Category: Recensies

Eurosonic 2026 de vrijdag: de hoogtepunten van dag 3

Basht. uit Ierland opent de avond zoals je dat het liefst ziet. De band staat met bakken bravoure op het podium en zanger Jack Leavy brengt de nummers met een urgentie waar je niet omheen kunt. Hij heeft een fantastische stem die goed past bij de alternatieve rock nummers die ze spelen. Niks vernieuwends maar daar zit ook niemand op te wachten bij nummers als Gone Girl en Dirty White die gedegen en meeslepend worden gespeeld. De band werd door HotPress geprezen als een van de meest opwindende jonge rockbands die in eeuwen is ontstaan. Een tikkeltje overdreven misschien maar maar na deze set was iedereen het erover eens: Basht. is een band om te checken.
Isak Benjamin heeft de wind mee. Als broertje van de zussen Johanna en Klara van First Aid Kit groeide hij op in een zeer muzikale familie en heeft hij al jong de kans gehad te touren door Amerika en zijn podiumpresentatie te verfijnen. Hij heeft muziekproductie gestudeerd en dat hoor je in zijn muziek die verzorgd en verfijnd klinkt maar live is het allemaal niet zo spannend. Never look down zingt hij positief gestemd maar als I’m on Fire van Bruce Springsteen voorbij komt wordt het allemaal wel erg veilig, om niet te zeggen saai.
Snuggle uit Kopenhagen is een alternatief duo dat met Goodbyehouse afgelopen jaar een fijne alternatieve gitaarplaat uitbracht. Prettig in het gehoor liggend en laid-back, deze jonge mensen laten zich niet gek maken. Het duo met de prachtige namen Vilhelm Tiburtz Strange en Andrea Thuesen Johansen staat dan ook ontspannen op het podium en de beleving zit hem dan ook niet in een dynamische podiumpresentatie maar wel in de sound en de liedjes. Op een klein gezellig podium is dit een bandje dat je als een warme denken om je heen kunt slaan.
Mustbejohn is iemand die je er ook goed bij kunt hebben. Zo’n typische Britse geezer die met zijn zware Engelse tongval zijn puntige liedjes voordraagt. Denk aan de perfecte blend tussen The Streets, Baxter Dury en die typische soulvolle UK Garage-vibe. Mooie verhalen op een altijd lekkere beat. Hij is gevat, snel en dankbaar dat hij hier voor ons mag staan en de connectie met het publiek was een 10.
Bij de volgende artiest valt het me meteen op; de eerste rij staat vol met 14 jarige jongeren, meiden vooral, die alles filmen en alles woordelijk meezingen. Eileen Alister schrijft haar liedjes alsof het uit haar dagboek gescheurde pagina’s zijn, zo zegt ze en ze weet hiermee een grote groep jongeren aan te spreken. Als een ware popprinses schrijdt ze in haar sprookjesjurk over het podium. De gitarist en drummer houden zich bescheiden op de achtergrond. Misschien minder theatraal dan bijvoorbeeld Melanie Martinez maar de cijfers liegen niet: haar tour voor 2025 was in 10 minuten uitverkocht. In 2026 staat ze gegarandeerd in de grote zalen.
Uit Zagreb komt de vrolijk discopop band Ki Klop. Ze staan met z’n drieën op het kleine podium in Huize Maas en ze weten in no time een gezellig disco feestje uit de grond te stampen. Deels live gespeeld en de teksten verstaan we niet maar daar maalt niemand om. Het is een gezellige vrijdagavond in Groningen en niemand houdt ze tegen.
In de grote zaal van Huize maas staat aansluitend Keo, een jonge band van de broers Finn en Conor Keogh uit Londen die samen op zoeken gingen naar geestverwanten om hun explosieve alternatieve rock vorm te geven. Debuutsingle “I lied, Amber” knalt er lekker in en de band heeft al de nodige live ervaring opgebouwd, ze geeft ook in Groningen een stevige en meeslepende show weg met de nodige diepgang. Distortion en feedback bepalen het geluid en de pose van zanger Finn is soms wat over de top maar Keo is een must-see voor de festivals van 2026.
De afsluiter in Simplon was voor de die-hards: The Null Club; hierbij vervaagden de grenzen van industriele techno, noise en post-punk. Het optreden van Alan Duggan Borges gitarist van Gilla Band, is super intens. Voorovergebogen over zijn computer op het donkere podium geeft hij het geluid vorm. Een vaste laag van noise die continu gemanipuleerd wordt door alle analoge apparatuur die hij om zich heen heeft, soms ontstaat er een pulserende beat, dan weer scheuren de vervormde gitaren door de ruimte. De flikkerende duistere graphics op het podium en aan het plafond geven dit loodzware en mechanische optreden nog meer diepgang. Comfortabel is het niet maar het publiek wordt volledig meegezogen in deze intense en hypnotiserende ervaring.
Tekst: Jan Berends

Magische ode van The Kik aan Boudewijn de Groot in PHIL. Haarlem

The Kik in het theater met een 22-koppig orkest. Alle seinen staan dan op groen voor een paar uur topentertainment. Dat krijgen we dan ook voorgeschoteld in de schitterende PHIL. in Haarlem. Boudewijn de Groot wordt geëerd in een toepasselijk genaamde show: Boudewijn de Grootste.

Gezien: The Kik + orkest in PHIL. Haarlem, 16 januari 2026

Tekst & foto: Pieter Visscher

Het is zo’n avond waarop alles op zijn plek lijkt te vallen. Mooie, volle zaal, een band en een orkest in topvorm en vocaal ook nog eens alles spatzuiver. Van Dave von Raven, de als Dave Mellaart geboren 44-jarige Rotterdammer weten we dat wel, maar zo kraakhelder en gearticuleerd klinkt zijn vriend op gitaar (en vaste tweede stem) Arjan Spies ook, wanneer we hem Wat Geweest Is, Is Geweest horen zingen. Een nummer dat Boudewijn de Groot in 1973 schreef. Afkomstig van het schitterende album Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser. Bloedmooie tekst, prachtige melodie. ‘Iedere nieuwe lente is alles nieuw voor mij, want de winter is dood, het oudjaar is voorbij.’

Het is een aaneenrijging van briljante liedjes die we voorbij horen komen in de geboortestad van trouwe compagnon, wijlen Lennaert Nijgh en de stad waar Boudewijn een groot gedeelte van zijn leven doorbrengt. “Het mooiste liedje dat ooit in Nederland geschreven is”, horen we Von Raven het iconische Testament aankondigen. Het is een zitconcert in de PHIL. en het is prettig dat er niet tot nauwelijks wordt meegezongen door het publiek, hetgeen de kracht van het optreden behoorlijk versterkt. Van Raven beschikt over een mooie stem en je proeft aan alles dat het werk van De Groot hem zeer nauw aan het hart ligt. We horen fijne anekdotes tussen de nummers door en zijn getuige van een los, speels optreden, met The Kik én het enorme orkest in bloedvorm. Vooral die strijkerssectie komt goed uit de verf in het repertoire van De Groot, die opnieuw zijn goedkeuring had gegeven aan The Kik, dat al eerder met het oeuvre van De Groot langs theaters is getrokken.

“Von Raven, meteen na de pauze: “Normaalgesproken zouden we meteen beginnen, maar we missen nog twee debielen in deze band. De toetsenist en de drummer. Waarschijnlijk staan ze buiten te roken. Laten we ze effe roepen!” Niet veel later sluit het duo weer aan. “Iedereen heeft wel een liedje van Boudewijn waarmee hij of zij zich kan identificeren”, vervolgt Von Raven. “Zo heb ik er ook eentje en dat heet Beneden Alle Peil.” Het staat op De Groots tweede album, uit 1966, Voor De Overlevenden. ‘Je ogen hoeven niet zo hard te staan, ontspan die harde lijnen om je kaken. Je lichaam, lief, is zacht om aan te raken.’
We horen klassieke songs als Avond en Een Meisje Van 16 voorbijkomen en het onovertroffen Verdronken Vlinder, dat voor kippenvel zorgt. Werk van de allergrootste chansonnier die we in Nederland hebben gehad en nog altijd hebben. Boudewijn de Groot is 81 en springlevend. We hoorden hem weer geregeld voorbijkomen in de al jarenlang door Pinguin Radio uitgezonden Snob 2000.
Von Raven: “Omdat we in de stad van Boudewijn en Lennart zijn, gaan we het proberen met Strand. We spelen ‘m voor het eerst, deze tournee. Het nummer is gewoon te snel. De meester zelf heeft er ook moeite mee gehad.” Het gaat om de debuutsingle van De Groot, die de muziek in 1964 schreef. De tekst is van Nijgh. Het razendsnelle liedje met koddige tekst wordt foutloos gezongen door Von Raven, die daarna wel bijna aan de beademing moet. Hij krijgt een glas water aangereikt van een collega. Het is een prachtavond, die afgesloten wordt met Welterusten, Mijnheer De President uit 1966 (!), met een tekst die in het huidige tijdperk nog zó verdomde urgent is, dat de tranen bij menigeen in de ogen springen. Wat een heerlijke avond.

Matt Berninger – Blue Monday

Inderdaad , de titel van de nieuwe single van Mister National Matt Berninger komt bekend voor. Sterker nog het is hem!

Tijdens zijn eerste solotour door de V.S. vorig jaar heeft Matt een keur aan covers gespeeld, Kid A van Radiohead en All Apologies van Nirvana om er een paar te noemen. En Blue Monday dus van New Order. Het nummer van New Order is de missing link tussen indie-rock en dance. Matt heeft ervoor gekozen de rockkant van Blue Monday te accentueren.

Op moment van schrijven is nog niet duidelijk of Blue Monday op een nieuw album van MB gaat komen of dat het gewoon een leuk tussendoortje is.

Laatste nieuws Matt Berninger staat met zijn solo-show op Rock Werchter 2026.

Eurosonic 2026 de donderdag: de hoogtepunten van dag 2

Samen met een vriend duik ik de Eurosonic avond weer in en terugkijkend begint de avond sterk met een aantal jonge zangeressen die ieder op hun eigen manier indruk maken.
We beginnen de avond bij Amanda Mur. De jonge Spaanse muzikante met de opvallende witte opgeplakte wimpers, betovert samen met muzikant Adrian Faulkes zo vroeg op de avond het publiek met haar mysterieuze en emotionele muziek. Complexe elektronische ritmes, soundscapes uit de computer maar ook piano bepalen het geluid. Haar stem stem zweeft prachtig door de zaal en de kalme, soms onderkoelde, begeleiding ondersteunt haar optimaal. Heel rustgevend en een heerlijk begin van deze avond.
In de prachtige middeleeuws aandoende Nieuwe Kerk neemt de Amsterdamse songwriter Pitou ons even later mee in haar rijke muzikale wereld. Ook hier voelt de locatie in combinatie met de muziek aan als een warm bad waarin het heerlijk vertoeven is. Haar krachtige stem draagt prachtig door de kerk en de muzikanten staan ontzettend geconcentreerd te spelen. Ze brengt een mix van folk, klassiek en experimentele pop, fijne luistermuziek voor in de huiskamer maar vanwege de intensiteit vooral iets om live te beleven.
Even verderop in de Luthersekerk, staat de Brits-Indonesische Nadia Kadek, De jonge vrouw is zelf nog wat verbaasd dat ze zo vanuit de slaapkamer thuis, waar ze haar toegankelijke liedjes schrijft, nu in het buitenland op het podium mag staan. De BBC heeft haar voorgedragen en daar is ze erg blij mee, ze herhaalt het meerdere malen. Met haar licht hese stem, een akoestische gitaar en haar aandoenlijke charme weet ze het publiek in korte tijd voor zich te winnen. Liedjes als Lemonade en Green Car van haar nieuwe EP zijn hitgevoelig, licht en aangenaam. Mooi om ze zo in deze intieme setting live te mogen zien, als ze op een ander moment nog eens terugkomt met band ga ik zeker kijken.
Kaat van Stralen zet even later Vera op zijn kop, of zoals ze het zelf zegt; we helpen het huis naar de kloten! Met haar eerlijke activistische houding heeft ze de tijd mee, punk van nu. Net als Sophie Straat weer ze de vinger op de zere plek te leggen. Als ik eerlijk ben vind ik je slap, zielig, zwak en fel apathisch zingt ze in Stop met Wenen. Tekstueel en muzikaal zitten haar nummers ontzettend goed in elkaar. Goeie hooks, spoken word, alternatieve rock, elektronica en punk, alles komt voorbij. Ze hoeft niks meer te bewijzen, het publiek is volledig op haar hand, haar optreden is een explosie van creativiteit en de festivals voor de zomer zijn al geboekt!
De Ierse band Child of Prague maakt meeslepende rock met een goed gevoel voor traditionele invloeden uit hun thuisland. De jonge mensen staan met zes man op het podium, inclusief saxofoon en viool, en dat bied de mogelijkheid voor een dynamisch en afwisselend geluid. Met voornamelijk nummers van hun EP Clothed in the Sun zetten ze een gedegen en prettig optreden neer.
Dat laatste kun je van The Family Men uit Zweden niet zeggen. De experimentele band klinkt hard en meedogenloos in alles wat ze doen. De gitaren scheuren, de drums beuken en de elektronica knettert en suist compromisloos. Live een zeer intense belevenis, ik sprak mensen die de zaal uitgelopen zijn omdat het te hard vonden maar ik kon het optreden zeer waarderen. Kapotte elektronica, overstuurde gitaren en een intens schreeuwende voordracht. Muzikaal doet het me soms denken aan Black Midi maar dan rauwer en meer punk. Kom maar snel terug naar Groningen zou ik zeggen.
In het Forum zien we daarna Heidi Curtis uit Newcastle upon-Tyne. Ze is een zeer professionele zangeres die al voorprogramma’s verzorgde voor Sam Fender, Paul Weller en Paolo Nutini. En dat zie je; zelfverzekerd en strak speelt ze met haar band een mooie set. Ze heeft tot nu toen één single uit, het uitbundige Undone. Je voelt aan alles dat dit een zangeres is die de kleine podia gaat overslaan. Als ze rustig doorbouwt aan haar carrière komt het grote succes vanzelf.
Calva Louise is een Engelse metalband met leden uit Venezuela, Nieuw Zeeland en Frankrijk. Ze bestaan al bijna 10 jaar en hebben vier platen en verschillende singles uit. Voor de verandering barstte Vera nou eens niet uit zijn voegen maar de zaal was goed gevuld. We zagen een optreden waarbij de metal afgewisseld werd met punk en art-rock. Zangeres Jess Allanic zag er prachtige uit in haar rode jurk en opvallende make-up. Voor de pianostukken maakte ze gebruik van een uitschuifpiano die ze desgewenst naar zich toetrok en weer weg duwde, niet eerder gezien. Veel lachende gezichten in het publiek, vermakelijk optreden!
Maar de knaller van de avond was toch de afsluiter, het optreden van de EV, een Engels dichter/rapper in de stijl van The Streets die de zelfkant van de Engels samenleving in alle vormen voorbij laat komen. Niet alleen in zijn teksten en muziek maar in zijn hele persoonlijkheid. De Engelse straatjongen slaat graag een biertje achterover en dat is de rode draad door zijn optreden. Blikje bier aan de mond en in één keer achterover. Hij deelt ze uit aan het publiek en doet een wedstrijdje met iemand. Iedereen is zijn vriend. Een feestje moet het worden en een feest is het. Hij zweept het publiek op te dansen en te springen en iedereen doet mee. De beats zijn fresh; trap, jungle, Drum&Bass, Big Beat en ‘90s rave. Alles uit zijn jeugd komt voorbij maar dan anno 2026. Een titel als Sunset Behind the Towerblocks zegt het en bij Cuppa Tea ging het dak eraf.. Deze jongen is authentiek. Ik weet niet hoe lang hij dit gaat volhouden maar als je hem ergens live kunt zien, sla hem dan niet over!
Tekst: Jan Berends

Queen’s Pleasure– Day By Day

Het begin van Day By Day doet even denken aan dat van Blur’s Song 2. Maar al meteen rockt Queen’s Pleasure een kant op die veel meer doet denken aan de onstuimige protopunk van Iggy Pop & The Stooges dan aan de vaak wat beleefde Britpop van Blur c.s.

Day By Day is de 4e single van het 3e album van het Amsterdamse energiebedrijf dat Stunt Double heet en tegelijk met de single is uitgekomen. Opnameleider was hip hop en house producer en zelfstandig opererend artiest Dylan van Dael die hier laat horen niet alleen een van de veelzijdigste maar ook van van ‘s lands beste platenproducenten te zijn.

Eurosonic 2026 de woensdag: de hoogtepunten van dag 1

Dit jaar bestaat ESNS 40 jaar. Wat ooit begon als een bescheiden Holland-België festival groeide razendsnel uit tot Noorderslag en uiteindelijk tot het Europese showcase-instituut dat het nu is. Koningin Maxima mocht het festival komen openen tijdens een grootse openingsshow al had de presentatie hier en daar iets amateuristisch. Veel aandacht voor een krachtig en eensgezind Europa, ook op het gebied van de muziekindustrie want wat verbindt er nou beter dan muziek? Precies! Tijd voor de optredens want er viel vanavond weer veel te ontdekken.

We beginnen de avond met één van de namen die de laatste maanden al rond zong. Dove Ellis viel op door een aantal prachtige singles (waaronder deze IJsbreker) en in december was daar dan Blizzard, het prachtige debuut van deze 22-jarige Schot. Het is een wat verlegen jonge man die met een drummer en bassist de nummers van zijn debuut zonder verder veel opsmuk voordraagt. En veel heeft hij ook niet nodig, want wat een stem! Vergelijkingen met voorgangers schieten je te binnen maar eigenlijk doe je hem dan tekort. Het publiek luistert aandachtig en is enthousiast. Zelfs koningin Maxima schuift aan voor een paar liedjes. Als aan het einde van de set de twee bandleden van het podium zijn zingt Ellis nog het laatste Away Your Stride en het publiek beseft, we hebben zo vroeg op de avond al één van de hoogtepunten van ESNS26 gezien.

Yttling Jazz is de band van Bjorn die we nog kennen van het heerlijke verslavende hitje Young Folks van indietrio Peter, Bjorn en John. Hij is inmiddels een gerenommeerde producer en hij heeft verschillende projecten waar hij zijn creativiteit in kwijt kan. Vanavond dus Yttling Jazz, een mooie jazzband met top muzikanten die met veel plezier op het podium staan. Er wordt losjes maar virtuoos gespeeld, met o.a. nummers van de later dit jaar te verschijnen plaat Illegal Hit. De zaal loopt gedurende het optreden jammer genoeg langzaam leeg maar daar lijken de ervaren muzikanten geen seconde minder om te genieten.

Maustetytot is in Finland inmiddels wereldberoemd. De twee zangeressen hebben tot nu toe drie platen uitgebracht waarmee ze verschillende prijzen in de wacht sleepten en ook in de bomvolle en bloedhete kelder van de Oosterpoort kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek. Ze zingen volledig in het Fins, maar dat blijkt totaal geen barrière. Na de oproep eerder op de avond om vooral ook naar Europese muziek in andere talen te luisteren, lijkt het publiek die boodschap te hebben omarmd. Warm, eigenzinnig en vooral erg leuk.

Een stuk van een ander leuk optreden, van het Franse duo O’o, zagen we daarna. De jeugdvrienden Victoria en Matthieu spelen soms prachtige dromerige nummers met verstilde momenten maar vooral ook een aantal heerlijk opzwepende club nummers, lekker dansen zoals Victoria met veel plezier doet. Echt een leuk en afwisselend optreden.

In de marathonzaal begint even later het Belgische Lézard aan hun instant party optreden! De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en is al redelijk wat gedraaid hier op de Pinguin. Ze brengen hun disco-vogue artpunk uitbundig en vrolijk! Denk aan LCD Soundsystem, denk aan Talking Heads. Je kunt er van alles in horen, maar ze spelen het met zoveel enthousiasme dat je niet stil kunt blijven staan. Dit jaar komt hun debuutplaat uit en het kan niet anders of ze gaan deze zomer de festivals in Europa platspelen.

Jazzbois gaat gelijk door in de kleine zaal. Uiterlijk een stuk minder uitbundig maar muzikaal gaan ze nog een stapje verder door hun nummers live deels te improviseren. Groovend en jazzy, het doet me denken aan de prachtige platen van het Ninjatune label waarvan ik er begin deze eeuw een aantal in de kast had staan. Muziek om in te verdwijnen!

Maar we moesten iets eerder weg want wat we niet wilden missen was DUG. Twee vrienden, een Ier en een Amerikaan, die elkaar hebben gevonden in hun gemeenschappelijke liefde voor roots muziek. Live doet er een derde vriend mee en ik heb er geen spijt van dat ik hier in dit kleine zweterige zaaltje vooraan ben gaan staan. Muzikaal gezien hoor je vooral Ierse en Amerikaanse folk maar daarnaast hoor je ook blues en zelfs gospel. Vanaf het eerste nummer is het gezellig. De mannen vragen zich hardop af waarop er zoveel mensen naar zo’n bunch of losers komt kijken. Met zelfspot, sterke verhalen en een hilarisch nummer over muziekpromotors weten ze het publiek volledig in te pakken. Als het optreden uiteindelijk uitmondt in een gezellige dans door het publiek (paar stappen vooruit, paar naar links, paar achteruit en paar naar recht) heeft iedereen het naar z’n zin. Als je de kans krijgt om ze te zien, doe dat!

De band waar ik me al weken op verheugde is Man/Woman/Chainsaw (ook bekend van hun recente IJsbreker) en ze leveren een explosief optreden af! Een experimentele gitaarband uit Londen uit de Windmill scene waar ook Black Country, New Road deel vanuit maakt. Iets minder verfijnd dan die band maar des te rauwer. Rolling Stone magazine beschreef al eerder dat deze groep iets extatisch nieuws aan het uitvinden is en het is inderdaad heerlijk om te zien hoe deze groep jonge mensen op het podium staat. Violiste Clio Harwood stuitert rond maar weet precies op de juiste momenten wanneer ze scherp moet zijn en de zang van beide zangers Vera en Billy vullen elkaar prachtig aan. De nummers ontsporen, bouwen op en exploderen in epische muren van noise en overstuurde gitaren. Met prachtig licht en stroboscopen erbij is het intens, overweldigend, en ja, piepende oren achteraf.

Tolstoys uit Berlijn speelt in de bovenzaal hun warme psychedelische muziek, een optreden dat je helemaal wilt ondergaan. De zaal staat helemaal in de rook van de rookmachine en de band geeft een heerlijk zinderend optreden. Alles heeft een hippieachtige sfeer en als de laatste noten wegsterven stapt de band het publiek in voor een gezellige chat en knuffels met de fans. Ik hoop dat ik ze nog eens kan zien voor een volledig optreden.

In de marathonzaal speelt ondertussen GANS, een onstuimig Engels post-punkduo dat hun teksten over hun droge muziek de zaal in spuugt. Gitaar en drum, meer hebben ze niet nodig en dat hoeft ook niet. Titels als Talk Too Much en What You Mean zeggen genoeg. Ik stond te ver weg om het goed te kunnen zien maar het viel op dat de nummers erg afwisselend waren en dat de mannen ontzettend goed Nederlands spreken, vooral scheldwoorden. Het ging van rauwe garage rock&roll, punkrock naar Beastie Boys-achtige anthems. Mooie band zo aan het einde van de avond.

Bij het naar huis gaan ben ik nog even binnengewipt bij Chibi Ichigo die de kleine zaal op zijn kop zette. In België is ze inmiddels een nationale bekendheid en ook aan onze kant van de grens kunnen we nauwelijks meer om haar heen. Daar deed ze mee aan De Slimste Mens, hier heeft ze het hele clubcircuit al gehad en stond ze inmiddels op Lowlands, Dauwpop en Best Kept Secret. Deze vrouw weet het publiek ontzettend goed te bespelen, ze klimt op boxen en zweept het publiek op en knalt haar rauwe raps over snoeiharde beats. Ik vind haar stem wat scherp zo af en toe, maar daar maalt het publiek niet om. Een mooie afsluiter van de avond, morgen op naar meer.

Tekst: Jan Berends

Chicano Mosh – Slow

Chicanos zo worden de mensen in Californië genoemd die van Mexicaanse afkomst zijn. Lang was het een denigrerende term, maar tegenwoordig is het meer een geuzennaam en zijn Chicanos trots op hun cultuur en afkomst.

Dat mag je ook opmaken uit de bandnaam Chicano Mosh. Ze zijn met zijn vieren, drie chicanos en een chicana en sinds 2023 samen. Ze zingen zowel in het Spaans als het Engels. Slow, de titel zegt het al valt in de laatste categorie.

Bij Chicano muziek denk je eerder aan trompetjes en percussie dan aan indie-rock. Toch is dat laatste wat Chicano Mosh te bieden heeft. Maar de latino afkomst laat zich niet verloochenen. De stemming van de gitaren is duidelijk zuidelijk, maar we horen ook indie, punk en een beetje surf. Een sound kortom die je niet vaak hoort. En daarin willen we graag  verandering brengen.

MEMORIALS – Cut Glass Hammer

Het Britse MEMORIALS is al even bezig, samen maar ook apart voordat ze zich verenigden. Verity Susman zong eerder in Electrelane en Matthew Simms komt uit het vermaarde Wire.

Het duo is wat je noemt eclectisch, laat zich door alles en iedereen inspireren. Zoals op Cut Glass Hammer door Yoko Ono. Door beeldend kunstenaar Ono en niet door de muziek van de weduwe van John Lennon. Dat zal sommige mensen gerust stellen, al is de reputatie van miss Ono als schreeuwlelijk absoluut niet terecht, maar dit terzijde.

Het door het duo in een schuur in Zuid-West Frankrijk opgenomen Cut Glass Hammer zou je kunnen omschrijven als een psychedelische postrocksong. Dwz dat er niet veel melodie in zit, maar er wel veel gebeurt. De basis bestaat uit een oude vette synth, monotone percussie en krakende gitaren. Daarboven horen we de stem van Verity, solo en in elkaar aanvullende en beconcurrerende koortjes. Voor fans van The Limiñanas en andere avontuurlijke veteranen.

Pitou – To Do What

We hebben het al eerder geconstateerd, Pitou is aan het experimenteren geslagen. De veilige haven van het singer-songwriters gilde heeft ze achter zich gelaten.

Op nieuwe single To Do What betreedt ze zelfs de dansvloer. Maar voordat de beat erin gaat, horen we haar rocken op een manier die wel wat aan St Vincent doet denken, een verwante geest als het gaat over het verkennen van nieuwe paden en spelen met nieuwe geluiden. Het spel van stemmingen en stijlen binnen de song illustreert ook het filosofische thema van de tekst; dat de vraag belangrijker kan zijn dan het antwoord, dat chaos een gegeven is.

De tijd zal leren of fan’s van Pitou‘s vroegere mede door klassieke zang geïnspireerde luisterliedjes haar muzikale ontdekkingsreis kunnen of willen volgen, maar het staat buiten kijf dat het geïnspireerd en relevant is wat ze nu doet. Haar nieuwe album, P2 staat voor 20 maart.

BIG SPECIAL – SLUG LIFE

BIG SPECIAL is een band in transitie. We kennen het duo uit de Black Country als een muzikale familie van Sleaford Mods, iets gepolijster kwa sound maar niet minder intensief.

Op SLUG LIFE en het eind vorig jaar verschenen DRAGGED UP A HILL horen we Joe Hicklin niet alleen parlevinken maar ook zingen. En dat kan hij behoorlijk goed. De man heeft een enorm volume en groot bereik. Daarnaast zijn de tempo’s verlaagd. Was DRAGGED UP A HILL een slepende gospelsong, SLUG LIFE is een beetje bluesy, een beetje country zelf. Joe begint met zijn bekende parlando, maar breek regelmatig in zang uit. SLUG LIFE gaat over een thema dat we vaker tegenkomen tegenwoordig, het ‘imposter syndroom’ of wel angst om door de mand te vallen. Iets waar Joe feitelijk niet bang voor hoeft te zijn niet als tekstdichter en dus ook niet als zanger.