Wennen is het wel als Simulation Theory opent met het zwaar elektronische jaren ’80 geluid, in combinatie met piano en strijkers. Maar het duurt niet lang of de karakteristieke zang van Matthew Bellamy neemt het voortouw en zet de Muse beentjes weer terug op vertrouwde grond.

Het is een mooie ouverture op wat de rest van het album te bieden heeft. Een spannende afwisseling van experimenteerdrang (Propaganda, Dig Down), mainstream Muse (Get Up And Fight, Thought Contagion) of combinaties daarvan (Break It To Me, Blockades). Met Simulation Theory heeft de band weer bijzonder materiaal in handen om de live concerten mee te vullen. Dat zal smullen worden, maar voorlopig mogen we even ongegeneerd snoepen van dit prachtige nieuwe album. Tekst Mania | Luc van Gaans

LIVEDATA
27 juni Goffertpark, Nijmegen
30 jnuni Rock Werchter, Werchter (BE)

Vandenberg’s MoonKings – Rugged And Unplugged (Mascot Records)

Wanneer je hard aan het werk bent is het soms wel fijn om even een pauze te nemen en als tussendoortje een breaker, yoghurt uit een knijpzakje, te consumeren. Hoe gek het ook klinkt, het nieuwe album van Vandenberg’s MoonKings voelt als hun breaker. Op ‘Rugged And Unplugged’ is Ad Vandenberg even helemaal klaar met het harde rockwerk en de grote orkestrale arrangementen. Samen met zanger Jan Hoving trekt hij zich terug in zijn thuisstudio en in Hoving’s boerderij. Op deze locaties nemen ze, naast de klassieker Burning Heart, akoestische versies op van een aantal nummers van de twee MoonKings albums.

De bedoeling van ‘Rugged And Unplugged’ is om alle nummers zodanig uit te kleden dat alleen een gitaar en zang overblijven. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen op Out Of Reach zijn de basgitaar, drums en violen ook uitgenodigd terwijl op Walk Away een shaker en tamboerijn te horen zijn. En eigenlijk is hiermee het meeste over de uitvoeringen op deze plaat al wel gezegd. Naast het weghalen van de meeste arrangementen hebben Vandenberg en Hoving zichzelf niet uitgedaagd met het heruitvinden van deze ‘kale’ nummers. Er wordt steeds erg braaf en netjes vastgehouden aan het origineel. Dit hoeft natuurlijk helemaal niet zo erg te zijn, maar het besef dat de tracklist van ‘Rugged And Unplugged’ vrijwel geheel bestaat uit nummers die op de vorige albums al semi-akoestisch waren trekt de toegevoegde waarde van deze plaat in twijfel. Op One Step Behind na was elk nummer al gebaseerd op een akoestisch gitaartokkeltje. Deze composities hoor je ook nu in dezelfde vorm weer terug en dit versterkt toch een beetje het gevoel dat dit album weinig spannends te bieden heeft. Het was voor de luisteraar misschien interessanter geweest als een paar van deze nummers een creatieve draai hadden meegekregen. Of nog beter, ik was benieuwd geweest naar hoe de volledig elektrische hardrock nummers hadden geklonken als ‘gestripte’ versie. Maar met het oog op het akoestische gedeelte van hun liveshows, waar ook het idee voor dit album uit is ontstaan, kiezen Vandenberg en Hoving voor de veilige en wellicht makkelijke optie om de uitvoeringen zo simpel en klein mogelijk te houden.

Dit zorgt er echter niet voor dat Hoving zijn zangstijl aanpast. Vanaf het eerste nummer What Doesn’t Kill You schreeuwt hij al de longen uit zijn lijf alsof de volledige band nog meespeelt. Deze rock-n-roll manier van zingen past natuurlijk goed bij Vandenberg’s repertoire, maar juist bij deze uitgeklede versies is het contrast tussen het rustige gitaarspel en de recht-door-zee zang soms groot. Blijkbaar is ‘maximaal rock-n-roll’ de enige stand waarin Hoving opereert. Dat gaat ten koste van de gevoeligheid, maar de overtuiging staat als een huis. Overtuigend is ook het gitaarspel van Vandenberg. Hij bewijst dat nummers als Sailing Ships en Burning Heart zelfs met één gitaar nog steeds indrukwekkend klinken. Met een mooi helder geluid zijn alle gitaarpartijen zeer aangenaam om naar te luisteren waardoor de gitaarsolo’s, die veelal zijn weggelaten, niet worden gemist. Vandenberg sluit het album zelf af met een nieuw instrumentaal nummer, Sundown. Op een vroege zomeravond zat hij een beetje te pingelen op zijn gitaar toen deze mooie melodie tevoorschijn kwam. Met een lengte van anderhalve minuut en voorafgegaan door zeven andere akoestische nummers ben ik wel geneigd mezelf af te vragen wat dit korte gitaarstukje dan nog toe te voegen heeft. Maar eigenlijk past dit nummer hier uitstekend. Na een zware werkdag, terwijl de zon onder gaat, is Sundown het ideale tussendoortje om mee tot rust te komen.

Dat is waar ‘Rugged And Unplugged’ steeds weer op terugvalt. Het is rugged en unplugged… maar meer ook niet. Het voelt misschien een beetje als een verzameling bonustracks waarvan een op zichzelf staande cd is gemaakt. Een rustmoment voor de fans en de band tussen de echte studioalbums door… een tussendoortje dus. En zoals een breaker energie geeft aan harde werkers om verder te kunnen gaan, geeft dit tussendoortje hopelijk energie aan Vandenberg’s MoonKings om door te blijven gaan met rocken. Tekst Blues Magazine.nl | Jurgen Bakker

LIVEDATA
16 november De Pul, Uden
23 november Metropool, Hengelo
24 november Iduna, Drachten
07 december P3, Purmerend
08 december Gebouw-T, Bergen Op Zoom
13 december Luxor Live, Arnhem
14 december Biebob, Vosselaar (BE)
21 december Fluor, Amersfoort
05 januari Grenswerk, Venlo

Thom Yorke – Suspiria (XL Recordings / Beggars)

Grootmeester Thom Yorke is niet vies van een project. Radiohead, uiteraard. Het brein achter Atoms For Peace. Maar vergeet ook zijn solowerk niet. The Eraser uit 2006 en Tomorrow’s Modern Boxes uit 2014. Totaal anders, maar beide voltreffers.

Op Suspiria is Yorke de samenwerking aangegaan met filmproducent Luca Guadagnino, die een remake heeft gemaakt van de uit 1977 afkomstige Italiaanse horrorklassieker Suspiria. Een horrorscène flitst door je gedachten, zodra A Storm That Took Everything opent. Het drama continueert op The Hooks, waar vanaf het middenstuk overduidelijk het bloed vloeit. Dit is echter snel vergeten zodra de pianoklanken van het magische Suspirium worden ingezet.

De schoonheid van de eenvoud wordt door Thom Yorke op onmiskenbare wijze geëtaleerd. Wat. Een. Track. Geïnspireerd door krautrock en het Berlijn van de jaren zeventig dompelt Yorke zich op de rest van het 25 nummers tellende album onder in een voor hem onbekend gebied. Maar deze man kan alles. Bloedstollend. Tekst Mania | Jelle Teitsma

Razorlight – Olympus Sleeping (Atlantic Culture Records)

Het Brits/Zweedse Razorlight werd in 2002 in Engeland opgericht. Naast frontman Johnny Borrell zijn er twee Zweedse bandleden en ook maakte drummer Andy Burrows jaren deel uit van de band.

Er werden drie albums gemaakt en de band speelde veel en vaak in voorprogramma’s, maar werd ook als hoofdact veel gevraagd. Er werden vaak extra lange concerten gegeven, om aan de vraag te voldoen. Tien jaar na het laatste album zijn ze terug, met een uitstekend nieuw en vierde album, dat weer blaakt van de energie.

Het handelsmerk is er weer, springerige en stuiterende Britpop, die door de vier leden enthousiast gebracht wordt. Alleen: waarom zijn ze zo lang weggeweest? Misschien was het omdat Andy Burrows uiteindelijk besloot solo door te gaan. Er is wel een nieuwe drummer en de band klinkt als vanouds. Er werd nog wel getoerd, maar geen album. Het lange wachten wordt beloond. Uitstekend nieuw album. Tekst Mania | Erik Mundt

LIVEDATA
03/02 Melkweg, Amsterdam
04/02 Ancienne Belgique, Brussel (BE)

Greta Van Fleet – Anthem of the Peaceful Army (Republic / Universal)

Bij de eerste gezongen frases van opener Age Of Man ontstaat er verwarring. Zingt hier een dame? Heeft zij zo’n geweldige stem met een lekker rauw randje? De hoge noten klinken heerlijk. En dan valt de band in. Een elektrische gitaar pingelt een classic rock-ballade, de drumpartijen klinken groots en breed uitgemeten. Minuut na minuut bouwt de ballade op. Is het toch een man die zingt? Geddy Lee van Rush was ook niet altijd meteen als man te herkennen. Toch? De ‘hey’-partij tot slot van het ruim 6 minuten durende nummer komt uit de tenen van de zanger.

Bij het tweede nummer Cold Wind lijkt de band de mosterd één op één bij de vier Abrahammen vandaan gehaald te hebben die samen ooit de wereldband Led Zeppelin vormden. Inderdaad; toch een mannelijke zanger. When The Curtain Falls (check die heerlijke solo vanaf 2.40 minuten!), Watching Over en ook het lekker staccato aangezette Lover Leaver (Taker Believer); allen hadden ze op een Zep-album kunnen staan.

Dit piepjonge viertal (drie broers, één gezamenlijke jeugdvriend) neemt bij het soulvolle You’re The One en bij The New Day wat gas terug. Maar bij de blues van Mountain Of The Sun schakelt de band weer in een hogere versnelling. De dikke hardrock van Brave New World wordt opgevolgd door het met akoestische gitaren en een fijne zwoele slidegitaar opgefleurde, intieme slotstuk Anthem Of The Peaceful Army.

Dit is de nieuwe lichting jaren zeventig-rock: dit is het te gekke eerste volwaardige album van Greta Van Fleet. De Amerikaanse tweelingbroers Josh (zang) en Jake Kiszka (gitaar), hun jongere broer Sam (bas, toetsen) en drummer Danny Wagner hebben na een paar succesvolle EP’s menig festivalterrein en concertzaal in de wereld al op de kop gezet. Maar nu dit topdebuut is uitgekomen, ligt de wereld van de livemuziek pas echt aan hun voeten. Tekst Mania | Dennis Dekker

Liefhebbers luisteren uiteraard naar Pinguin On The Rocks!

Check hier het verslag uit Poppodium 013.

LIVEDATA
27/02 AFAS Live, Amsterdam
28/02 Lotto Arena, Antwerpen (BE)

Tamino – Amir (Communion / Caroline Benelux)

Bij het beluisteren van het debuutalbum val je meteen in de warme tonen van de Egyptische roots van Tamino die hij, samen met zijn Belgische roots, laat horen. Een rijk album die als zoete, diepdonkere tonen van oriëntaals oud je zintuigen overneemt.

Twaalfs nummer, zorgvuldig in volgorde op dit album gekozen door de 21-jarige zelf, nemen je mee op reis waarmee het ene nummer het andere lijkt op te volgen. Een duidelijk begin van een track, een fluwelen fade out als eind.

Tamino, die zo’n 4 jaar geleden naar Amsterdam verhuisde voor zijn studie aan het conservatorium, omschrijft het album zelf als een vastgelegd document van de afgelopen drie – vier jaar, of liever gezegd van heel zijn leven dat op AMIR samengekomen is.

Op een nummer als So It Goes is het Arabisch orkest gesampled die Tamino vroeg nadat hij zelf door hen benaderd was om zijn opa’s muziek ten gehore te brengen. Tamino’s gebrek aan de Arabische taal leidde tot een andere vorm van samenwerking. Een debuutalbum dat met robuuste dynamieken de identiteit van Tamino sterk neerzet. Tamino Amir wil je leren kennen. Tekst Mania | Linda Rettenwander

LIVEDATA
29 november Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
30 november Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
01 december Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
14 december Paradiso, Amsterdam
28 februari Motel Mozaique Concerts / Annabel, Rotterdam
01 maart De Oosterpoort, Groningen
02 maart TivoliVredenburg, Utrecht

Dan Mangan – More Or Less

Dan Mangan – More Or Less (City Slang/Konkurrent)

Prachtige cover heeft de nieuwe Dan Mangan. Een grote groep meeuwen is op zoek naar voedsel in het zeewater en een viertal zwanen interesseert dat niet zoveel; zij doen hetzelfde. Het is een afbeelding die goed past bij de muziek die Mangan op zijn vijfde langspeler heeft gezet.

Geen idee waarom eigenlijk.

De 35-jarige Canadese singer-songwriter nam een paar jaar vrijaf, nadat hij onafgebroken zes jaar op tournee was. Even de boel de boel, dacht Mangan, terwijl hij wel twee kinderen op de wereld zette. Een nieuw leven ineens en nieuwe verplichtingen, angsten en vrolijkheden. Hij vertelt erover op More Or Less. Het levert enkele stroperige liedjes op, zoals Peaks & Valleys en Just Fear, terwijl dat jasje hem goed past. Mangan mijmert over zijn nieuwe leven. Zo legt hij het zelf uit: “It’s about feeling disconnected from a popular identity and becoming acclimated to a new one. It’s about raising kids in a turbulent world. It’s about unanswerable questions and kindness and friendship and fear.”

De plaat werd uitgesmeerd over enkele jaren en het opnameproces leed daar ook onder, in zekere zin. Dan is het knap dat het geen ratjetoe is geworden. Het is Mangan zoals we ‘m kennen, met liedjes die verhalend zijn en fris geproduceerd. Hij maakte gebruik van de toevalligheid dat Paul McCartney in dezelfde studio zat, toen het fragiele Lay Low werd opgenomen. Een wat dromerige song, met minimale elektronica ondersteund. McCartney hoorde dat het goed was.

Misschien dat Macca inmiddels ook het beste nummer van de plaat tot zich heeft genomen. Het is de vreemde eend in de bijt, want uptempo. Troubled Mind is een gejaagd lied. “Haunted by the melody“, zingt Mangan, terwijl je denkt: hadden er nog maar twee nummers in dit tempo op More Or Less gestaan. Het zouden twee extra kersen op de taart zijn geweest. Pieter Visscher

LIVEDATA 12/11 Rotonde/Botanique, Brussel 15/11 Paradiso Noord (Tuinzaal), Amsterdam

AlascA – Plea For Peace

AlascA – Plea For Peace (King Forward Records)

Er zijn van die Nederlandse bands die over de landsgrenzen bekender zijn dan in Nederland. Birth Of Joy is daar een goed voorbeeld van en ook AlascA heeft die bedenkelijke status. Ik probeer even een quote van Louis van Gaal te verwerken (“Zijn wij nu zo..”) maar kom er niet uit. Ja, dat AlascA, uit Volendam, had de liedjes allang, met de eerste twee albums, Actors & Liars (2012) en Prospero (2015). Heel erg goeie liedjes, hoewel mogelijk net niet catchy genoeg om het grote publiek wakker te schudden.

Daar komt verandering met Plea For Peace, dat geen stijlbreuk is met eerder werk, en bovendien geen knieval voor de commercie inluidt, maar wel songmateriaal bevat waarmee definitief sprongen kunnen worden gemaakt. Ook in Nederland, want de plaat puilt uit van de pakkende uptemposongs, terwijl het kwaliteitsstempel van Frank Bond er andermaal in donkere inkt is opgedrukt.

Bond is het brein achter de band. Hij bedenkt tekst en muziek en zingt. Hij heeft weer folkliedjes geschreven die herinneren aan de muzikale helden van de band, zonder vragen over authenticiteit op te roepen. Natuurlijk doet het titelnummer Plea For Peace wat denken aan To You van I Am Kloot en zou Jim Morrison (jawel) zich niet hebben geschaamd voor The Comedy Of Distance. Daarnaast galmen Tim Buckley en The Beatles na op deze derde worp van de Volendammers. Zonder meer.

Bond neemt op humoristische wijze het wereldleed onder de loep. “There is no denying that we live in remarkably turbulent times“, laat de band weten en daar is geen speld tussen te krijgen.

In Red Herring neemt hij alles en iedereen op de hak. “Poor Mohammed begged us not to steal the show, but then Beyoncé’s shaking hips made him explode. Then Buddha smiled and said ‘They will be back, just like Jesus Christ, myself and Kerouac‘.” Om te vervolgen met “Even dinos think my thoughts are quite antique.” Dat Bond Engelse litaratuur studeerde aan de universiteit legt hem tekstueel in elk geval geen windeieren. Het proza van de Volendammer zit vol smaakvolle kwinkslagen, is heerlijk narratief en niet gespeend van humor.

Game Over is domweg een van de mooiste liedjes die de laatste jaren zijn verschenen wereldwijd, met een refrein om smoorverliefd op te worden. Wie stil kan blijven staan op het verrukkelijk swingende The Ugliest Girl Alive heeft een levensgroot probleem, want wát een hit! Plea For Peace is een album dat alles heeft om AlascA definitief door te laten breken in binnen- en buitenland. Pieter Visscher

LIVEDATA 02/12 Hedon, Zwolle 08/12 P3, Purmerend 22/12 Tivoli, Utrecht 12/01 De Neushoorn, Leeuwarden 13/04 PX, Volendam

Fucked Up – Dose Your Dreams

Fucked Up – Dose Your Dreams (Merge Records/Konkurrent)

Het roept altijd wel wat controverse op, een bandnaam met het woordje fuck erin. Geen kans op al te veel commercieel succes bovendien, omdat het domweg een rol speelt, hoe je het wendt of keert. Het Canadese Fucked Up zit daar ook niet echt op te wachten, want een knipoog naar die commercie is ook op het vijfde studioalbum in geen velden of wegen te bekennen. Niettemin is dubbelaar Dose Your Dreams, met zijn achttien nummers, soms verrekte toegankelijk. Maar meestal niet.

Dat zit vooral opgesloten in het nogal schreeuwerige stemgeluid van de volslanke zanger Damian Abraham, met zijn geestige hipsterbaard. Het komt allemaal wat woest over, terwijl hij zo’n sympathieke blik in de ogen heeft. Abraham kijkt je aan en je weet bijna zeker dat hij iets over zijn cavia gaat vertellen.

Wanneer de wat studentikoze bassiste Sandy Miranda Abrahams stem aanvult met haar zoetgevooisde geluid levert dat de fraaiste contrasten op. Neem een lied als Tell Me What You See, dat hardcore-elementen combineert met de opgewekte sopraan van Miranda. In Torch To Light, als ze haar begeerlijkste fluisterzang laat horen, leidt het helemaal tot grote krachtsverschillen. Kan dat niet een beetje minder bozig, beste Damian, is wat je dan denkt. Vertel nog eens over die cavia.

Dromerig is Fucked Up ook, in How To Die Happy. Sandy Miranda solitair op zang en het had zo op een plaat van M83 kunnen staan. Net zo soepel schakelt de band over naar skapunk, met het voor een stevige pogo geschikte Living In A Simulation. Dan krijgt Miranda even rust.

Het subversieve I Don’t Wanna Live In This World Anymore wordt opgedirkt met een saxofoon en zelfs een jongenskoor in de finale, terwijl Ben Cook dan ook zijn stem laat horen; de gitarist die het geluid van Fucked Up van nog meer kleur voorziet. Volgend jaar komt de band naar Nederland en België. Pieter Visscher

LIVEDATA 26/01 Zappa, Antwerpen 27/01 Melkweg, Amsterdam

LAKSHMI – Siren (Sounds Haarlem Likes Vinyl / Suburban)

Vorig jaar kwam LAKSHMI met haar prachtige, gelijknamige debuut. Gelukkig komt ze een jaar later snel met opvolger Siren, want we kunnen er geen genoeg van krijgen.

Haar warme, intieme stem staat in prachtig contrast met de donkere arrangementen en persoonlijke teksten over de zoektocht naar zichzelf. De basis voor het album is gelegd in een kapel in Tilburg, een perfecte locatie om de juiste toon voor Siren te zetten.

Opener Blue Lights is wat we van LAKSHMI kunnen verwachten, breekbare strijkers, grauwe synths en een prachtige, volle productie. Later verrast ze met het uptempo When No One Sees Me, een nummer vol energie met die lekkere 80s synthesizer sound.

Ander hoogtepunt is Falling Free, een intiem nummer waar in de refreinen een dromerig duet met J.W. Roy is te horen. Op haar tweede album weet LAKSHMI de juiste elementen uit de pop, elektronica en singer-songwriter werelden te combineren tot een weergaloos goed geheel. Tekst Mania | Tim Jansen

LAKSHMI start op 25 oktober met een uitgebreide theatertournee.
Meer info / livedata tref je hier!