Category: Recensies

Boy Harsher – The Runner

Boy Harsher – The Runner (Nude Club)

Een van de interessantste elektronische acts van het moment is het Amerikaanse duo Boy Harsher. The Runner is het derde studioalbum van het duo dat bestaat uit Augustus Muller en Jae Matthews.

Geen reguliere plaat, want we hebben het over een soundtrack, behorend bij de gelijknamige (korte) horrorfilm. Die evenals de muziek door de twee is gemaakt. De twee schreven, regisseerden en produceerden de film. Grote inspirator bij het tot stand komen van The Runner is horrorregisseur John Carpenter geweest, die furore maakte met onder meer Assault on Precinct 13 en Halloween. Liefhebbers van het horrorgenre weten dat Carpenter geen kleine jongen is. Het geweldige Careful (2019) overigens was een soundtrack van Boy Harsher voor een horrorfilm die niet bestond.

Hoewel The Runner geschreven is als soundtrack voor de film met dezelfde titel is de muziek niet per se duisterder of onheilspellender dan hetgeen eerder op plaat is gezet. Het is hooguit iets minder dansbaar, hoewel de voeten nog steeds van de vloer mogen. Met name op Machina, als de verlokkende darkwaver Mariana Saldana, bekend van BOAN en Medio Mutante, achter de microfoon plaatsneemt voor pulserende synthpop met de bekende indie Boy Harsher-rafels, die de jaren 80 sterk in herinnering roepen. Saldana zingt in het Spaans.

Ook Give Me A Reason is een vloervuller, mits de volumeknop fors naar rechts wordt geduwd en je niet te gegeneerd bent je lichaam in posities te manoeuvreren waaraan het niet gewend is. Van een klein beetje gek doen is geen mens ooit minder geworden. En wanneer je dan toch op die dansvloer beweegt is Autonomy, waarop wordt gefeatured door de wat illustere Cooper B. Handy, een tweede oefening in lenigheid.

De spannende, donkere elektro van Boy Harsher is niet alleen een aantrekkelijke soundtrack voor een stukje horror, maar vooral ook voor de nacht. En laten de nachtclubs vanaf 12 februari hun deuren nou weer dapper, alsook noodgedwongen wagenwijd openzwiepen. Boy Harsher maakt nachtmuziek met een verslavend rauw randje. Voor de heerlijkste escapistische ervaringen. Pieter Visscher

 

Blaudzun – Wide Open

Als we de berichten mogen geloven -en waarom zouden we dat niet doen- heeft Blaudzun met ‘Lonely City Exit Wounds’ zijn beste album tot nu toe afgeleverd. Dat is bijzonder omdat er al een stuk of zes op zijn naam heeft staan.

Wat stijl betreft is er niet heel veel veranderd. Ook de nieuwe songs kun je ergens tussen Tears For Fears en Arcade Fire plaatsen. Maar. Het klinkt af allemaal. De songs zijn elegant en mooi geproduceerd. Er wordt lustig met mooie melodieën gestrooid en de bombast die vroeger nog wel eens op de loer lag wordt op gepaste afstand gehouden. Daarnaast lijkt Johannes ook beter dan ooit te zingen. Dit alles komt samen in Wide Open dat naast genoemde componenten ook nog eens een tegen de klippen opgewassen melodie heeft.

Nederland wordt te klein voor Blaudzun.

POM – Toni

POM kwam bovendrijven als een van de beste bands van de digitale editie van ESNS. Dat was natuurlijk geen verrassing, want we waren gewaarschuwd. POM laat namelijk sinds 2019 met een steeds grotere regelmaat singles los die in kwaliteit variëren van heel goed tot uitstekend. Er staan er nu 7 op het scorebord. 

Met zijn klaterende gitaren, krolse koortjes en melodie die alle kanten opvliegt, maar toch op zijn pootjes terecht komt, is Toni weer een schot in de roos. Daarnaast maakt Toni nog eens duidelijk dat POM met frontpersoon Liza een super sterke troef in handen heeft. Zij is simpelweg een geboren performer. 

Nog zes liedjes en POM heeft genoeg materiaal voor een album. Een titel hebben we al, Alle 13 Goed!

 

Klangstof – Ocean View

De drie heren van Klangstof hebben afgelopen jaar voor een groot deel in afzondering doorgebracht. Ze waren niet besmet met corona, maar bevangen door een heel ander virus, dat der acute inspiratie. Een album later bleek de koorts nog niet gezakt en rolde er nog een EP uit. Het album volgt later dit jaar, de EP verschijnt al begin maart.

Afgaand op het vooruitgeschoven titelnummer van de EP, Ocean View moeten we geen grote verschuivingen verwachten. Wel laat de nieuwe single horen dat het trio een nog mooiere balans heeft gevonden tussen mood en melodie, ambiance en compositie.

Ocean View weet diep te behagen met zijn golvende baslijn, nevelige keyboards en kalme zangpartij. Dit alles komt gedompeld in een bad van warme galm. Zoals John Lennon zong; ‘Turn off your mind, relax and float down stream’…..

Nilüfer Yanya – Midnight Sun

De laatste keer dat we iets van Nilüfer Yanya oppikten was ze nog jong en veelbelovend. Jong is ze nog steeds, maar de belofte heeft ze inmiddels wel waargemaakt. Anderhalf album heeft Nilüfer nu op haar naam staan met een derde op komst.

Gezien het succes van songs als Baby Blu, Melt en In Your Head was er voor de Brits-Turkse zangeres geen reden om het over een andere boeg te gooien. Toch lijkt ze dat wel te doen. Midnight Sun is gecompliceerder, alternatiever misschien wel dan haar eerdere werk.

Het nummer valt in twee delen uiteen, een strakke, maar introverte eerste helft en een verlossend slot met vermenigvuldigde zang en ratelende gitaren. Een duidelijk refrein ontbreekt. Sfeer en spanning daar draait het om bij Midnight Sun. 

Midnight Sun is zo’n nummer dat elke keer als je het hoort weer beter is dan je dacht. Dat geldt overigens ook voor de maakster.  

Mondo Cozmo – Meant For Livin’

We waren hem alweer bijna vergeten, maar met Meant For Livin’ herinnert Mondo Cozmo ons er weer even aan zijn unieke talent om rockclichés te presenteren alsof hij ze net zelf heeft bedacht.

Op Meant For Living laat hij, Josh Ostrander is zijn doopnaam zijn innerlijke Bob Dylan de vrije loop. Muzikaal, maar ook tekstueel. En zelfs visueel! Het nummer doet denken aan Dylan anno 1965, zijn Highway 61 periode (en Lou Reed ca 1970). De tekst is een soort opsomming van eisen waar een goed burger aan moet voldoen, ironisch natuurlijk.

De (geanimeerde) video refereert aan Dylan’s beroemde tekstclip voor Subterranean Homesick Blues. Je ziet Mondo afwisselend als leraar, predikant en politicus. Zijn gehoor houdt protestboorden op, de songtekst loopt onderin het beeld mee. Erg leuk, leerzaam en nuttig.

Meant For Livin’ komt van Mondo’s 3e album, waarvan nog niet meer bekend is dan dat er aan wordt gewerkt.

Archive – Fear There & Everywhere

Archive bestaat al bijna drie decennia. In die tijd is de Britse band altijd zijn eigen gang gegaan. Dat dwarse, het weigeren de waan van de dag te volgen is een goede overlevingsstrategie gebleken, want Archive draait nog steeds op een hoog niveau mee. We schrijven band, maar Archive is meer een collectief, een wisselende pool muzikanten die min of meer op afroep beschikbaar zijn. Degenen die dan het sein verzamelen geven zijn Darius Keeler en Danny Griffiths, twee spelers in de trip hop scene. Van dat verleden is nog maar weinig over, behalve dan het gevoel voor ambiance.

Een van de zaken waar Archive nauwelijks rekening mee houdt is radio. Een track van een kwartier of meer is geen uitzondering. Archive is echter ook bij machte om het klein en fijn te houden zoals op het onderkoelde Fear There & Everywhere. De titel verwijst naar het stemmige en eveneens meerstemmige ‘Here There & Everywhere’ van The Beatles. De met ingehouden spanning gezongen en gespeelde nieuwe single is afkomstige van het 13e studioalbum, hun eerste in zes jaar van Archive, Call To Arms & Angels dat we op 8 april wordt verwacht.

Dropper – Ok Ok Ok

Zoals de meeste muzikanten moet ook Andrea Scaniello bijklussen om in haar onderhoud te voorzien. De bandjes waar ze in zat liepen best aardig, maar een vetpot was het zeker niet. Andrea werkt in de horeca.

De lange nachten, het drinken, het hangen en de vluchtige vriendschappen die ze sloot met gasten en collega’s inspireerden haar tot het schrijven van een set songs die de kern vormen van het debuutalbum van Dropper, haar eerste eigen band. Nu de 30 in zicht komt bekroop Andrea een gevoel van nu of nooit. Het werd dus nu. Het album van Dropper gaat Don’t Talk To Me heten, op 11 februari komt hij uit.

Ok Ok Ok is het derde tipje van de sluier. Eerder verschenen Memoirs Of Working In A Bowling Alley en Don’t Worry Up als lokkertjes voor de plaat. Dropper heeft van alles wat, rock, pop, garage, punk en zelfs een beetje country. De boel wordt bij elkaar gehouden door Miss Scaniello, die haar levensliederen zingt met een lichte weemoed in haar stem.  

Palace – Shoals

Palace – Shoals (Fiction/Virgin)

Het Engelse Palace heeft de derde plaat die de band heeft uitgebracht Shoals gedoopt. De albumtitel is geïnspireerd op het nogal onvoorspelbare gedrag van een school vissen, dat net zo snel kan veranderen als onze angsten en zorgen voor de wereld om ons heen.

Het 50 minuten durende album lijkt een weerspiegeling van de donkere en wat onzekere tijden waarmee de covid-19-pandemie ons heeft opgezadeld sinds 2020. In dat jaar begon de band het materiaal voor Shoals uit hun creatieve brein te halen. Shoals biedt een uitgebalanceerde selectie van nummers die ook een deel van de vroegere schittering van hun werk van vóór de pandemie weerspiegelen. Soms doet de band wat aan Fleet Foxes denken en dat bevalt prima.

Terwijl het album instrumentaal een behoorlijke groei laat zien, vertoont het ook een sprong naar volwassenheid in het tekstschrijven van Leo Wyndham. Het is zonder twijfel het meest serieuze materiaal dat de groep tot nu toe op plaat heeft gezet en de poedelnaakte kwetsbaarheid in de teksten die onderwerpen als angst, slapeloosheid en allerhande mijmeringen niet uit de weg gaan, laat maar weer eens horen dat de mooiste bloemen op de mestvaalt blijven groeien.

Muzikaal heeft de band zichzelf enigszins heruitgevonden door meer elektronica te gebruiken dan op de vorige twee albums, hoewel het gedoseerd gebeurt en de band niet te veel concessies doet het indierockgeluid van weleer.

Fijne, opbeurende track is het uptempo Fade, met een tekst die anders doet vermoeden: “There’s my writing on the wall. Broken bodies on the floor. Am I paranoid x4. Now just go and fade away. My happiness has turned to grey. Am I paranoid x4.”

Niettegenstaande de melancholische sfeer die op een groot deel van het album naar voren komt, is er een vrij gezonde balans gecreëerd tussen mindervrolijke en vrolijke nummers zoals Fade en Gravity, die ongetwijfeld een afspiegeling zijn van de periodes van hoop tussen de verschillende stadia van de irritante lockdowns die de afgelopen jaren op ieders pad zijn gekomen. Pieter Visscher

 

 

 

Thomas Azier – Skin & Blister

Thomas Azier is als een haai, immer in beweging. Het zijn geen reuzensprongen die hij maakt, maar stilstaan is duidelijk geen optie.

Voor nieuwe single Skin & Blister lijkt hij zich zich te hebben laten inspireren door de werken van de vroege Roxy Music en de late Japan/David Sylvian. Tot in de puntjes verzorgde croonermuziek dus met een zucht naar avontuur. 

Skin & Blister heeft een zinderde spanning die wordt gecreëerd met minimale middelen; een metronomische bas, de binnenkant van een vleugel, een (bamboe?) fluit. Tegen het eind mag een sopraansax een wat langere lijn blazen, komen de keyboards op en roeren ook de andere instrumenten zich nog even, maar de spanning blijft om te snijden.

De meeste artiesten zijn na tien jaar wel uitgeraasd. Thomas Azier lijkt nog maar net begonnen.