Recensies Archieven - Page 203 of 375

Band of Horses – Warning Signs

Na een vertraging is het nieuwe Band Of Horses nu alom te beluisteren. We bevelen je aan dat ook te doen, want Ben Bridwell en zijn begeleiders hebben met Things Are Great een van hun beste albums afgeleverd. De songs zijn af, de uitvoeringen bevlogen en de productie zakelijk en doeltreffend.

Met zijn folkrockgitaren, indringende opbouw en Bridwell’s smachtende zang heeft openingsnummer Warning Signs alles wat Band Of Horses zo bijzonder maakt. Na twee toch wat mindere albums was de vrees een beetje dat de band uit South Carolina zou terugvallen in het peloton van eens geweldige en nu wel aardige bands. Maar Ben en zijn boys hebben het verval weten om te keren in een groei zodat we Band Of Horses nu met recht en reden één van de betere Amerikaanse indie bands van deze eeuw kunnen noemen.

King Hannah – I’m Not Sorry, I Was Just Being Me

King Hannah – I’m Not Sorry, I Was Just Being Me (City Slang)

Mooie, lange titel van dit debuutalbum van King Hannah. Duo dat zichzelf twee jaar terug al enigszins op de kaart zette met de ep Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine. Een titel die nog wat langer is. Ze hebben er patent op, vooralsnog.

Net zoals ze patent hebben op liedjes met over het algemeen wat langere titels. Zoals nummer twee op I’m Not Sorry, I Was Just Being Me, dat So Much Water So Close To Drone heet. Niet bedoeld om meteen te beklijven, zo lijkt het, en dat is ook het geval met de muziek van de twee uit Wales. Hannah Merrick en Craig Whittle heten ze. Op de plaat bijgestaan door een drummer en een bassist, terwijl een keyboardspeler ook continu meedoet. Zo krijg je dus een band.

Merrick en Whittle leerden elkaar kennen in een café, waar ze beiden bier tapten en het goed met elkaar wisten te vinden. Ze speelden ook nog eens allebei wat instrumenten en zongen ook nog eens. Merrick wat vaker en beter. Zo ook op I’m Not Sorry, I Was Just Being Me, dat geen stijlbreuk betekent met de debuut-ep.

Dat Merrick en Whittle (een stuk minder) beiden zingen zorgt voor een aangenaam stuk variatie op het debuutalbum van de twee. Zo doet een nummer als Ants Crawling On An Apple Stork (heb ik iets gezegd over lange titels?) opeens wat denken aan The Velvet Underground. Een formatie minstens zo experimenteel en ‘ondergronds’ als King Hannah. De twee moeten de plaat met die bekende hoes met banaan, van Andy Warhol in de kast hebben staan.

Maar er zijn wel wat meer acts waaraan je moet denken terwijl je I’m Not Sorry, I Was Just Being Me beluistert. Grofweg kun je zeggen dat I’m Not Sorry, I Was Just Being Me betekent: PJ Harvey ontmoet Portishead. Voeg daar een vleug Nick Cave aan toe en, vooruit, een snuf Kurt Vile en horen we in de verte niet de gitaar van de dekselse Adam Granduciel van The War On Drugs, in het bijna acht minuten durende The Moods That I Get In? Nee hoor, het is gewoon Craig Whittle. Pieter Visscher

Josephine Odhil – Secrets

Josephine Odhil klinkt als een kruising tussen Kate Bush en Assepoester. Als ze begint te zingen komen van heinde en ver de vogeltjes en de vlinders aangevlogen. Met haar betoverende stem en hallucinante songs creëert ze een magische wereld waarin alles pais en vree lijkt te zijn. Muzikaal escapisme op zijn best.

Josephine Odhil, die eigenlijk Josephine van Schaaik heet kennen we nog als zangeres van Jungle By Night offshoot The Mysterons, een bijzondere band die na slechts één album in rook is opgegaan. Als Odhil heeft Josephine nu drie singles uit. Hopelijk zijn die een opmaat naar een album zodat we lekker lang in hogere sferen kunnen verkeren.

Tomberlin – happy accident

Tomberlin is de achternaam van Sarah Beth uit Jacksonville, Florida. Tenminste daar is ze geboren. Als domineesdochter heeft ze heel wat hoeken van de V.S. gezien. Tegenwoordig woont ze in L.A.

Een kleine vier jaar geleden bracht Tomberlin haar eerste album uit, een verzameling liedjes over liefde in de meeste verschijningsvormen. Begeleidde ze zichzelf op haar debuut nog vooral op akoestische gitaar, voor nieuwe single happy accident heeft ze ingeplugd.

Niet dat de muziek onbelangrijk is, maar bij Tomberlin draait het om de teksten. Daarom houdt ze de tempo’s van haar songs laag en de backing bescheiden. Pas tegen het eind van happy accident komen de gitaren wat los, afgezien dan van een hypnotisch loopje dat door het hele nummer heen dwarrelt.

Niet dat er een gebrek is aan serieuze solistes, maar Sarah Beth Tomberlin is zeker een aanwinst.

All Them Witches – Fall Into Place

Ook All Them Witches kiest er voor om niet in één keer een nieuwe album uit te werpen, maar elke maand een nummer. In januari kwamen ze met een broeierige blues track van ruim tien minuten op de proppen, Snake Blues. Vorige week verscheen Fall Into Place, een nummer dat je het best kunt omschrijven als onheilspellend.

Het broeierige Fall Into Place klinkt als een traag afgespeelde grunge ballad, en zou prima passen als muziek onder een docu over het insecten en reptielenleven in de moerassen van de Mississippi delta. Was de vorige single wat aan de lange kant, de nieuwe had wel wat langer mogen duren. Verder niets dan lof.

De nieuwe verzameling songs van All Them Witches uit Tennessee heet ‘Baker’s Dozen’ en zal 13 songs gaan tellen. In december is het album dus compleet.

Volgens Paradiso komt All Them Witches daar op 17 oktober spelen.

Ball Park Music – Stars In My Eyes

Het Australische Ball Park Music – we kennen ze nog van nummers als ‘The Perfect Life Does Not Exist’ en ‘Spark Up’- start 2022 met een sterke nieuwe single.

Stars In Their Eyes begint beschouwend en eindigt als meezinger. Het is een potentiële showstopper, zo’n nummer dat zo aanslaat bij het publiek dat het minuten duurt voordat het applaus weer is gaan liggen en de band verder kan. Nu is dat misschien een beetje overdreven, maar je begrijpt wat we bedoelen.

Ball Park Music is behalve begaafd en gedreven ook betrouwbaar. Om het jaar brengt de band wel een nieuw album uit. Op 3 juni verschijnt hun 7e alweer onder de veelbelovende titel, Weirder and Weirder.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – februari 2022

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

alt-J – The Dream
Beach House – Once Twice Melody
Big Thief – Dragon New Warm Mountain I Believe You
Hurray For The Riff Raff – LIFE ON EARTH
King Hannah – I’m Not Sorry, I Was Just Being Me
Mary J. Blige – Good Morning Gorgeous
SOON – SOON
Spoon – Lucifer On The Sofa
The Delines – The Sea Drift
Zeal & Ardor – Zeal & Ardor

Thomas Azier – Sick Loop Lover

Sad Synthesizers zo had de nieuwe single van Thomas Azier ook kunnen heten. Na anderhalve minuut is Thomas al uitgezongen. Het getuigt van lef voor een zanger om nauwelijks te zingen, maar als je Sick Loop Lover hoort begrijp je waarom Thomas een stapje terug doet. Sound en sfeer zijn zo bijzonder dat zwijgen het beste is.

Sick LoopLover is gemaakt met een instrumentarium dat zo’n veertig jaar geleden state of the art was. Toch zou je het nummer niet snel als retro willen bestempelen. Om de triestige sfeer te creëren had Thomas ook voor moderne instrumenten kunnen kiezen of zelfs een cello of violen. Maar het beste instrument om grootstedelijke melancholie te vertolken is nou eenmaal een vintage synthesizer.

Coach Party – Weird Me Out

Coach Party is gespecialiseerd in wraakliedjes. Ging vorige single, FLAG (feel like a girl) over een of andere onverlaat die naaktfoto’s had gepost, nieuwe single Weird Me Out gaat over de noodzaak ten alle tijden jezelf te blijven in een relatie. Als je je anders voordoet dan je bent en het gaat nog fout voel je je dubbel ongelukkig. Dat is ongeveer de moraal van het nieuwe relaas van CP frontvrouw Jess Eastwood.

Of Jess put uit persoonlijke ervaringen weten we niet. Het is te hopen dat haar liefdesleven wat positiever verloopt dan haar songs doen vermoeden. Aan de andere kant leveren haar blauwtjes wel sterke nummers op.

Jess toont zich weer een meester in het neersabelen van haar ex(en). De prijsregel van Weird Me Out is ‘Don’t be yourself ’cause I want something better’. Ondertussen heeft de band het op de gezamenlijke heupen en vliegen de gitaren je om de oren. Bijzonder ook is dat Coach Party alles zelf in huis heeft, de muziek van Weird Me Out is door de hele band geschreven en het nummer is geproduceerd door drummer Guy Page.

Wet Leg – Angelica

Een maandje voor de release van hun debuutalbum op 8 april laat Wet Leg nog even een laatste teasertje los. Angelica opent met een gitaar die wel iets wegheeft van een sitar. Dat intro zet de toon voor een stevig rockend nummer met meer dan een vleugje psychedelica.

Angelica is zo anders, minder ongepolijst vooral, dan de vier eerder verschenen songs dat je de neiging hebt even te checken of het inderdaad wel Hester Chambers en Rhian Teasdale zijn waar je naar luistert. Ja dus.

Het rauwe randje van Angelica komt waarschijnlijk omdat het nummer niet in een studio is opgenomen, maar bij Hester thuis in de woonkamer. Het geeft maar weer eens aan dat de enige regels die Wet Leg volgt hun eigen regels zijn. En zo hoort het.