Category: Recensies

50e verjaardag Rory Gallaghers Deuce wordt gevierd

Om de 50ste verjaardag van Rory Gallaghers tweede soloalbum Deuce uit 1971 te vieren, is een luxe cd-boxset uitgebracht. De uitgebreide feestelijke release graaft diep in het Rory Gallagher-archief en bevat een nieuwe mix van het originele album, achtentwintig niet eerder uitgebrachte alternatieve takes, een BBC Radio In Concert uit 1972 met zes nummers en zeven radiosessietracks van Radio Bremen.

Het pakket bevat een hardcover boek van 64 pagina’s met een voorwoord van Johnny Marr van The Smiths, ongeziene afbeeldingen van wijlen Mick Rock, essays en memorabilia van de albumopname. De 2cd en 3lp komen uit de deluxe box en er verschijnt een speciale D2C 1lp van BBC In Concert – Live at The Paris Theatre, 13 januari 1972.

“Er was een dag dat ik meespeelde met het Deuce-album. Dat was een compleet keerpunt voor mij als gitarist”, aldus Johnny Marr. Zeker niet de minste gitarist die dat laat weten. Uitgebracht in november 1971, slechts zes maanden na zijn gelijknamige solodebuut, was het tweede album van Rory Gallagher, Deuce, de samenvatting van alles wat hij had beloofd na de ineenstorting van Taste. Rory wilde het gevoel van een liveoptreden vastleggen, dus hij zou proberen om direct na liveconcerten op te nemen en de productie tot een minimum te beperken.

Hij koos Tangerine Studios, een kleine reggaestudio, in Dalston in Oost-Londen, vanwege de geschiedenis met de legendarische producer Joe Meek. Met Gerry McAvoy op basgitaar en Wilgar Campbell op drums, werd het album ontwikkeld door Robin Sylvester en geproduceerd door Rory. Deuce bevat veel Rory-hoogtepunten, van het zinderende Crest Of A Wave tot het Keltische I’m Not Awake Yet.

Mood Bored – Pour Into Me

Met slechts twee singles op hun naam is het nog te vroeg om Mood Bored te bestempelen als ‘the next big thing’ in Nederland indie-land. Maar het heeft er wel alle schijn van. En niet alleen daar. Het zal niet verbazen als het ijzersterke Pour Into Me overstroomt naar mainstream radio.

Het komt maar zelden voor dat een band zo gerijpt en vol zelfvertrouwen debuteert. Hebben ze toch wat geleerd op die rockacademie waar Daan, Myrthe en Timotheus de muzikale koppen bij elkander staken. 

Cynici zullen misschien zeggen dat Mood Bored het zoveelste NL bandje is met een meisje achter de mic. Numeriek gezien is dat misschien zo, kwalitatief beschouwd heeft Mood Bored de competitie al ingehaald zo niet voorbijgestreefd. Alleen die naam, die is wat flauw, maar een kniesoor etc.

Die Nerven – ALLES REGULIERT SICH SELBST

Zelfs als je hebt zitten pitten tijdens de Duitse les op de middelbare school begrijp je goed wat Die Nerven bedoelen met ‘alles reguliert sich selbst. Of je het er mee eens bent is iets anders.

Onze freunden uit Stuttgart brengen hun potentiële postpunk anthem met verve en overtuiging. ALLES REGULIERT SICH SELBST is net als GM hit EUROPA afkomstig van het nieuwe simpelweg naar de band genoemde album.

Wanneer de 5e van Die Nerven uitkomt konden we zo snel niet vonden, maar dat zal waarschijnlijk wel gebeuren voor hun NL tournee begint.

1 December Vera, Groningen

2 December Melkweg, Amsterdam

3 December V11, Rotterdam

4 December Luxor Live, Arnhem

Personal Trainer – Former Puppy

Former Puppy is de laatste aanjager van Big Love Blanket, het langverwachte debuutalbum, van Personal Trainer. Het woord langverwacht is hier op zijn plaats, want Former Puppy is welgeteld de 11e single van de roedel jonge honden onder bevlogen leiding van Willem Smit.

O wacht! Het nummer lijkt juist te verwijzen naar het feit dat Willem geen jonge hond meer is, maar een professioneel muzikant met een carrière die terug gaat tot 2012, het jaar waarin hij debuteerde al lid van Palio Superspeed Donkey.

In de 10 tussenligende jaren zagen we zijn naam opduiken i.v.m. Canshaker Pi, Steve French en The Industry. Plus waarschijnlijk nog de nodige projecten waaraan hij op de achtergrond heeft meegewerkt.

Met Personal Trainer lijkt ‘The Hardest Working Man In Dutch Indie’ zijn definitieve draai te hebben gevonden. Zo klinkt de mid-twintiger in ieder geval op Former Puppy; in zijn element.

Arctic Monkeys – Body Paint

Ook op single twee van het nieuwe Arctic Monkeys album croont Alex Turner naar lieve lust. Toch zal de oude garde meer in hun nopjes zijn met Body Point dan met There’d Better Be A Mirror Ball.

Dat komt omdat er in het slotdeel van Body Paint weer even ouderwets wordt gerockt. Nou ja gerockt, het blijft beschaafd, maar we horen in ieder geval wel weer een vette gitaarsolo. En dat hadden we even nodig. Verder is het weer zwijmelen geblazen.  

In een recent interview in The Guardian vertelt Turner dat hij zich bevrijd voelt nu hij zich niet meer aan het klassieke popsong format hoeft te houden. Fatalistische fans vrezen dat hij plannen heeft om solo te gaan en dat The Car derhalve wel eens het laatste AM album zou kunnen gaan worden. Zou kunnen, maar Body Paint laat horen dat Alex Turner nog niet helemaal van rock los is.

The Haunted Youth – I Feel Like Shit And I Wanna Die

Joachim Liebens wint er geen doekjes om, I Feel Like Shit And I Wanna Die is de titel en het refrein van de nieuwe single van zijn The Haunted Youth. Qua stijl en sound sluit het nummer naadloos aan bij zijn eerder verschenen meesterlijke werkjes.

Wederom tovert Liebens Cure-iaanse klaterklanken uit zijn gitaar in een song die opgenomen lijkt in een kathedraal en ondanks de onverbloemde depri tekst aanvoelt als een warm bad. Met de release van deze nieuwe single komt ook het nieuws dat het langverwachte debuutalbum van onze band uit Alken (B) klaar staat voor release.

Al op 4 november zal het Dawn Of The Freak album verschijnen. Ook mogen we melden dat The Haunted Youth begin ’23 acte de présence zal geven op Eurosonic en ook daarna veelvuldig in ons land te zien zal zijn.

Gargäntua – Alcool Alcool

Het Franse duo Gargäntua lijkt zich het liefst op te houden in de krochten en stegen van de maatschappij, daar waar men het niet zo nauw neemt met zaken als moraliteit en legaliteit. Anders noem je je nieuwe EP niet Immoral & Illégal, toch?

Hun flirt met verboden vruchten levert wel boeiende muziek op. Zoals hun ode aan alcohol dat ze schrijven alcool. Zo spreken de Fransen het uit en kan in geschreven vorm doorgaan als soort van woordspeling. De mannen van Gargäntua spelen sowieso wel graag met woorden. Hun namen schrijven ze als GOD3ROY en J4N D4RK.

Alcool Alcool is best wel representatief voor de stijl van Godfroy en Jean; een mix van punk, death metal en verschillende soorten elektronica. Niet voor al te tere zieltjes dus, maar dat had je vast al begrepen.

Marlon Williams – My Boy

Marlon Williams – My Boy (Dead Oceans)

My Boy is het derde soloalbum van Marlon Williams en ook zijn avontuurlijkste. Hij verkent de uithoeken van zijn muzikale interesses en dat leidt tot veel wonderschone liedjes. Opnieuw.

De Nieuw Zeelander heeft op zijn titelloze debuut (2018) en met name op de plaat die twee jaar later verscheen laten horen wat hij allemaal in petto heeft. Make Way For Love staat stijf van de klasse. Het was zo’n zogenaamd break-upalbum, nadat de relatie met zijn geliefde, minstens zo getalenteerde, Aldous Harding op de klippen liep.

My Boy is vooral een Williams die volop geniet van het leven. Ook van zijn andere carrière; die van acteur. De vorm die Williams is die van een onbezorgde wereldreiziger, die alles en iedereen omarmt. Easy Does It is wat dat betreft een titel die boekdelen spreekt.

Hoewel de boventoon wordt gevoerd door een zekere vrolijkheid is Williams ook niet te beroerd zijn kwetsbaarheid te tonen. In het titelstuk bijvoorbeeld. Prijsnummer is het (goeie video!) discoachtige Don’t Go Back, met een glansrol ook voor Hollie Fullbrook (geinige naam), die het nummer van nog meer Nile Rodgers-achtige elementen voorziet. My Boy is Williams’ meest poppie album tot nu toe – vol met scherpe radjes, dat wel – en zet de deur naar wereldwijd succes nog wat wijder open. Pieter Visscher

WITCH – Waile

Of Waile van WITCH nou echt goed is of niet is afhankelijk van je smaak, maar dat het een curieus plaatje is, zal niemand kunnen ontkennen. Alleen al het feit dat het een rockband uit Zimbabwe betreft is al bijzonder. En dat het hun eerste nieuwe release is in 38 jaar! Het nummer is nog ouder, 43 jaar om precies te zijn.

Waile was een live-favoriet tijdens de gloriedagen van WITCH in de jaren zeventig en tachtig. De band van toen is op een enkeling na, waaronder zanger Emanyeyo ‘ Jaguar’ Chandra niet meer die van toen, maar klinkt nog wel zo. Waile is een soort van funkrock met Afrikaanse koortjes en een vuige gitaarsolo, in een stijl ergens tussen Hendrix en Santana in. De Afrikaanse Funkadelic? Meer grappig dan goed misschien, maar leuk genoeg om een paar keer te horen.

Hermanos Gutiérrez, Dan Auerbach – Tres Hermanos

Dan ‘Black Keys’ Auerbach heeft nieuwe vrienden, de gebroeders Alejandro en Estevan Gutiérrez. Hun namen geven al aan dat we hier te maken hebben met een duo met Latijns-Amerikaanse roots. Wat pas duidelijk wordt als je de heren hoort is dat hun instrumentale gitaarmuziek teruggrijpt sound die populair was in de jaren vijftig/zestig van de vorige eeuw.

Hun afkomst ten spijt zijn Hermanos Gutiérrez in Europa bekender dan in de V.S. Daar zal nu zeker verandering in komen nu Dan Auerbach zich over hen heeft ontfermt. Dan produceerde hun nieuwe album (El Bueno y El Malo 23/10) en speelt op Tres Hermanos ook een moppie mee. 

Niet toevallig komt Hermanos Gutiérrez hier ook concerteren. Nu maar hopen dat TivoliVredenburg op 12 en Paradiso op 13 oktober tequila, maar liever nog mojito’s schenken.