Somebody’s Child heeft zijn nieuwe nummer I Need Ya uitgebracht in de aanloop naar zijn debuutplaat dat op 3 februari zal uitkomen.
De muziek van de Frans-Ierse singer-songwriter is een combinatie van synthgeluiden uit de jaren ’80 geïnspireerd door The Cure en Joy Division en gitaarriffs die doen denken aan indierock uit de beginjaren van deze eeuw.
Op 20 januari is Somebody’s Child te zien tijdens ESNS en op 10 maart staat hij in een uitverkochte Paradiso.
De succesvolle Ierse post-rock band The Murder Capital brengt op 20 januari hun 2e studioalbum Gigi’s Recovery uit. Het is de opvolgers van het ijzersterke debuutalbum When I Have Fears uit 2019, dat internationaal hoge ogen gooide en kon rekenen op louter lof.
Na de eerdere singles Only Good Things, A Thousand Lives en Ethel, verschijnt met Return My Head nog een vierde single. Op 14 februari is het charismatische vijftal uit Dublin te zien in Paradiso.
We gaan zomers het nieuwe jaar in, het is toch tenslotte ergens zomer op de wereld? Sunset van Caroline Polachek begint met een ultra Spaans flamenco riedeltje, daarna met de zachte zwoele stem van de Amerikaanse is het plaatje compleet. Cocktail, ondergaande zon en de rest laten we over aan je eigen fantasie. Wist je dat Caroline Polachek al een enorme indiehit op haar naam heeft staan? Als Chairlift met Bruises uit 2008. Ken je toch nog wel?
De Groningse band The Vices heeft vandaag hun nieuwste single Never Had To Know uitgebracht. Met dit nummer wordt de campagne van het album Unknown Affairs gestart. Deze tweede langspeler en opvolger van hun sterke en goed ontvangen debuutplaat Looking For Faces uit 2021 verschijnt op 17 maart en zal op vinyl, CD en digitaal beschikbaar zijn.
Frontman Floris van Luijtelaar vertelt over Never Had To Know: “Ik wilde niet zien dat sommige dingen nooit meer gaan zijn hoe ze ooit waren dus ik deed mijn ogen dicht. Ik deed alsof alles ‘alright’ was, totdat dit nummer kwam en ik me realiseerde dat je door weg te kijken niks terug kunt halen…”
The Vices is met hun smaakvolle en sprankelende mix van indiepop, surf- en garagerock én een uitstekend gevoel voor aanstekelijke melodieën en slimme composities binnen no time uitgegroeid tot een van meest relevante en succesvolle Nederlandse gitaaracts van het moment.
Eerder werden ze verkozen tot 3FM Talent en waren ze als huisband te zien in talkshow M op NPO 1. Afgelopen jaar werden ze door zowel Kensington als de Britse band Nothing But Thieves uitgenodigd als support, wat hen ook naar het buitenland bracht.
En hun showcase optreden op The Great Escape in Engeland leverde het viertal een persoonlijke uitnodiging op van het Amerikaanse showcase festival SXSW waar de band in maart te zien zal zijn.
Voordat ze afreizen naar Austin, Texas, zijn ze op 18 januari eerst nog te bewonderen op Eurosonic/Noorderslag in Huize Maas tussen 22:00-22:40 uur.
Live:
18 januari – Eurosonic/Noorderslag, Groingen
23 maart – Maassilo, Rotterdam
30 maart – TivoliVredenburg, Utrecht (uitverkocht)
31 maart – Metropool, Hengelo (uitverkocht)
1 april – Doornroosje, Nijmegen (uitverkocht)
6 april – Effenaar, Eindhoven (uitverkocht)
7 april – Tolhuistuin, Amsterdam (uitverkocht)
8 april – Vera, Groningen
Jacob Lee-Nicholas Sullenger oftewel JAWNY ken je misschien nog wel van de Pinguinhit Sabotage van begin 2021. De Amerikaanse artiest opereert een beetje binnen het genre van The Strokes, maar is wat poppier. Op adios zingt JAWNY over een relatiebreuk, dat is blijkbaar een goede beslissing geweest – want de single is enorm vrolijk. adios ex en adios 2022!
Magon is de band van en/of het alias van Alon Magen. Oorspronkelijk afkomstig uit Israel is Alon via Parijs in Costa Rica neergestreken. Niet bepaald het middelpunt der muziekindustrie, maar daar lijkt hij lak aan te hebben.
Vier album heeft hij op zijn naam staan waarvan er twee dit jaar zijn uitgekomen. Magon maakt gitaarmuziek in de stijl van Lou Reed, vrij rudimentaire songs waarin de tekst centraal staat. Die teksten kunnen over van alles gaan; Bijbelse figuren, exen, Maharishi Mahesh Yogi en wat dies meer zij. Eentonigheid weet Magon te vermijden door zijn zijn producties vol fraaie details te stoppen. One Step At A Time is de derde track van zijn nieuwste album, met de typerende titel Another Song, Another Day. Het is dus geen single maar zou het eigenlijk wel moeten zijn, want zo’n nummer is dat onder je huid kruipt. En ook nog eens representatief voor de niet geringe talenten van deze ruwe bolster, blanke pit artiest.
Sarathy Korwar – Kalak (Leaf)
Wie geregeld in sauna’s komt en daar weleens een opgietinkje meepikt, weet dat zo’n saunameester cq opstoker graag een wat zweverig stukje muziek laat horen. Waardoor je je nog wat ‘zenner’ gaat voelen. Hoe vager hoe beter, omdat je ook voorkomt dat een enkeling mee gaat neuriën, of nog erger, fluiten of zelfs zingen. Want gooi een best of van Dire Straits in de speler en je hebt de poppen aan het dansen.
De verstoring van die meditatieve orde wordt voorkomen door bijvoorbeeld het nieuwe album van Sarathy Korwar te laten horen. Weinig meezingers. Het heet Kalak en dat is een prettig palindroom. Een i-grec in het midden en je zit op het water, maar daar ga ik u niet mee vermoeien. Hoewel water een voornaam ingrediënt is tijdens een beetje opgieting. Sterker: zonder water kun je beter een houtgestookte sauna zonder wapperaar binnenhuppelen. Zelfde effect.
Desalniettemin doen we met de term ‘saunamuziek’ – met alle respect – het geluid van Sarathy Korwar te weinig eer aan. Omdat de in de Verenigde Staten geboren, in India opgegroeide Korwar, muzikaal veel te veel te bieden heeft. En dan is het tekstueel ook nog eens een manifest. Hoewel de meeste nummers instrumentaal zijn, spreken de titels boekdelen. Dat begint al met het gesproken, slechts een minuut durende intro A Recipe To Cure Historical Amnesia. Mooi bovendien: Back In The Day Things Were Not Always Simpler en wat te denken van The Past Is Not Only Behind Us, But Ahead Of Us. Schitterende, ritmische liedjes, waarin we Indiase en andere Aziatische elementen ontdekken.
Korwar maakt onder meer gebruik van fluit, saxofoon, synthesizer en percussie. Bijvoorbeeld in het behoorlijk swingende, vrijwel tekstloze Remember Begum Rokeya; een muzikale ode aan de prominente Bengaalse feministische denker, schrijver, opvoeder, professor, leraar, schrijver en voorvechtster van empowerment van vrouwen alsook politiek activist voor moslimmeisjes uit Bangladesh. Rokeya (1880 – 1932) wordt beschouwd als een pionier op het gebied van vrouwenemancipatie in Zuid-Azië. Als de feministische wegbereider van Bangladesh. Ze pleitte voor het volstrékt logische idee dat mannen en vrouwen gelijk worden behandeld als rationele wezens. Waarbij ze opmerkte dat het gebrek aan onderwijs voor vrouwen debet was aan hun inferieure economische positie. Dat soort imbeciele toestanden vindt nog altijd plaats. Niet enkel in landen met abjecte regimes als Iran en Afghanistan, hetgeen de urgentie van dit Kalak nog wat verruimt.
Het album is een prikkelende muzikale ontdekkingstocht door Azië, die geen vliegschaamte oplevert voor hen die daar last van hebben. En met het ronduit geestverruimende, opzwepende Utopia Is A Colonial Project kan zelfs feestdeejay Kees van Hondt uit de voeten. Yo Kees, lees je mee? Pieter Visscher
SOMOH is de artiestennaam van de 20 jarige Sophie Mohan uit Londen. Waar ze het vandaag heeft weten we niet. Met slechts drie liedjes op haar conto is de informatiestroom nog wat mager, maar SOMOH klinkt alsof ze al jaren in ‘het vak’ zit.
Ze zingt haar zelf geschreven songs met opvallend veel zelfvertrouwen en ook wat compositie en tekst betreft krijg je nergens het idee met een dilettant te maken te hebben. I Know You Care begint akoestisch en breekbaar, maar eindigt krachtig en elektrisch. Drie liedjes pas en dan al op dit niveau, SOMOH zou wel eens een hele grote kunnen gaan worden.
Thijs van der Meulen alias Roofman is zo’n artiest die veel zo niet alles meeheeft. Hij komt uit een muzikaal nest, een stad, Ermelo met een indietraditie (Daryll Ann) heeft een internationaal netwerk, weet zijn weg op verschillende instrumenten, is behept met een neus voor maat en melodie en gezegend met een klassieke popstem, die qua klank ergens tussen John & Paul inzit.
Thijs weigert vooralsnog om zich vast te pinnen op één stijl zodat je al zijn vijf singles moet beluisteren om een indruk te krijgen van plek in het popspectrum. Niet dat dat een straf is. Of het nu zijn zeven minuten lange ‘Neil Young meets The war On Drugs’ epos, Fly Off, Fall Down, het akoestische Slot Machine of zijn spannende bijna uitbundige nieuwe single Rainbow Junkie is. Mocht je behoefte hebben aan een rode lijn dan vind je die in de teksten. Daarin toont Thijs zich een ervaringsdeskundige op relationeel gebied. Die Roofman kunnen we er goed bijhebben.
Wat een goede computer, een paar keyboards en een ruime slaapkamer al niet toe kunnen leiden. Teenage Priest, het alter ego van Taylor van Ginkel ( we vermoeden Diets bloed) uit zonnig Californië is het voorbeeld van een thuisvlijt artiest.
Het enige waar van Ginkel afhankelijk is, is elektriciteit, maar zo lang de stroom stroomt kan hij de ene toptrack na de andere produceren. Dat doet hij nu zo’n jaar of drie met steeds betere resultaten, commercieel en artistiek. We ontdekten Let It Pass op de playlist van David Dean Burkhart. Zijn Compact Cassette playlist is ‘the place to go’ voor iedereen die van verfijnde luistermuziek houdt, veelal gestoken in een elektronisch jasje en voorzien van ontspannen vocalen. Let it Pass is een perfect voorbeeld van de sound die Burkhart prefereert, maar ook van de stylo van Teenage Priest.
Let It Pass is het titelnummer van het begin deze maand uitgebrachte debuutalbum van Teenage Priest, met daarop nog acht soortgelijke muzikale smoothies.
