Albums Archieven - Page 49 of 84

Franz Ferdinand – Always Ascending

Er is weinig over van de schooljongens-achtige look van zanger en gitarist Alex Kapranos, gitarist Nick McCarthy, bassist Bob Hardy en drummer Paul Thomson toen zij in 2004 met Franz Ferdinand hun titelloze debuutalbum uitbrachten. De jongens zijn mannen geworden, waarbij McCarthy de band in 2016 verliet om zich te focussen op zijn familie.

Frontman Kapranos creëerde Always Ascending, de zesde langspeler van de Britten, met lang geblondeerd haar. Mintkleurig bijna. Voorganger Right Thoughts, Right Words, Right Action stamt uit 2013, waarbij van voortborduren op Always Ascending totaal geen sprake is. Integendeel. Een tijdperk is afgesloten. Sterker nog, de klanken op deze nieuwe zullen symbool staan voor hun toekomstige geluid.

De experimentele titeltrack opent beheerst, maar krijgt na een dikke minuut een LCD Soundsystem-achtige kleur. Die misstaat niet. De overheersende synths worden erna, tijdens Lazy Boy, vervangen door het typische Franz Ferdinand geluid vol speels gitaarwerk, harde drums en een infectieus refrein. Op het licht-dwingende Paper Cages lijkt Kapranos een boodschap te willen verkondigen. “Step out of our cages. Living our lives so. Out of our paper cages.” We mogen onszelf meer laten zien. We doen ertoe.

Vervolgens kabbelen Finally en The Academy Award prettig voort, waarna Kapranos op de luchtige synth-track Lois Lane loopt te verkondigen dat we de juiste keuzes moeten maken om gelukkig te zijn en de wereld te veranderen. Tja. Het tempo gaat vervolgens ouderwets omhoog, om de boel met Slow Don’t Kill Me Slow fraai af te sluiten. Futuristisch en naturalistisch ineen. Het went snel! Tekst Mania | Jelle Teitsma

LIVEDATA 28/02 Vorst National, Brussel (BE) 03/03 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 04/03 De Oosterpoort, Groningen 29/06 Down The Rabbit Hole, Beuningen

AWKWARD i – KYD

Muzikale grenzen opzoeken en tegelijkertijd spontaan dingen laten gebeuren. Daar waar het debuut (I Really Should Whisper) een intieme lo fi-plaat was en het tweede muzikale wapenfeit (Everything On Wheels) juist een groter bandgeluid kende, is KYD bovenal een plaat van verkennen geworden. Zowel voor de maker als ook voor de luisteraar.

Zien waar het schip strandt. Kijken wat de voorliefde van muzikaal experimenteren oplevert. Heel veel verschillende instrumenten gebruiken. Muzieklaag op muzieklaag stapelen, effecten, galmen en andere vervormers toevoegen. Maar daarbij blijven verrassen door ingenieuze zanglijnen te laten opvolgen door, op het eerste gehoor, vreemde tempo- en maatwisselingen.

Tekstuele combinaties zoeken tussen absurdisme en melancholie. Tussen zelfspot en zwartgallige humor. Anders gezegd? De composities op KYD zijn steevast veelzijdig, gelaagd en uitdagend. Conclusie? De derde van AWKWARD i (het alter ego van muzikant en songwriter Djurre de Haan) is zo’n ouderwetse groeiplaat die je opzet en daarna meteen weer wil luisteren en vervolgens gewoon nog een keer. Bijkomende gevolgtrekking? De Haan ontpopt zich op dit album als de Brian Wilson van de lage landen. Tekst Mania | Dennis Dekker

LIVEDATA 17/02 Instore @ Concerto Recordstore, Amsterdam 24/02 Instore Awkward I + Case Mayfield @ North End Haarlem, Haarlem 23/04 Paradiso, Amsterdam 03/05 Club Pussycat @ Podium Victorie, Alkmaar 11/05 EKKO, Utrecht 17/05 Merleyn, Nijmegen 18/05 Altstadt, Eindhoven 19/05 Simplon, Groningen 25/05 Neushoorn, Leeuwarden 31/05 Hedon, Zwolle

MGMT – Little Dark Age

Het is al weer tien jaar geleden dat MGMT spectaculair debuteerde met Oracular Spectacular. Die plaat bevatte psychedelische, ietwat overstuurde popmuziek, aandoenlijk gezongen en met gefreakte orgeltjes en vrolijke belletjes.

Opvolger Congratulations was heel wat minder hectisch en meer een luisterplaat en die lijn werd doorgezet met het titelloze album uit 2013. Vijf jaar later verschijnt nu Little Dark Age dat vooraf gegaan wordt door de gelijknamige single.

Uiterlijk is het duo VanWyngarden en Goldwasser veranderd, de muziek van de nieuwe plaat ligt nu weer dichter bij het debuut. Voeg daarbij wat scheutjes The Cure en een forse dosis triphop en je hebt ongeveer de sfeer van de nieuwe plaat. Al moet gezegd worden dat het een stuk donkerder klinkt dan Oracular Spectacular; minder onbevangen en vooral meer to the point. Tekst Mania | Bert Dijkman

LIVEDATA 29/06 Down The Rabbit Hole, Beuningen 07/07 Rock Werchter, Werchter (BE)

Popmagazine Heaven presenteert Albums van week 7

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Het nieuwe nummer ligt in de winkels.

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Roots/Folk: Red River Dialect – Broken Stay Open Sky
Broken Stay Open Sky is het vierde album van de Londense folkgroep. Geformeerd rond de uit Cornwall afkomstige zanger/liedjesschrijver David Morris, behoort Red River Dialect tot de jongste lichting indie-folkgroepen die teruggrijpen op het verleden, maar daar tegelijkertijd een frisse eigen draai aan geven.

Rock/Pop: Joan As Police Woman – Damned Devotion
Op haar laatste paar albums was Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, een beetje op zoek naar haar identiteit. Op Damned Devotion lijkt ze die hervonden te hebben in de emotioneel rake pop noir die we uit het begin van haar carrière kennen, maar in een fraai geüpdate versie.

LIVEDATA 01/04 Paradiso-Noord, Amsterdam 02/04 Botanique, Brussel (BE) 07/04 Doornroosje, Nijmegen

Blues/Soul/Jazz: Julia Biel – Julia Biel
De Britse souljazz-zangeres Julia Biel al lang te boek als een talent. Toch bleef ze hier tot nu toe onder de radar, ondanks dat ze platen maakte met Ben Watt van Everything But The Girl. Met dit titelloze derde album zou dat wel eens kunnen veranderen, want haar volwassen souljazz – zwoel en aards tegelijk is volledig gerijpt.

Wereld: Hama Sankare – Ballébé (Calling All Africans)
De Malinese vocalist en percussionist Alpha Ousmane ‘Hama’ Sankare speelde in de bands van Ali Farka Touré, Afel Bocoum, Mamadou Kelly en de Songhoy Allstars. Met Ballébé slaat deze veteraan nu eens zijn eigen vleugels uit en doet dat hij met een verrassend modern en krachtig klinkend Malinese bluesrock dat absoluut gehoord mag worden.

Loma – Loma

Loma – Loma (Sub Pop/Konkurrent)

Zeer bijzonder en minstens zo fascinerend album is Loma, van de formatie die dezelfde naam draagt. Loma is een drietal dat bestaat uit Emily Cross en multi-instrumentalist Dan Duszynski van de band Cross Record en Shearwater-zanger Jonathan Meiburg. Amerikaanse muzikanten die de plaat opnamen in Texas.

Het avontuurlijke brein van de drie levert een gevoelvolle plaat op, met tien tracks, die er stuk voor stuk toe doen. Black Willow, met een hoofdrol voor piano en percussie, is een nummer dat je zo vijftien keer achter elkaar wil horen, zonder dat het begint te vervelen. Er is ook een glansrol weggelegd voor Cross, met haar hartverwarmende stemgeluid. Ze steelt wel vaker de show. Tijdens het uptempo Relay Runner bijvoorbeeld, als ook elektronica een hoofdrol opeist.

Het is lastig een echt prijsnummer aan te wijzen, omdat vrijwel alle songs een hoog niveau halen. Het zonder meer aan Low rakende Joy verdient misschien de meeste confetti. Emily Cross trekt alle registers open en ook Duszynski laat horen wat hij allemaal in huis heeft.

Saillant detail is het feit dat de relatie van Cross en Duszynski tijdens de eerste opnamesessies van Loma op de klippen liep. Het leverde gek genoeg genoeg geen paniek in de tent op. Geen drama’s, volgens Duszynski.

Muze voor het album is uiteindelijk vooral het huis in Texas waar de songs werden geschreven – op het platteland. Duszynski: “Surrounded by the sounds of birds and wind; and it seemed like a world of its own – full of joy, fear, and heartbreak.”

Het jaar is nog jong, maar Loma maakt grote kans op een hoge eindklassering in de diverse jaarlijstjes. Mind you: voor je het weet is het weer december. Pieter Visscher

LIVEDATA 25/05 De Kreun, Kortrijk 26/05 London Calling, Paradiso Amsterdam 27/05 Botanique, Brussel

Calexico – The Thread That Keeps Us

Het negende album van Calexico kwam grotendeels tot stand in een strandhuis met panoramisch zicht aan de Californische kust. Een denkbeeldig zacht oceaanwindje weerklinkt al snel tijdens het fluwelen The Town & Miss Lorraine en het meer tropische Flores y Tamales.

De werking van het indrukwekkende landschap rondom het strandhuis is in ieder geval goed terug te horen. Al verandert de windrichting voor een moment even naar de zandvlaktes van Noord-Afrika op Voices In The Field. Halfweg volgen de latin invloeden, die nauw aansluiten bij de muziek van Sergio Mendoza’s eigenzinnige ‘indie-mamba’ band Orkesta Mendoza.

De toetsenist is al enige tijd een vaste waarde in de band. Zo nam ook Craig Schumacher weer achter de geluidsknoppen plaats en co-produceerde het album met de band. The Thread That Keeps Us werd een gevarieerd album, dat soms stevig uit de hoek komt. Uiteindelijk zijn het de dromerige instrumentals en fijne typerende kwaliteitsliedjes zoals Music Box die alle afwisseling naadloos op elkaar doet aansluiten. Tekst Mania | Corné Ooijman

LIVEDATA 24/03 De Roma, Antwerpen (BE) 25/3 Paradiso, Amsterdam 29/06 Down The Rabbit Hole, Ewijk

Clean Pete – Afblijven

Clean Pete, de tweelingzusjes Loes en Renée Wijnhoven, had ik al eerder gezien. Maar ik had er tot op heden nooit zestiger-jaren-huppel-tennismeidjes in gezien. Toch is dat de uitstraling waar ze uiterlijk en muzikaal voor kiezen op Afblijven.

Het onvolprezen label Excelsior geeft ze er de ruimte voor en heeft ervoor gezorgd dat de zussen samen met huis-muzikant/producer Anne Soldaat een opgewekte sixties liedjesplaat hebben kunnen maken. Dat Clean Pete met in het voorprogramma van The Kik heeft gespeeld is goed te horen. De muziek van Van Ronk c.s. en van Loes en Renée past perfect bij elkaar.

Met hun swingende mengelmoes van surf, doo wop en West Coast pop gooien de zussen de schroom van ‘mooie meisjes met gitaar en cello’ met een grote zwiep van zich af. Hun band speelt kik-achtig energiek en de lieflijke teksten hebben zo nu en dan onverwacht scherpe randjes. Op naar de zomer van 2018! Tekst Mania | Fons Delemarre

LIVEDATA 10/02 Cayen, Enkhuizen 24/02 Sugar Factory, Amsterdam (Album release party) 08/03 Merleyn, Nijmegen 11/03 Tivoli De Helling, Utrecht 15/03 Nieuwe Nor, Heerlen 22/03 Rotown, Rotterdam

Rhye – Blood

Bijna vijf jaar geleden verscheen Woman van Rhye. De samenwerking tussen de Canadese zanger Mike Milosh en de Deense producer en multi-instrumentalist Robin Braun groeide in 2013 uit tot een cultplaat en uiteindelijk zelfs tot een jaarlijstjesplaat.
Onbekend bij het grote publiek, maar intens bemind in kleine kring. Woman van Rhye deed denken aan de platen van Michael Franks, Sade en The Blue Nile, maar had ook wel wat raakvlakken met de muziek van The Xx.

Bij beluistering van Blood lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Rhye gaat op haar nieuwe plaat verder waar Woman vijf jaar geleden ophield. Het tempo ligt nog steeds uiterst laag, de klanken zijn warm en broeierig en Mike Milosh kruipt in vocaal opzicht nog altijd dicht tegen Sade aan. Vergeleken met Woman klinkt Blood nog wat mooier en warmer en bovendien klinkt de nieuwe plaat van Rhye door wat extra elektronische impulsen net wat moderner. Heel groot zijn de verschillen echter niet.

Rhye maakt nog altijd muziek die aanvoelt als een warm band. Luister naar de lome en dromerige klanken van Rhye en de klok tikt even wat minder snel. Net als Woman bevat Blood muziek die bijzonder lekker in het gehoor ligt, maar ook dit keer weet Rhye de fantasie te prikkelen met een feelgood plaat met inhoud. Tekst Mania | Erwin Zijleman

LIVEDATA 25/03 Ancienne Belgique, Brussel (BE) 01/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)

Popmagazine Heaven presenteert Albums van week 6

Tekst: Eric van Domburg Scipio

Roots/Folk: Kat Frankie – Bad Behaviour
De Australische Kat Frankie maakt bepaald geen standaard singer-songwritermuziek, al is dat geen enkele reden is om haar links te laten liggen. De veelal op dansbeats geschoeide liedjes zitten origineel als pakkend in elkaar. Samen met haar bezwerende stem geeft dat haar muziek een unieke kwaliteit.

Rock/Pop: Anna Burch – Quit The Curse
Op Quit The Curse laat de uit Detroit afkomstige Anna Burch haar meer folky singer-songwriterachtergrond veelal varen ten faveure van stemmige indiepop. Met negen liedjes in iets meer dan een half uur is het album aan de korte kant, maar voldoende lang om het talent te laten horen. Een veelbelovend albumdebuut.

Blues/Soul/Jazz: Poppy Ackroyd – Resolve
De Britse componiste/pianiste/violiste Poppy Ackroyd (foto) kenden we tot nu toe vooral van Hidden Orchestra. Met haar inmiddels vierde soloalbum treedt ze definitief uit de schaduw van Orchestra-voorman Joe Acheson, met dit bijzonder fraaie werkstuk op de grens van elektronica en modern klassiek.

LIVEDATA 22/02 TivoliVredenburg, Utrecht 01/03 Paradiso, Amsterdam

Wereld: Rumba Katxai – Siembra La Semilla
Het Spaanse Mallorca is de thuisbasis van mestizo/cumbiaband Rumba Katxai, het geesteskind van de Chileense broers Leonardo en Gonzalo Zúñiga. Siembra La Semilla verscheen vorig jaar digitaal en is nu ook fysiek uit. Rumba Katxai brengt heerlijk zomerse latinpop met toch de nodige diepgang. Dus niet slechts voor op festivals en feestjes, maar ook voor in de huiskamer.

First Aid Kit – Ruins

First Aid Kit – Ruins (SONY)

My Silver Lining betekende in 2014 de doorbraaksingle voor First Aid Kit. Het nummer van het eveneens succesvolle album Stay Gold is magisch. Zelfs als je het voorbij hoort komen in een autoreclame.

Het Zweedse indiefolkduo First Aid Kit, de zussen Johanna en Klara Söderberg, heeft de nieuwe worp Ruins laten produceren door Tucker Martine (My Morning Jacket, Laura Veirs) en dat hoor je duidelijk terug. Het geluid is voller. Daarnaast werd er ook nog eens aan de songs gesleuteld door Peter Buck (R.E.M.), Glenn Kotche (Wilco) en McKenzie Smith (Midlake) en die drie heren laten bovendien hun sporen na. Het songmateriaal op Ruins is van ouderwets hoge kwaliteit, terwijl er geen nummer van het niveau My Silver Lining op de plaat is te vinden. Wel veel ander fraais. Er is sprake van een continue kwaliteit in de tien songs.

Grootste wapen van First Aid Kit blijft de tweestemmigheid van de zussen Söderberg, wier stemmen fantastisch complementair zijn aan elkaar. First Aid Kit brengt met folk aangelengde country naar de massa en die smult ervan. Ruins heeft iets verslavends. Een nummer als To Live A Life is zelfs betoverend. In maart staan ze in Paradiso. Pieter Visscher

LIVEDATA 06/03 AB, Brussel (uitverkocht) 07/03 Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 30/06 Down The Rabbit Hole, Ewijk