Category: Recensies

Khruangbin & Vieux Farka Toure – Ali

Khruangbin & Vieux Farka Toure – Ali (Dead Oceans)

Laten we het een van de muzikaalste albums die de laatste tijd zijn verschenen noemen. Hoewel, dat is gekkigheid natuurlijk. Want er zijn zoveel meer bijzonder muzikale platen verschenen de laatste tijd. Maar tóch.

Want Ali, van Khruangbin & Vieux Farka Touré is een heerlijk muzikaal album geworden. Niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van Malinees Vieux Farka Touré, afkomstig uit het West-Afrikaanse land waar verschillende islamitische en nationalistische rebellengroeperingen elkaar al jaren de tent uit vechten. Het tuig zou eens naar het hartverwarmende Ali van Khruangbin & Vieux Farka Touré moeten luisteren, om tot inkeer te komen. Om te kalmeren. Even lekker zen. Waar zijn we nou mee bezig? Die vraag zou het tuig zichzelf moeten stellen.

Want och, wat is het contrast toch groot tussen het krapuul en het imponerende spel van de Texaanse band Khruangbin en Vieux Farka Touré. Met Ali wordt een eerbetoon gebracht aan Ali Farka Touré, Vieux’ vader, die bekendstaat als de John Lee Hooker van de Sahara. Het gitaarspel van zijn zoon, die de nóg mooiere bijnaam Jimi Hendrix van de Sahara heeft, doet er nauwelijks voor onder. Qua klasse houden ze zelfs gelijke tred.

Op Ali vinden dub en funk elkaar en is de blues bovendien een voornaam ingrediënt. Tel daar een vleugje hiphop en een snuf reggae bij op en je weet ongeveer in welke hoek je het moet zoeken.
Vieux Farka Touré zingt in een traditionele taal, maar je hebt geen kennis van de teksten nodig om je in vervoering te laten brengen door de synthese tussen tekst/zang en muziek. Verwacht louter schoonheid en laaf je zo’n 37 minuten lang aan alle pracht die oorlogstuig in moordend tempo de mond zou moeten snoeren. Pieter Visscher

Smudged – Stupid

Uit het Rotterdamse komt Smudged, een band die hoort tot de familie der punk-achtigen. Mentaal dan, muzikaal is Smudged van de electro, en tekstueel van de humor.

De tekst van Stupid is een lange litanie van zaken waar de zanger van moet huilen. Zo te horen gaat hij jankend door het leven, want de lijst is vrij uitputtend. Stom he? Ondertussen kan er gewoon worden gedanst, maar dan dus wel a la Ultravox, met tranen in de ogen.

Stupid staat op de naar de band genoemde (of titelloze) debuut EP van Smudged

Loupe – Lonely Dance

Binnen het riante aanbod van Nederbands met een vrouw aan kop neemt Loupe een aparte plek in. Niet omdat de drie overige leden ook vrouw zijn, maar omdat Loupe helderde en herkenbare liedjes maakt met elastieke baspartijen en Afrikaans aandoend gitaarwerk. De nieuwe single gaat over de eeuwige zoektocht naar je zelf, in hun woorden (A Wild But) Lonely Dance.

Loupe staat op Noorderslag en Eurosonic en op 21 april in de Paradiso. Album is onderweg.

DIRK. – Half-Life

De tweede single van het derde album van DIRK. hoort tot het beste wat de band uit Gent tot nu toe heeft doen verschijnen. Sound, sfeer, zang en tempo alles klopt. Half-Life klinkt zo lekker en organisch dat het lijkt alsof het nummer altijd al bestaan heeft en de DIRK. het alleen maar uit de ether hoefde te plukken en aan een opnameapparaat toe te vertrouwen. 2 minuut 45 is misschien wat aan de korte kant, maar verder niets dan lof en liefde.

3 maart is de dag waarop de band het Idiot Paradise album loslaat.

Nagasaki Swim – Eternal

Nagasaki Swim is het alias, annex project van Jasper Boogaard. In alle publiciteit rond nieuwe single Eternal staat dat Jasper uit Rotterdam komt en beretrots op zijn afkomst.

Herkenbaar is de havenstad niet in zijn muziek. Als je al een nationaliteit of streek van stilistische herkomst op Eternal wil plakken, zou dat Amerika of Amerikaans zijn. Nagasaki Swim maakt op Amerikaanse leest geschoeide binnenblijfmuziek, smaakvol aangekleed met trompetten en bellen gemaakt voor en door liefhebbers van Elliot Smith, Fleet Foxes en Sufjan Stevens.

Met Eternal kondigt Jasper de komst aan van het tweede album van Nagasaki Swim. De opvolger van The Mirror (2021) heet Everything Grows en zal ergens volgens jaar worden uitgegeven door Excelsior Records.

Shirley Hurt – Empty Hands

Empty Hands is pas de tweede single van Shirley Hurt, een Canadese singer-songwriter die zich niet houdt aan bestaande genre indelingen. Beetje folk, beetje country, beetje pop, beetje experimenteel, beetje jazz zelfs en een heleboel eigenheid tekenen haar songs.

Begin deze maand debuteert Shirley als albummaker. Daar wordt in Canada halsreikend naar uitgekeken. Empty Hands laat horen waarom. Shirley Hurt, die natuurlijk niet echt zo heet, maar luistert naar de naam Sophia Ruby Katz zingt met stijl en gemak een filosofisch getinte tekst over je zelf zien door andermans ogen.

De sax die zeker tegen het eind voor enige opwinding zorgt wordt bespeeld door Joseph Shabason die dat ook doet voor Destroyer en The War On Drugs. 2 december al komt het naar de maakster genoemde album online.

Oumou Sangaré – Wassulu Don

Oumou Sangaré is een van de namen die kwam bovendrijven op de recente editie van Le Guess Who. Dat is bijzonder, want er traden tientallen acts op in de Utrechtse binnenstad die ook nog eens op hoog niveau presteerden. Dan opvallen betekent dat je wel iets in je mars hebt.

Oumou komt uit Mali, een land in West-Afrika met een lange muziektraditie die dankzij artiesten als Ali en Vieux Farka Touré, Salif Keita en Amadou & Mariam ook tot het westen is doorgedrongen. Wassulu Don is het openingsnummer van Oumou’s meest recente album, Timbuktu, genoemd naar een legendarische stad in het Noorden van Mali. Malinese muziek moet je eigenlijk live ondergaan, maar zoals Wassulu Don laat horen werkt Oumou’s magie ook in de studio.

Een echt grote naam in de popwereld zal Oumou Sangaré wel nooit worden, maar een optreden op Lowlands of Best Kept Secret zal in ieders voordeel zijn.

The Arcs – Heaven Is A Place

Heaven Is A Place ‘where nothing ever happens’ volgens David Byrne. Ook in de Heaven van The Arcs is het relatief rustig, maar er gebeurt wel het een en ander. Er wordt mooi gezongen en geïnspireerd gitaar gespeeld en er kan zachtjes worden gedanst.

De tweede voorloper van het nieuwe album van de bijband van Dan ‘Black Keys’ Auerbach is een eerbetoon aan Richard Swift, producer van bands als Foxygen en Fleet Foxes en tot voor kort actief in The Shins en The Arcs en live met Black Keys. Swift overleed in 2018 aan de gevolgen van een alcoholverslaving.

Electrophonic Chronic, de opvolger van Yours Dreamily komt uit op 29 januari.

The Cool Greenhouse – Hard Rock Patoto

The Cool Greenhouse kennen we nog van Alexa. Met hun nummer over een opstandige smart speaker zorgde de Britse band voor een vrolijke noot in de doorgaans toch wat serieuze praatpunk scene. Helaas heeft de band dat niveau  niet meer gehaald en zijn positie als vrolijk alternatief voor bands als Courting, Sprints en (oude) Fontaines DC moeten afstaan aan Dry Cleaning.

Ondertussen is de stijl ook aan slijtage onderhevig en horen we de postpunks steeds vaker zingen of in ieder geval een poging daartoe doen.  Kortom de tijden zijn veranderd. De vraag is  The Cool Greenhouse mee veranderd? Het antwoord is ja noch nee. Op hun vorige week verschenen album ‘Sod’s Toastie’ rept Tom Graham nog steeds alsof het 2020 is. Maar wel begeleid door een band die rock alsof hun leven er vanaf hangt!

Een mooi voorbeeld van de vernieuwde en verbeterde sound is single Hard Rock Patato dat de kracht en concentratie heeft van  Talking Heads ten tijde van Stop Making Sense doet denken. Fun and funky’ zou Bowie zeggen. The Cool Greenhouse is dus niet over datum, maar begint pas.

Current Joys – Cooking

Current Joys is een soloproject van Surf Curse zanger-gitarist Nick Rattigan. Met zijn band bivakkeert Nick momenteel in de Graadmeter met het aanstekelijke Self Portrait.

Rattigan’s loopbaan verloopt nogal grillig. In 2013 bracht hij met Surf Curse het nummer Freak uit, een bizar grote hit met ruim 600 miljoen plays. Dank u Tik Tok. In het jaar dat Freak uitkwam, debuteerde Rattigan ook als Current Joys. Zijn eerste album, Wild Heart telt ook een paar songs met meer dan 100 miljoen plays. Dat gaat Nick waarschijnlijk niet meer overtreffen.

Hij lijkt zich in zijn lot te schikken. Veel artiesten zouden hun hit als blauwdruk nemen voor alles wat ze daarna doen. In de hoop dat….Nick met of zonder Surf Curse vindt het wel mooi zo en doet wat zijn hart hem ingeeft. Zo is de nieuwe single van Current Joys nog geen eens een eigen nummer, maar een cover van het recentelijk heropgerichte Duster, een lo-fi band uit San Diego. Het origineel is een trage Lou Reed/VU-achtige track, de versie van Nick Rattigan als Current Joys een opgevoerde transrocksong met een superieure partij slaggitaar, in de stijl van J Mascis. Misschien geen music for the millions, wel te goed om ongedraaid te laten.