Recensies Archieven - Page 2 of 380

In bloedvorm: meesterlijk Nits in Muziekgebouw Eindhoven

De tijd heeft nog altijd geen vat gekregen op Nits. De band van zanger/gitarist/toetsenist/mondharmonicaspeler Henk Hofstede (74), toetsenist/zanger Robert-Jan Stips (76) en drummer/zanger Rob Kloet (73). Rasmuzikanten in de allermooiste band die Nederland ooit heeft voortgebracht. Oké, een gelijkspel met Golden Earring, waar Hagenees Stips ook deel van uitmaakte overigens.

Gezien: Nits in Muziekgebouw Eindhoven, 1 maart 2026
Tekst en foto: Pieter Visscher

Wat als eerste opvalt in Muziekgebouw Eindhoven is de ronduit verbluffende akoestiek en je hoort bovendien aan alles dat er een zorgvuldige soundcheck is gedaan. Muziekgebouw Eindhoven is sowieso een feest om te bezoeken in het bruisende centrum van Eindhoven. Alles ademt klasse en die zien we ook nog eens terug op het podium. Neem een van de prijsnummers Nescio, in een knallende uitvoering ten gehore gebracht. Nits is geen band die terugvalt op routine, maar altijd en eeuwig alles uit de kast haalt om te spelen met de kaders van hun eigen geluid. Het avontuur wordt nooit uit de weg gegaan. Er blijft een hoog improvisatiegehalte, wat concerten van de band altijd van extra accenten voorziet. Hofstede vertelt over het ontstaan van de song Ultramarine: over een ontmoeting die er niet was tussen Claude Monet en Bob Dylan in de lift van een Londens hotel. ‘So many colours in my head, Ultramarine, extra fine and white lead. The London fog is falling down.’ Hofstedes fantasie is eindeloos, hetgeen we ook zien op zijn zelf getekende en geschilderde visuals die bij elk nummer weer anders zijn en extra veel cachet geven aan het optreden. Hofstede is een multitalent en evenals zijn twee vrienden ongelooflijk innemend, hetgeen ook weer duidelijk wordt na afloop tijdens de handtekeningensessie bij de merchandisestand van de band.
Hofstede vertelt over zijn jeugd. Over oma, die altijd en eeuwig breide. Yellow Socks & Angst verhaalt daarover: ‘Grandma is knitting by the fire. Electric fire. Television on a saturday night. Rudi Carell on the television.’

Elk nummer heeft zijn eigen narratief en zeggingskracht. Persoonlijke, autobiografische elementen in teksten maken het luistergenot extra groot. We nemen plaats in het hoofd van de schrijver in rustiger nummers, die dan nog fijner binnenkomen. Wat een ongelooflijk oeuvre heeft de band afgeleverd in al die 52 jaren en van sleet is nog geen sprake. Ondanks de auto-immuunziekte waar Hofstede aan lijdt. Hij danst evenwel om de haverklap, soms op koddige wijze. Levenslust om in te lijsten.

Luide pauzemuziek in het midden van de show, waar we onder meer Tom Waits en Frank Zappa voorbij horen komen. Zo’n onderbreking tijdens een concert is verre van onprettig. Mensen drinken en eten wat. Na de pauze onder meer Scetches Of Spain, met een tekst die er in het huidige tijdsbeeld extra inhakt. ‘The streets of Barcelona are filled with blood and rain. The war is rolling over Spain.
Men and women running with sticks of dynamite. Storming stone buildings in the middle of the night. It never, never, never, never, never stops. Never stops.’

Er wordt in de finale gedanst in de zaal op J.O.S. Days, ingeleid door Hofstede, die verhaalt over zijn ultrakorte voetbalcarrière. Acht minuten. “Geen talent. Maar ik was toen toch al veel liever met muziek bezig.” We zien in Muziekgebouw Eindhoven een band die nog altijd alleen maar beter wordt. Het langdurige klaterapplaus na afloop laat de drie helden niet onberoerd. Het is gemeend en puur, dik verdiend en emotioneel. Nits zou op de lijst met Nederlands cultureel erfgoed moeten. Maak daar maar werelderfgoed van. Amen.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio februari 2026

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op onze site.

Met in deze aflevering de beste albums van februari 2026:

Abel & Sef – IJSLAND 2
Alex Roeka – Op Drift
Bill Callahan – My Days of 58
Cardinals – Masquerade
Converge – Love Is Not Enough
Gorillaz – The Mountain
Hen Ogledd – DISCOMBOBULATED
Jill Scott – To Whom This May Concern
Mitski – Nothin’s About to Happen to Me
Ratboys – Singin’ to an Empty Chair
Shackleton – Euphoria Bound
Tyler Ballgame – For The First Time, Again

Hen Ogledd – End of the rhythm

Daar heb je de vreemde volgels van Hen Ogledd weer!

De Noord-Engelse band zorgde voor de nodige controverse met Scales Will Fall in Pinguin gelederen. Maar inmiddels is wel duidelijk dat we met onze waardering voor het zonderlinge kunstenaarscollectief niet alleen staan. O.a Oor, The Guardian en de Volkskrant publiceerden juichende recensies van DISCOMOBULTED, het vijfde album van Hen Ogledd. De opvolger van Scales Will Fall, Clara was zelfs ons te ongewoon, maar End Of The Rhythm durven we wel weer los te laten op het niets vermoedende volk. De nieuwe single is een nieuwe variant op de neolithische paddo punkfunkfolk van het voorwereldlijke Hen Ogledd.

Pulp – Begging For Change

Ook het herboren Pulp is present op het nieuwe benefietalbum van Warchild.

Het min of meer live in de Abby Road studio opgenomen Begging For a Change is een Alabama 3 achtige gospel-rocksong. Vocaal wordt Jarvis Cocker bijgestaan door het kopstukkenkoor dat ook te horen is op de bijdrage aan HELP 2 van Damon Albarn. De tekst is typisch Jarvis Cocker; een opsomming van alle dingen die hij graag aan zich zelf zou willen veranderen. Nu een paar nummers zijn vrijgegeven, is wel duidelijk dat het initiatief van Warchild het beste in de meewerkende artiesten naar boven heeft gehaald.

My New Band Believe – Numerology

Na drie albums hief Black Midi zich twee jaar geleden plotseling op. Er was uitgehaald wat er in zat.

Zanger Geordie Geep ging solo. Rond de overige leden bleef het stil totdat onlangs het nieuws naar buiten kwam dat gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin onverwacht is overleden. Naar nu blijkt is bassist Cameron Picton een nieuwe band begonnen. My New Band Believe is een opvallende naam die prima past bij de muziek die minstens zo bijzonder is. Nieuwe single Numerology is een gelaagde en vernuftige semi-akoestische popsong met jazzinvloeden. Meer een medley dan een simpel liedje. Ook al is het best ingewikkeld wat hier wordt gepresenteerd, behapbaar is het wel. En er is een precedent. Luister naar The Original Soundtrack (1975) en ouder werk van 10cc en je hoort waar My New Band Believe (een deel van) zijn ideeën vandaan heeft.

Live Foto Review: White Lies @ AFAS Live

Live Foto Review: White Lies @ AFAS Live Amsterdam
26 februari 2026

Foto’s: Peter van Heun

De postpunkformatie brak in 2009 door met hun debuut To Lose My Life… en sindsdien is het trio uitgegroeid tot een van de populairste gitaarbands van het Verenigd Koninkrijk. Met een reeks onsterfelijke hits op zak, waaronder ‘Farewell to the Fairground’, ‘Death’ en ‘Hold Back Your Love’, trekt White Lies in 2026 opnieuw door Europa. Om dit te vieren heeft de band ook de single ‘Nothing On Me’ uitgebracht, hun eerste nieuwe muziek sinds het album As I Try Not To Fall Apart uit 2022.

Brigitte Calls Me Baby – I Danced With Another

I Danced With Another van Brigitte Calls Me Baby is voor fans die Morrissey tegenwoordig te reactionair en Suede te weinig productief vinden.

Een plus is ook dat de band van Wes Leaving lekker jong klinkt, en jeugdig elan is en blijft een belangrijk element in popmuziek. Ook in de romantische variant van Brigitte Calls Me Baby. Bijzonder is dat zo’n oer Brits klinkende band niet uit Londen Of Manchester komt, maar uit het winderige Chicago. De opvolger van debuutalbum The Future Is Our Way Out (2024) heet Irreversible. De plaat werd geproduceerd door Yves en Lawrence Rothman (Blondshell/Yves Tumor) en komt al over een week of twee uit. Op 16 maart staat Brigitte in de Bovenzaal Paradiso. Grijp die kans, want het lijkt wel zeker dat ze bij een volgend bezoek in een grotere venue zullen optreden.

Kaya – My Anger Is All Over The Place

Helaas kunnen we niet veel meer vertellen over Kaya dan dat ze (waarschijnlijk) uit Nederland komt en sinds kort twee liedjes online heeft staan.

Die heten My Anger Is All Over The Place en The Belly Of The Whale. Zeg maar de A en B-kant van haar debuutsingle. Kaya heeft songs zelf geschreven onder de naam Juyane Kaya. Producer is Maurits Nijhuis. Die we kennen van zijn werk met Josphine Odhill. Er is nog een andere Kaya actief in NL, solo en met KMAL, maar die Kaya klinkt nogal anders dan de introverte neofolk zangeres van genoemde titels. Het moet echter wel heel raar lopen als we binnenkort niet meer leren over Kaya. Ze is veel te goed om lang geheim te bijven. Haar songs stralen rust uit, maar ook autoriteit. Haar ietwat donker getinte stem trekt direct de aandacht en laat die pas weer los als ze is uitgezongen. Popronde, ESNS en een album lijkt het te volgen pad. En uiteraard op gezette tijden een nieuwe single.

Kevin Morby – Javelin

Kevin Morby is een van de betrouwbaarste artiesten van de internationale indie-scene. De Texaan moet zijn eerste echt slechte plaat nog maken.

Met Javelin is weer helemaal niks mis. De nieuwe single van de 37e jarige singer-songwriter uit Lubbock is weer zo’n introvert rockend liedje zoals hij ze al sinds 2013 met regelmaat op ons afvuurt. Je zou Kevin gebrek aan muzikale vernieuwing kunnen verwijten, maar dat is spijkers zoeken op laag water. Daarnaast is Javelin ook zeker geen herhaling van zetten. Daar zorgt de energieke achtergrondzang van Amelia Meath (Sylvan Esso) wel voor. Ook de clip is de moeite van het bekijken waard. Javelin komt op Kevin’s zevende langspeler, Little Wide Open. Die is geproduceerd door Aaron Dresner van The National en komt op 15 mei uit.

Concert: 2 juli Paradiso.

Cat Clyde – Man’s World

Cat Clyde heeft wel een paar puntje van kritiek op wat heden ten dage de manosfeer wordt genoemd.

Dat die kritiek doel treft, mag je afleiden uit sommige comments op de clip van Cat Clyde van Man’s World op Youtube. Zo van ‘maar er zijn ook gevoelige mannen!’ Cat is een rootsy rocker uit Ontario, Canada dus. Ze gooide hoge ogen met haar debuutalbum in 2017, maar echt van de grond is haar carrière nog niet gekomen. Waar dat aan ligt? Niet aan haar. Ze heeft een fijne stem, krachtige songs en een stijl die niet afhankelijk is van trends. Ze is geen man, en zoals ze zingt is dat soms best wel een probleem in de door nog steeds door vooral macho type’s bevolkte muziekbizz. Man’s World is het tweede nummer dat we van Cat oppikken. het komt van haar nieuwe album, MUD BLOOD BONE (13/3). Drie jaar geleden draaiden we Papa Took My Totems. Hopelijk zingt ze beide liedjes als ze op 25 april komt spelen in de Bovenzaal van Paradiso.