Het is even stil geweest rond Daughter, bijna zeven jaar, maar met het fraaie Be On Your Way meldt het Britse folk noir trio zich weer present.
Veel veranderd is er niet. De nieuwe single is wederom een ballad, melancholiek van toon een herfstig van aankleding. Alleen het instrumentale deel is misschien wat atonaler, avantgardistischer dan we van Elena Tonra en haar mannen zijn gewend. Met de release van Be On Your Way laat Daughter weten dat de werkzaamheden aan het nieuwe album in ver gevorderd stadium zijn. De titel is al bekend, Stereo Mind Games net als de releasedatum, 7 april. Voor het zover is zullen nog wel meer mogen voorproeven is de verwachting.
Op Made Up Paradise komt Marble Boy uit de verf als een leerling van de Mac DeMarco school voor laid back , lo fi wegdroompop.
Marble Boy is voor ons een nieuwe naam dus we moesten even op zoek naar het wie, waar en waarom. Google leert ons dat er nog een Marble Boy is, in Rusland. Die boy is overigens een girl. Er bestaat ook een boek dat The Marble Boy heet. En er is een piercingsbedrijf dat marble boys aanbied, oor/neusringetjes met blauwe kraaltjes voor vrouwen die zwanger zijn van een jongetje. Maar we drijven af. Als we kijken wie Made Up Paradise heeft geschreven zien we de naam Daan Frieling. En die kennen we. Van The Koalaz, een psychedelische reggaeband die toevallig binnenkort in de Paradiso te zien zal zijn. Misschien een ideetje voor Marble Boy om het voorprogramma te doen. Hij is er toch.
Jawel. Leftfield is de Britse danceact die in 1988 is ontstaan en pas vier studioalbums heeft afgeleverd. In dat jaar won PSV de Champions League (avant la lettre) en werd Nederland Europees kampioen. Deze vierde worp, This Is What We Do, is een nieuw meesterwerk. Dan is het hoge woord er maar alvast uit.
De plaat bruist van het optimisme, ondanks het feit dat ie tot stand is gekomen in een periode van pandemische ellende, een echtscheiding en heel veel fysiek ongemak (kanker) bij kloppend hart van Leftfield, Neil Barnes. Die sinds 2010 solo verder is gegaan nadat Paul Daley aangaf wat anders te willen doen. Heeft het geluid daaronder geleden. Nee, integendeel. Want voorganger Alternative Light Source (2015) is nog immer ronduit episch te noemen. De song Universal Everything behoort zelfs tot het beste wat ooit op plaat is gezet in de dancewereld. Dat niveau wordt vaker aangetikt op het album. Allemaal aan het brein van Neil Barnes ontsproten dus, toen nog solitair.
Inmiddels is allengs weer een duo ontstaan, met de komst van Adam Wren. Een stuk gezelliger ook. Daley en Wren kennen elkaar al sinds ’95 en beiden zijn hoorbaar complementair aan elkander. Op een plaat zonder missers. Maar met bijvoorbeeld Grian Chatten van Fontaines DC. In een van de prijsnummers Full Way Round, met beukende synths, indringende baslijnen en Prodigy-achtige pompende beats wordt een vloervuller neergezet die zijn weerga niet kent. Iets om reeds reikhalzend naar uit te kijken met de komende festivalzomer voor de boeg. Want reken er maar op dat Leftfield de weides wereldwijd volledig plat gaat spelen.
Het pulserende geluid van Leftfield, waarin techno-elementen een pregnante duit in het zakje doen, heeft nog zó veel zeggings- en aantrekkingskracht dat we kunnen vertellen dat Leftfield de koning is die nog immer de troon bestijgt in de wereld van de dance. This Is What We Do heeft een urgentie waarop we alleen maar konden hopen en wanneer je dan op je wenken bediend wordt door Barnes (62) ben je bereid het universum op je blote knieën te bedanken. ‘This Is What We Do has been quite a journey’, vertelt Barnes in de liner notes in het cd-boekje. Hij is open en genereus wat het bedanken van Adam Wren betreft. This Is What We Do is een meesterwerk. Is dat uiteindelijk toch nog twee keer gezegd. Wat een levenslust! Pieter Visscher
Met No laat het Belgische DIRK. horen ook met het vlottere werk goed uit de voeten te kunnen.
De derde en waarschijnlijk laatste voorloper van het Idiot Paradiso album is een energieke rocker met een refrein waar je als het eenmaal is ingedaald moeilijk van afkomt. Aan solo’s doen de DIRK.‘s niet, aan tierelantijnen ook niet. Net als de titel is No een kort en krachtig statement van een band die de top van zijn kunnen nadert. Album volgt op 3 maart.
Optredens zijn er op 22/3 in de Muziekgieterij in Maastricht, de 23ste in Altstad, Eindhoven, de 24ste in Rotown, Rotterdam en hopelijk deze zomer op een (of meer) van onze festivals.
B-Side staat er achter Skippin’ On The Cream, een van de drie nummers die The Skinner Brothers in de laatste week van 2022 het licht lieten zien. Het is alleen niet duidelijk waarvan.
Maar als Skippin’ On The Cream de B-kant is, zouden we de A-kant wel eens willen horen. Dat moet dan wel een uitermate sterk nummer zijn, want de B-kant is bepaald niet voor de poes. We kennen The Skinner Brothers als een zooitje ongeregeld uit Londen dat zelden saaie en bij tijd en wijle zeer goede nummers op ons loslaat. Skippin’ On The Cream valt dus in die laatste categorie. Op het derde nummer van The Skinner Brothers dat onze playlist haalt rockt de band alsof ze onder invloed zijn, van The Stones ten tijde van Exile On Mainstreet. De band van Zachary Skinner zwemt nu een jaar of vijf tegen de stoom in, maar de dag dat de band komt bovendrijven komt snel dichterbij!
Klangstof releaset een video voor Devil’s Lair, de titelsong van de speelfilm Mascotte. De film van regisseur Remy van Heugten gaat over het groeiende isolement van waaruit jongeren zich ontwikkelen tot volwassenen.
Devil’s Lair van Klangstof gaat over innerlijke duivelse krachten en sluit naadloos aan bij het thema van Mascotte. De video van Devil’s Lair is een visualisatie van de online echokamer van hoofdpersoon Jerry uit de film en één van de eerste Nederlandse video’s die een verticaal beeldformaat gebruikt, waardoor de kijker in Jerry’s duivelse grot (Devil’s Lair) – wordt getrokken.
Er is in de media veel aandacht voor de zorgwekkende mentale staat van jongeren, die sinds corona verergerd lijkt te zijn. Ook Koningin Maxima heeft onlangs met een open brief aandacht gevraagd voor de mentale situatie van jongeren. Regisseur van Heugten (Gluckauf) geeft met Mascotte een liefdevolle maar keiharde waarschuwing over de rol die consumentisme, pornografie, mannelijke dominantie, polarisatie en geweld in ons leven kunnen spelen. De video is een productie van BIND en geregisseerd door Marlon Bos.
Devil’s Lair is afkomstig van het nieuwe album van de Amsterdamse band. In de maanden maart en april presenteert Klangstof de nieuwe plaat aan het Nederlandse publiek op hun Nederlandse clubtour.
De Amsterdamse alternatieve band Klangstof bestaat uit muzikanten Koen van de Wardt, Wannes Salomé en Erik Buschmann. De band maakte voor het eerst furore met hun debuutalbum Closed Eyes To Exit; een majestueuze samenvloeiing van synth-pop, post-rock en elektronische muziek.
Sindsdien ontwikkelde de band zich als één van de meest veelbelovende Europese exportproducten en werden ze de eerste Nederlandse act die zowel op Coachella als op Bonnaroo speelde, de twee grootste Amerikaanse openluchtfestivals. Na touys met MIIKE SNOW, Jagwar Ma en The Flaming Lips, breidde de dynamiek van de band iets verder uit met de EP Everest, het knappe midden bewarend tussen eigenzinnig experiment en hitgevoeligheid.
Deze frisse richting leidde tot het meer elektronisch gestuurde tweede album The Noise You Make Is Silent, waarmee de veelzijdigheid en impulsiviteit van Klangstof volledig tot uiting kwam. De schrijfsessies hadden vaak meer gemeen met gekke wetenschapsprojecten dan met jams, waarbij alle bandleden rond een raster van effectpedalen, laptops en drummachines cirkelden, een overvloed aan ongebruikelijke geluiden opgravend en oogstend.
De derde plaat, Godspeed to the Freaks, is geschreven en opgenomen op Vlieland, nadat de band door de corona-pandemie de Europese tour voortijdig moest afbreken. Klangstof brengt daarmee het live-geluid terug op band en laat niet alleen een grootser geluid horen, maar toont tegelijk de meest kwetsbare kant van Klangstof tot nu toe.
Alternative/indie rockband Solomon komt uit Maastricht en met behulp van een internationaal team, verantwoordelijk voor het geluid van o.a. Bastille, Thom Yorke, Keane, Björk en Mumford & Sons, hebben ze een indringend geluid gecreëerd dat doet denken aan acts als The National, Editors en Elbow.
Op 20 januari komt hun debuutalbum uit en na de eerste singles Nobody Knows, Run en The Box verscheen recent nog de track Lay It Down. Het vijftal was een van de meest geboekte Popronde acts in 2022 en op 21 januari zijn ze te zien op Noorderslag.
Somebody’s Child heeft zijn nieuwe nummer I Need Ya uitgebracht in de aanloop naar zijn debuutplaat dat op 3 februari zal uitkomen.
De muziek van de Frans-Ierse singer-songwriter is een combinatie van synthgeluiden uit de jaren ’80 geïnspireerd door The Cure en Joy Division en gitaarriffs die doen denken aan indierock uit de beginjaren van deze eeuw.
Op 20 januari is Somebody’s Child te zien tijdens ESNS en op 10 maart staat hij in een uitverkochte Paradiso.
De succesvolle Ierse post-rock band The Murder Capital brengt op 20 januari hun 2e studioalbum Gigi’s Recovery uit. Het is de opvolgers van het ijzersterke debuutalbum When I Have Fears uit 2019, dat internationaal hoge ogen gooide en kon rekenen op louter lof.
Na de eerdere singles Only Good Things, A Thousand Lives en Ethel, verschijnt met Return My Head nog een vierde single. Op 14 februari is het charismatische vijftal uit Dublin te zien in Paradiso.
We gaan zomers het nieuwe jaar in, het is toch tenslotte ergens zomer op de wereld? Sunset van Caroline Polachek begint met een ultra Spaans flamenco riedeltje, daarna met de zachte zwoele stem van de Amerikaanse is het plaatje compleet. Cocktail, ondergaande zon en de rest laten we over aan je eigen fantasie. Wist je dat Caroline Polachek al een enorme indiehit op haar naam heeft staan? Als Chairlift met Bruises uit 2008. Ken je toch nog wel?
Leftfield – This Is What We Do (Virgin)
