Albums Archieven - Page 37 of 84

Mark Lanegan & Duke Garwood – With Animals (Heavenly Recordings)

Deze twee heren, beide behept met een voorliefde voor duistere muziek, kunnen het kennelijk goed samen vinden. Garwood speelde mee op platen van Lanegan, speelde in zijn tourband en vijf jaar geleden brachten ze samen het desolate Black Pudding uit. With Animals is het logische vervolg daarop.

Ook hier draagt Lanegan, met zijn karakteristieke doorrookte stem, ingehouden songs voor met een bluesy feel, tegen de spaarzame instrumentatie van Garwood. Waar dat op Black Pudding meestal een kale gitaar was, is dat hier soms een beat of een loop (Save Me, My Shadow Life), een vervormde gitaar (Feast To Famine, L.A. Blue) of een pedal steel (Ghost Stories).

Het resultaat is een verzameling indringende songs, die klinken alsof ze in het holst van de nacht zijn opgenomen. Dat gezegd hebbende sluit de plaat prachtig af met Desert Song, over een zonsopgang in Joshua Tree. Als het spreekwoordelijke licht na het donker. Tekst Mania | Louk Vanderschuren

Pablo van de Poel & Satellite June – Americanalog

Uit het werk van Pablo van der Poel in DeWolff kan de luisteraar al concluderen dat Amerikaanse rootsmuziek in de volle breedte een belangrijke invloed is, en wie zich iets verder verdiept in ’s mans ook al imposante producers carrière (Dawn Brothers, Mitch Rivers) weet dat die liefde zelfs meer dan gemiddeld is, en zich ook tot deelgebieden als country, soul en folk uitbreidt.

Dan weer vast niet zo groot als zijn liefde voor Satellite June, fotografe, en in het dagelijks leven Mevrouw van der Poel, en onlangs zijn reisgenote op een roadtrip door de US. Die trip is vastgelegd in een fraai fotoboek met bijbehorend album, waarin en waarop de echtelieden hun respectievelijke indrukken kwijt kunnen.

De valkuil voor cliché ligt in de US langs elke Highway, maar daar weet van der Poel vakkundig langs te sturen. Valley God mag dan wellicht als een mooie Eagles pastiche klinken, in een track als Bodie Curse laat hij horen te begrijpen dat een gitaareruptie a la Ty Segall net zo goed tot de Amerikaanse traditie behoort.

Qua productie ligt de plaat dan ook dichter bij een neo-traditionalist als Jonathan Wilson, zodat de analoge opnames wel volkomen in het heden liggen. In 2nd Amendment Blues krijgt de huidige generatie conservatieven ervan langs, waarmee gelukkig de ogen niet gesloten worden voor verontrustende ontwikkelingen. Amercanalog: een prachtig boek om te zien, en een geweldig album, waar de liefde voor het land en de traditie, en het heilige geloof in een voorspoedige vooruitgang van af spat. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil

LIVEDATA
29/08 Instore + expositie De Boekenbar, Utrecht
30/08 Instore + expositie Music Machine, Sittard
31/08 Instore + expositie SMAAK, Geleen

Mitski – Be the Cowboy (Dead Oceans)

De in Japan geboren maar vanuit de VS opererende Mitski brak twee jaar geleden definitief door met het fraaie Puberty 2. Op deze plaat manifesteerde Mitski zich als een eigenzinnige muzikante die op fascinerende wijze aan de haal ging met invloeden uit de indie-rock en indie-pop en het hele palet tussen P.J. Harvey en St. Vincent wist te bestrijken.

Ze doet dit nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat Be The Cowboy. Mitski jaagt er op haar nieuwe plaat maar liefst 14 songs doorheen en heeft hier maar net een half uur voor nodig. In dit half uur sleept Mitski er zoveel bij dat het je soms duizelt.

De songs op de plaat schieten alle kanten op en zitten volgestopt met goede ideeën. Pop domineert dit keer, maar het is pop die lak heeft aan conventies. Alles is even aangenaam en avontuurlijk, zodat je na een half uur vooral veel meer Mitski wilt. Missie geslaagd dus. Tekst Mania | Erwin Zijleman

LIVEDATA 29/09 Trix, Antwerpen (BE) 02/10 Paradiso Noord, Amsterdam

Death Cab for Cutie – Thank You for Today (Atlantic)

In Europa zijn ze een beetje een cult-band, maar in thuisland VS is Death Cab for Cutie van zanger-gitarist Ben Gibbard een grote naam. Vanaf Transatlanticism (2003) werden hun platen daar door zowel publiek (denk aan top-tien noteringen) als pers (denk aan Grammy-nominaties) omarmd, maar de laatste jaren is het stiller rond de band.

Kintsugi (2015) werd wisselend ontvangen en oerlid/gitarist/producer Chris Walla verliet de band. Dan is het mooi om een nieuwe plaat te zien, helemaal als het muzikaal wel snor zit. Met de jaren is hun eigenzinnige indiepop toegankelijker geworden (denk aan bij voorbeeld The Shins).

Thank You For Today bevat tien transparante, melodieuze songs, die soms iets van eighties-new wave hebben, gedragen door de zachtaardige hoge stem van Gibbard. Oude fans zullen het stekelige gitaarwerk misschien missen, maar deze plaat kan net zo goed nieuwe deuren openen voor de band. Aan de kwaliteit van de muziek zal het niet liggen. Tekst Mania | Louk Vanderschuren

LIVEDATA 03/02/2019 De Roma, Antwerpen (BE) 05/02/2019 TivoliVredenburg, Utrecht

Kovacs – Cheap Smell (Wolf / Warner Music)

Ruim drie jaar naar het megasuccesvolle debuut Shades Of Black is de wolflady Sharon Kovacs terug met haar moeilijke tweede Cheap Smell. Na het afronden van Rock City Institute en de documentairefilm Wolflady ging het hard met het succes van de Baarlose, zowel binnen als buiten de Nederlandse grenzen.

De afgelopen jaren is Sharon erg druk aan het touren geweest in binnen- en buitenland, maar vond gelukkig tijd om in Londen een tweede plaat op te nemen, die zeker niet onder doet voor de eerste plaat. Op Shades Of Black hoorden we veel donkere klanken doordrenkt van melancholie en emotie over de meer donkere zijden van het leven. Deze thematiek is wel iets wat bij de persoon Sharon Kovacs past, zo ook op deze tweede.

Cheap Smell klinkt op het eerste gehoor zeker wat lichtvoetiger en wellicht zelfs vrolijk. Luisteren naar de teksten en de diepere lagen onthullen zich rijkelijk. Naar eigen zeggen heeft dit album veel bijgedragen aan Sharon’s geluk en zelfvertrouwen. De drie singles Cheap Smell, Black Spider en It’s The Weekend hebben er uiteraard voor gezorgd dat de verwachtingen voor het album hoog gespannen zijn.

Die verwachtingen worden wat mij betreft ruimschoots waar gemaakt. Kovacs levert hier een hele degelijk soulplaat af, waarmee de deur naar internationaal succes niet op een kier, maar juist wijd open staat. Fans van Amy Winehouse, Macy Gray en Erykah Badu zullen massaal voor deze dame gaan vallen! Tekst Mania | Remco Moonen

LIVEDATA 05/09 TivoliVredenburg, Utrecht 15/09 Muziekgieterij, Maastricht 21/09 Willem Twee, Den Bosch 22/09 Podium Victorie, Alkmaar 29/09 De Vorstin, Hilversum 01/12 Metropool, Hengelo 02/12 Doornroosje, Nijmegen 07/12 Bibelot, Dordrecht 09/12 De Oosterpoort, Groningen 16/12 Paradiso, Amsterdam

The Magpie Salute – High Water I (Provogue)

Vorig jaar verscheen al een live album voornamelijk gevuld met covers van The Magpie Salute, maar dat bleek slechts een vingeroefening met het nu verschenen officiële debuut High Water.

Waar broer Chris met regelmaat nieuw werk komt, heeft Rich Robinson na het uiteengaan van The Black Crowes slechts mondjesmaat platen uitgebracht. Het was tijdens een soloshow in 2016 dat hij ex-Black Crowes leden gitarist Marc Ford, bassist Sven Pipien en keyboardspeler Eddie Harsch uitnodigde mee te spelen en de chemie was als vanouds. Harsch overleed kort daarna en de band heeft Matt Slocum als vervanger aangetrokken.

Zanger van de band is John Hogg met wie Robinson in 2002 al samen speelde in Hookah Brown. Deze Brit beschikt over een soepele en schurende stem die uitstekend past bij de typische gitaarpartijen van Robinson en Ford. Uiteraard ligt de vergelijking met Black Crowes voor de hand en die is er dan ook. Toch heeft Magpie Salute genoeg eigen gezicht en beschikt het over gevarieerd en kwalitatief hoogstaand songmateriaal en daarmee is het bestaansrecht meer dan gerechtvaardigd. Sterker, High Water is een van de beste rockplaten van de laatste tijd. Tekst Mania | Bert Dijkman

Ane Brun – Live at Berwaldhallen (Balloon Ranger Recordings / V2)

In 2011 werkte Ane Brun mee aan het album New Blood, waarop Peter Gabriel liedjes uit zijn eigen discografie opnieuw opnam met behulp van een orkest. De Noorse zangeres vond dat zo’n bijzondere ervaring dat ze zelf ooit iets soortgelijks wilde doen.

Die kans kwam in maart dit jaar, toen ze drie optredens gaf in de Berwaldhallen in Stockholm, thuishaven van het Swedish Radio Symphony orkest en dirigent Hans Ek. Live At Berwaldhallen is al haar derde live-album, maar dankzij de medewerking van het grote orkest en de keus om vooral materiaal van haar laatste, meer ambitieuze studioplaten te spelen, is dat geen bezwaar.

Daarnaast komen ook een paar oude favorieten in een nieuw jasje voorbij (To Let Myself Go, This Voice) en een opvallende bewerking van Sonnet 138 (Shakespeare). Het orkest dringt zich zelden op de voorgrond, maar levert wel een substantiële bijdrage. Een geslaagde samenwerking en zeer sfeervol album. Tekst Mania | Marco van Ravenhorst

Miles Kane – Coup de Grace (Virgin EMI / Universal Music)

Hoewel al in de maak sinds zijn vorige soloplaat uit 2013, werd Miles Kane’s derde album langdurig opgehouden door het album wat hij maakte met The Last Shadow Puppets en een onvervalst writer’s block.

Dat laatste werd opgelost door de samenwerking aan te gaan met de Engelse singer/songwriter Jamie T en, voor een enkel nummer, met Lana Del Rey. Haar invloed is duidelijk hoorbaar op eerste single Loaded, ondanks dat het tempo van dat nummer, net als de rest van het album, behoorlijk hoog ligt.

Kane barst werkelijk van de energie zo te horen, en zijn punky aanpak van onvervalste rock ’n roll klinkt herkenbaar en aanstekelijk. Ondanks dat eigen geluid eert hij zijn helden respectvol, getuige het geweldige Cry On My Guitar, waar Marc Bolan anno de hoogtijdagen van T-Rex overduidelijk de inspiratie voor vormt. Too Little Too Late blijft, zoals het een echt popliedje betaamt, uren in je hoofd hangen, zonder ook maar een seconde irritant te worden. Miles Kane is onderhand de meester van de moderne Rock ’n Roll. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil

LIVEDATA 18/08 Lowlands, Biddinghuizen (Sold Out) 01/10 Melkweg, Amsterdam (Sold Out) 02/10 Botanique, Brussel (BE)

The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (Legacy Recordings)

De altcountry band The Jayhawks uit Minneapolis draait alweer drieëndertig jaar mee in de muziekbusiness. Op zich best een wonder als je bedenkt dat er aardig wat gedoe is geweest in de band. Respectievelijk tussen oprichters Gary Louris (elektrische gitaar en zang) en Mark Olson (akoestische gitaar en zang). Twee kapiteins op een schip bleek uiteindelijk niet mogelijk.

Alle nummers op het titelloze debuut uit 1985, later opnieuw uitgebracht als Blue Earth in 1989, werden geschreven door Olson. Op de tweede plaat, Hollywood Town Hall (1992), kreeg ook Louris een vinger in de pap en schreef mee aan de teksten. Dat, evenals de samenzang tussen hem en Olson, zorgde voor de definitieve doorbraak van The Jayhawks. Het derde album Tomorrow The Green Grass uit 1995 verkocht echter niet zoals verwacht en Mark Olson verliet nog dat jaar de band. Volgens fans het einde van The Jayhawks aangezien hij veel van de songs schreef en de samenzang met Gary Louris een deel van de aantrekkingskracht was. Toch toert de band sindsdien nog steeds met grote regelmaat en brengt verschillende cd’s uit.
In de winter van 2005 en de zomer van 2006 deed Olson twee korte toers met Louris en namen de heren in 2008 samen het album Ready For The Flood op. In 2011 voegde hij zich wederom bij The Jayhawks, nam met hen de plaat Mockingbird Time op en deed nog één toer voor hij opnieuw de band verliet. In 2016 bracht de band Paging Mr. Proust uit en stond dat jaar onder andere op het TakeRoot festival in de Oosterpoort in Groningen.

Inmiddels is het tiende studioalbum Back Roads And Abandoned Motels een feit. Hierop staan liedjes die Gary Louris door de jaren heen schreef voor andere artiesten. Hij bewerkte de songs, stopte ze in een Jayhawks jasje en nam ze samen met de band en de artiest aan wie hij het liedje ooit gaf, opnieuw op. Zo komen onder andere de liedjes Everybody Knows en Bitter End, bekend geworden door de Dixie Chicks, aan bod. Ook het bekende El Dorado, gebruikt door Carrie Rodriguez en Gonna Be A Darkness,gezongen door Jakob Dylan (de zoon van) hebben hun plekje op het album veroverd. Stuk voor stuk mooie uitvoeringen van talentvolle muzikanten, maar toch wel het allermooist van de groep waarbij deze nummers echt thuis horen. Het klopt als een bus. Het is intens, melancholisch, puur en echt. Zowel de muziek als de zang komt direct binnen en laat je niet meer los. Back Roads And Abandonded Motels is een echt Jayhawks album en misschien wel één van de betere uit het repertoire van de band. Het is er eentje om door een ringetje te halen. Het verrassende is dat de laatste twee songs nieuw zijn. Het wachten is dus nu op een plaat met uitsluitend nieuw werk. Tekst BluesMagazine.nl | Ella-Milou Quist

RVG – A Quality Of Mercy (Fat Possum / Bertus)

Weer zo’n geweldige band uit Australië en ook weer uit Melbourne. Het debuut van RVG is er een om in te lijsten. Jammer dat het maar acht nummers telt en slechts een halfuur duurt.

RVG is de afkorting van Romy Vager Group, zoals de formatie vroeger heette. Vager, transseksueel, is een, tegenwoordig vrouw die in feite alles in huis heeft om heel erg groot te worden met haar band. De acht liedjes op de plaat, stuk voor stuk door Vager geschreven, kloppen allemaal, hebben stuk voor stuk een zekere urgentie en worden ook nog eens met zeer veel overtuiging gebracht door Vager, die in gitarist Reuben Bloxham een man aan haar zijde heeft die nummers muzikaal naar een hoger niveau weet te tillen.

Vager doet niet alleen qua stem denken aan Ian McCulloch van Echo & the Bunnymen, het geluid van RVG komt ook nog eens dicht in de buurt van dat van de Liverpoolse formatie. Het zijn namen als The Smiths, The Go-Betweens (de band is fan), The Cure, Patti Smith en ook Velvet Underground waaraan RVG bovendien schatplichtig is.

Het leidt tot een album dat swingt, rockt en fascineert. Een stukje drama wordt niet uit de weg gegaan, al weet Vager dat uitstekend te doseren.

Mooi is een titel als Vincent van Gogh. Een song die Vager binnen een uur had geschreven. Vager vertelt dat ze al door een flink aantal mensen is gevraagd of de tekst over hen gaat. “You really should stop drinking. You really should start thinking that you’re Vincent van Gogh. The damage you do is worse than the damage you get”, lijkt ze kunstzinnige vrienden en kennissen een veeg uit de pan te geven. Pieter Visscher