Category: Recensies

Selma Peelen – In The Boys Room

De Amsterdamse Selma Peelen is een alumna van de popronde met één album op haar naam en (waarschijnlijk) een tweede in voorbereiding.

Het is namelijk te hopen dat In The Boysroom geen alleenstaande single is. De song heeft een sterke sfeer die best wel een album lang zou mogen duren. Er hangt een spanning in de lucht van de Boysroom, een mix van doem en verlangen, van liefde en lust. De middelen waarmee Selma die sfeer neerzet zijn vrij minimaal: percussie, een akoestische gitaar en haar donker getinte stem. Laten we haar stemmige stijl voorlopig goth-folk noemen.

The Mock-Ups – I Wanna Know Your Name

Gerard Way, de opperbaas van My Chemical Romance heeft eindelijk kans gezien het enige bekende nummer van zijn bijband The Mock-Ups uit te brengen.

We weten dat I Wanna Know Your Name geen nieuw nummer is. De opnametechnicus van het nummer -vaste My Chemical Romance medewerker Doug McKean- is twee jaar geleden overleden aan een hersentumor. The Mock-Ups heeft Way op bas en zang. De overige bandleden zijn gerekruteerd uit The Interrupters, een Canadese skapunkband. I Wanna Know Your Name is een geïnspireerd niemendalletje, dat meer refrein dan couplet heeft. Verwacht dus geen album. Tenzij de single aanslaat natuurlijk.

Nine Inch Nails – Who Wants To Live Forever

Ons beleid is: een -1 hit in de Graadmeter vergt een opvolger. En als de band in kwestie niet zelf met een nieuwe single komt kiezen wij er wel een. Dus kan je de komende weken – hopen wij- genieten van een nummer van de soundtrack van Tron van Nine Inch Nails (verder te noemen NIN). Als opvolger dus van hun -1 hit As Alive As You Need Me To Be.

Who Wants To Live Forever is een ballad. Natuurlijk geen recht toe recht aan romantisch lied. We hebben hier tenslotte te maken met NIN, maar een stemmig nummer met een levenbeschouwelijke tekst. De hoge stem die je hoort is niet van Trent Reznor of diens vaste partner Atticus Ross, maar van een ene Judeline.  Who Wants To Live Forever is dus een a-typische NIN track. Pas tegen het einde verraden de makers zich door de boel te oversturen. Op de retorische vraag Who Wants To Live Forever is het antwoord natuurlijk niemand. (Behalve dan de dictatoren van China en Rusland die naar verluidt laten onderzoeken of eeuwig leven mogeijk is. Gelukkig zegt de wetenschap voorlopig nog nee.)

DITTER – Eternity

DITTER is een nieuw Frans trio uit Frankrijk onder aanvoering van mademoiselle Rosa Rocca-Sera.

De band laat zich lastig vangen en dat is altijd een goed teken. Hun songs zijn poppy, hun attitude punky en hun instrumentarium grotendeels electronisch. Nieuwe single Eternity is een uitstekende introductie tot DITTER dat best wel eens in de sporen zou kunnen treden van Daft Punk, Air en Phoenix wat internationaal aanzien betreft. Hun muziek doet ook wel wat aan die van hun grote landgenoten denken. Eternity is een romantisch popliedje dat vlak voor het einde plotseling ontploft. Letterlijk. Alsof er iemand een cobra in de studio heeft gegooid. Vergeleken met het geweld dat hier losbarst klinkt Prodigy als een stel kleine jongens! Geweldig. En het leukste is dat het leuk blijft ook na 10 x horen. Eternity is de eerste single van de tweede EP van DITTER die de vrij fantastische titel, Cringe Is The New Sexy heeft en eind deze maand uitkomt.

Etta Marcus – Teenage Messiah

Met de nieuwe single van Etta Marcus begeven we ons een beetje op een hellend vlak.

Teenage Messiah is namelijk een powerballad en dat is een genre dat we graag aan anderen overlaten. Maar Etta is wel de zangeres van door Pinguins getroetelde schijven als Theatre en het recente Girls Are God’s Machines. Er zitten gelukkig genoeg weerhaakjes in de productie van Teenage Messiah die airplay op Sky Radio c.s. in de weg staan. Die onregelmatigheden hebben de vorm van door Etta geslaakte kreten en een sterk vervormde gitaarsolo. Ook de songtitel is niet echt geschikt voor de massa. Zeker niet sinds de recente moordpartij in de V.S. Al met al vestigt miss Marcus zich met deze single als diva in spe en bevestigt ze het eerder geuite vermoeden een van de beste zangeressen van haar generatie te zijn.

Lael Neale – Some Bright Morning

Daar is onze Lael Neale weer. ‘Onze’ omdat we lang de enige waren die in de ban waren van de hypnotische grotestadsrock van de dame uit L.A. Sinds haar optreden op Best Kept Secret heeft ze echter veel meer vrienden.

Some Bright Morning is een overblijfsel van haar in mei verschenen Altogether Stranger album. Het lag niet aan de kwaliteit dat het nummer is afgevallen, maar aan de sound. Waar de songs op het album een veelal mechanische Krautrock beat hadden is Some Bright Morning wat organischer: een retro-nuevo rockabilly liedje met een Lou Reed/VU achtig refrein en een omgekeerde gitaarsolo a la The Beatles op Revolver. Goed om onbekend werk te horen van Lael Neale. Jammer dat ze bij haar bezoek aan Europa in december ons land overslaat.

bar italia – rooster

bar italia gaat lekker te keer op nieuwe single rooster, de derde alweer van het  half oktober verwachte Some Like It Hot album.

De vocale taken van het tussen psychotisch en psychedelisch manoeuvrerende nummer zijn weer eerlijk verdeeld tussen Nina Cristina en Sam Fenton. Diezelfde Sam geeft ook nog een sfeer verhogende wah wah gitaarsolo ten beste. Bar italia komt spelen binnenkort. Op 30 oktober staat de band in  Toekomstmuziek in Amsterdam. Die club is veel te klein gebleken, want al maanden uitverkocht. Gelukkig komt de band op 15 maart terug voor een show in de Oude Zaal van de Melkweg. Naar verwachting zal ook dat optreden snel uitverkopen. U is gewaarschuwd.

Midlake – Days Gone By

Hippie fluitjes, hemelse harmonieën en een zachtjes wiegende melodie. In mindere handen dan die van Midlake was Days Gone By waarschijnlijk een mierzoete ballad geworden.

Dat is het feitelijk nu ook, maar zo smaakvol gearrangeerd en zo sfeervol geproduceerd dat we de nieuwe single van de Texanen toch maar even meenemen. Al is het nummer dus meer Pinguin Pluche dan Pinguin Indie. Dit welluidende staaltje soft-countryrock komt op het nieuwe album van Midlake, A Bridge To Far (sic) en dat over ongeveer een maand uitkomt.

Wednesday – Townies

In recensies van Bleeds, het nieuwe album van Wednesday wordt de band vergeleken met Fleetwood Mac. Niet zozeer omdat ze hetzelfde klinken, maar omdat Bleeds een break-up album is en de exen allebei nog in de band zitten.

Zij heet Karly Harzman en is de baas. Hij heet MJ Lenderman en speelt gitaar. Waar de vergelijking mank gaat is dat MJ nog wel meedoet in de studio, maar niet meer live. Daarvoor heeft hij het te druk met zijn eigen winkel. Katy’s songs gaan veelal over het stuklopen van de relatie en dat zal best voor ongemakkelijke – Fleetwood Mac achtige- momenten hebben gezorgd. De breuk en de spanning hebben echter geresulteerd in een bijzonder album. Er zijn niet veel bands die kunnen zeggen dat hun zesde misschien wel hun beste is, Wednesday dus wel. Sommige songs wringen net even te veel voor airplay, maar Townies is precies goed: een rijk gevulde grofkorrelige alt-countryrocksong met zang die soms lijkt over te koken van emotie maar toch binnen de lijntjes blijft. Bleeds is uit.

Op 21/2/26 staat Wednesday in Tolhuistuin dus zonder MJ Lenderman die  eerder op dezelfde plek grote indruk maakte.

Ist Ist – I Am The Fear

De kracht van Ist Ist is dat de band de roemruchte jaren tachtig laat herleven. De zwakte van Ist Ist is dat ze bijven steken in het verleden.

Maar de band begint langzamerhand wel wat losser te komen van hun inspiratiebronnen (lees Joy Division). Ook nieuwe single I Am Fear ademt de sfeer van Manchester anno 1982.  Maar de song is eerder een ode aan een tijdperk dan een vermomde cover. Andere pluspunten zijn de krachtige energie en de stijlvaste productie, die bij hen die de 80’s hebben meegemaakt nostalgische gevoelens zal oproepen en bij hun nazaten interesse opwekken voor een decennium waarin veel moois is gebeurd. Op cultureel vlak dan, sociaal -politiek is een heel ander verhaal hoewel die twee zeker met elkaar te maken hebben.