Category: Recensies

Joyce Manor – All My Friends Are Depressed

All My Friends Are Depressed is niet het eerste nummer van Joyce Manor dat klinkt als The Smiths. Maar met zo’n titel ben je toch geneigd te denken dat het hier om een parodie gaat.

Joyce Manor zanger Barry Johnson schreef de songtekst echter niet met Morrissey in gedachte, maar Lana Del Rey. Het resultaat is een song die geinig is  maar ook goed. Ironische strofes als I Was Ashamed And I Was Wrong/ Hit The Bong Wrote tekenen de toon van het nummer. Als je niet weet wat een bong is ben je waarschijnlijk geen doelgroep. Het lied over de gedeprimeerde vriendenkring van Joyce Manor is het eerste nieuwe nummer van de (emo) band uit Californië sinds 2022.

Been Stellar – Always On My Mind

Het New Yorkse Been Stellar laat er geen gras over groeien.

In juni bracht de band Breakaway uit in juli gevolgd door Adored. En nu is er Always On My Mind. Behalve de titel heeft de nieuwe song van Been Stellar  helemaal niets gemeen met de evergreen van Elvis/Willie Nelson/Pet Shop Boys. Hun Always On My Mind is een gretige en gruizige rocksong, die riekt naar uitlaatgassen en natte straten. Dit soort muziek kan alleen worden gemaakt door bands met diepe wortels in NYC. Er loopt een directe lijn van Been Stellar naar bands als The Strokes, New York Dolls en The Velvet Underground. Genoemde titels plus een akoestische uitvoering van Adored komen later dit jaar op de Breakaway EP.

bar italia – Fundraiser

Toen ze net begonnen waren wilden ze nog wel eens als The Cure klinken, een band zonder wie er waarschijnlijk geen bar italia zou zijn geweest.

Later ontwikkelde het internationale trio een eigen stijl, maar op nieuwe single Fundraiser horen we toch weer echo’s van Robert Smith vooral in de zang van Sam Fenton. Hij zingt Fundraiser samen met Nina Cristante. NINA kwamen we pas nog tegen als gelegenheidspartner van Yves Tumor. Fundraiser is onderdeel van ‘Some Like It Hot’ (10/17), het nieuwe album van bar Italia. Die titel hebben ze ‘gestolen’ van een filmklassieker met Marilyn Monroe uit 1959.

Concert 30/10 Toekomstmuziek Amsterdam.

Etta Marcus – Girls Are God’s Machines

Etta Marcus zou je nog kunnen kennen van Theatre (2023) dat in de Graadmeter heeft gestaan of van het iets oudere Ghost (2022).

Etta’s handelsmerk is dat ze geen handelsmerk heeft, geen specifieke stijl. Dat komt niet omdat ze niet kan kiezen, maar omdat ze niet wil kiezen. Ze wil gaan daar waar haar songs haar leiden. Om die reden heeft ze waarschijnlijk ook haar jazzopleiding niet afgemaakt. Op nieuwe single Girls Are God’s Machines klinkt de 24 jarige zangeres uit London een beetje als een boze Blondie. Haar feministische strijdlied komt later dit jaar op een nieuwe EP die ze Devour heeft gedoopt.

Slothrust – Wildcard

Slothrust is een post grunge-duo uit Boston dat we hier al eerder hebben opgevoerd.

Binnenkort vieren ze hun tweede lustrum. Of dat gaat gebeuren met een negende album is op moment van schrijven nog niet duidelijk. Je hoopt er wel op als je Wildcard hoort. Rustige delen worden afgewisseld met gitaarerupties. Ondertussen houdt frontvrouw Leah Wellbaum haar zang cool. Wildcard eindigt met een klassiekerig stukje piano. Slothrust mag dan niet meer de jongste zijn. Wilde haren hebben de zingende en gitaarspelende Leah en haar drummende partner Will Gorin nog genoeg.

Daffo – Dagger Song

Op nieuwe single Dagger Song beoefent Daffo de kunst van het weglaten, volgt ze het ‘less is more’ principe.

De tekst over verbroken beloftes geeft reden tot schreeuwen, maar in plaats van een keel op te zetten, zing Daffo rustig en gelaten. Maar onder het kalme oppervlak zinnen grungy gitaren op wraak. ‘Where The Earth Bends’, zo gaat het debuutalbum heten van de in L.A. residerende Gabrielle Gamberg alias Daffo. De plaat waarop ook Graadmeter hit ‘Absence Makes The Heart Grow’ te vinden is wordt op 26 september losgelaten.

Concert: 31 oktober Paradiso.

Ploegendienst, Willem – Niemandsland

Ploegendienst is de band van Ray Fuego, rapper van beroep en punk uit roeping.

Als voorman van Ploegendienst heeft Ray met zijn releases, maar ook met zijn optredens op o.a. Pinkpop en pas nog op Lowlands de harten veroverd van indie-Nederland. Regelmatig nodigt Ray een verwante geest uit om hem vocaal terzijde te staan. Eerder hoorden we Vjéze Fur, Sophie Straat en Spinvis. Op nieuwe single Niemandsland krijgt hij assistentie van Willem van The Opposites. Net als Ray heeft Willem wortels in Curaçao.

Niemandsland is iets minder punk en iets meer rap dan bijvoorbeeld Graadmeter hit ‘Interessant’, maar minstens zo sterk. Het duo zingt/rapt gedreven over hun gespleten nationaliteit, hun plek tussen wal en schip of zoals zij het zelf ervaren Niemandsland. De beat mag dan wat meer hip hop zijn, de gitaren staan duidelijk op rock. En van het refrein kom je voorlopig niet meer af.

Concert: 9 oktober, Paradiso, Grote Zaal.

Sorry – Echoes

Met de release van Echoes heeft Sorry ook de titel van hun nieuwe album bekendgemaakt. Cosplay gaat de plaat heten. Een releasedatum moeten we je nog even schuldig blijven.

Maar na vier voorproefjes kunnen we je al wel vertellen dat het een smakelijk album gaat worden. Voor wie dat bijhoudt: Cospaly wordt het derde Sorry album, hun vijfde als de demo-verzamelaars meetelt. Sorry is typisch des Sorry, een plagerig, zwoel en beetje vreemd nummer, dat soms klinkt alsof er meerder liedjes door elkaar lopen. Ook hier geldt, vaker draaien en alles valt op zijn plek. Op een optreden zullen we nog even moeten wachten. Sorry gaat eerste haar geluk beproeven aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Hopelijk heeft de Trump’s douane de clip van Echoes niet bekeken.  

High Hi – ?? How

High Hi is een vrij succesvolle band uit Belgie wier muziek ons meestal net even te poppy was.

Een hoog Roxette gehalte zeg maar. De eerste single in drie jaar van het trio is iets alternatievere koek. ?? How heeft een fijne, glamrock-achtige gitaarsound en de afwisselende boy/girl leadzang werkt goed in een nummer dat verder niet heel erg veel om het lijf heeft. Maar dat past natuurlijk prima bij deze tijd van het jaar ;).

Forth Wanderers – The Longer This Goes On

Forth Wanderers – The Longer This Goes On (Sub Pop)

Forth Wanderers is de Amerikaanse formatie rond zangeres Ava Trilling (schitterende achternaam). Door psychisch ongemak stopten ze een poosje, maar The Longer This Goes On is inmiddels het derde album van de band. Mind you: noem het woordje comeback niet in vredesnaam. Vinden ze maar niks. LL Cool J zou hetzelfde hebben gezegd.

Zo is Forth Wanderers dus nooit weggeweest en dat is fijn. Een hitje als 7 Months wordt niet voor niets veel gedraaid op Pinguin Radio. Indierock waar we wel mee uit de voeten kunnen immers. Goeie hooks, prettige melodieën en meezingteksten. Niet te hoogdravend proza, wel recht uit het hart. Met een stukje humor. Dat vinden we ook terug op de achterkant van de cd. Op plaat de vierde track, maar achter op het album als achtste genoteerd. Alsof ze zeggen: kijk maar effe.

Band met een enorm sterke chemie, trouwens, zeggen de bandleden stuk voor stuk. En wanneer je aandachtig luistert hoor je die ook wel terug. Of is dat verbeelding? Alsof dat wat uit zou maken. Je voelt het of je voelt het niet.

Ondergetekende voelt dat dit een halfuur durend pareltje is dat in veel eindlijstjes hoog gaat eindigen. Sterker: ondergetekende haalt er zelfs de barbecue voor uit de garage. Het bier staat sowieso altijd koud. Pieter Visscher