Category: Recensies

Destroyer – Tintoretto, It’s For You

Destroyer kennen we zo onderhand wel. Achter die naam gaat de Canadese zanger-dichter-muzikant Dan Bejar schuil, die in het verleden de Graadmeter heeft verrijkt met prachttracks als ‘Tinseltown Swimming In Blood’, ‘Ken’ en ‘Crimson Tide’. Resteert de vraag wie is de Tintoretto uit de song Tintoretto, It’s For You?

Een Italiaans kunstschilder weet Wiki, actief in de Renaissance. Zijn belangrijkste claim to fame is het grootste schilderij ooit gemaakt. Het heet het Paradijs, hang in een paleis in Venetië en meet 7 bij 22 meter.

Terug naar Destroyer. Waar komt het idee vandaan om een lied te schrijven, een dansbaar, maar duister en onrustig nummer over deze navolger van Michelangelo? Dat is een lang verhaal dat er kort samengevat op neerkomt dat kunstkenner Bejar Bijbelse thema’s herkent in het werk van Tinteretto, die ook hem bezig houden. Dat het leven eindig is bijvoorbeeld en de duivel altijd op de loer ligt.  

Het nieuwe album van Destroyer draagt de schone titel Labyrinthitis en verschijnt op 25 maart.

Alt-J – Hard Drive Gold

Na drie songs kunnen we wel stellen dat het nieuwe album van Alt-J heel erg goed gaat worden, misschien wel hun beste. Naast de hoge kwaliteit van de songs valt ook de variatie op. U&ME is een betoverde electropopsong, Get Better een indringende (akoestische) ballad en Hard Drive Gold een spannend, speels en (prettig) gestoord poppareltje (met kinderkoor!). Het nummer gaat over een jongen die er van droomt snel multi-miljonair te worden met crypto currency. Dream On zou Aerosmith zingen.

Het nieuwe Alt-J album heet The Dream (11/2) en kwam tot stand onder wakend oog van producer Charlie Andrews, die vooral naam maakte in de filmwereld met zijn werk voor de Harry Potter en Lord Of The Ring films.

Gang of Youths – in the wake of your leave

 Uit de mist der tijden is Bruce Springsteen op komen doemen als een van de belangrijkste smaakmakers ooit. Ook recente generaties betonen eer aan de oude Boss. King Hannah bijvoorbeeld dat State Trooper coverde, superfan Sam Fender die Dancing In The Dark doet tijdens toegiften en natuurlijk The War On Drugs dat hun schatplichtigheid aan Bruce alles behalve onder stoelen of banken steekt.

Een ander voorbeeld van een relatief jonge band die het spoor volgt van Bruce Frederick Joseph Springsteen is het Australische Gang of Youths. Hun nieuwe single in the wake of your leave kan je niet beluisteren zonder aan Springsteen te denken. (of aan die andere Bruce Springsteen adept, Phil Lynott.)

in the wake of your leave heeft een Bruciaanse drive. Ook is zanger David Le’aupepe net als Bruce bepaald niet zuinig met woorden. De eigentijdse productie zorgt er echter voor dat hier geen sprake is van imitatie, maar van inspiratie.

Het bijbehorende album komt einde volgende maand uit en heet ‘Angel In Realtime’.

Dope Lemon – Howl With Me

Soms is de grens tussen een cover en een sample wel heel erg smal. Howl With Me, de nieuwe single van Dope Lemon a.k.a. Angus Stone is zo’n grensgeval. Wat Stone feitelijk doet is een tekst toevoegen aan het origineel van Los Chakakas, een Belgisch nachtclub orkest dat in 1972 dat wereldwijd scoorde met het exotische en erotische Jungle Fever.

Dope Lemon is bij lange na niet de eerste die Jungle Fever samplede. Vele rappers gingen hem voor en de track zit ook in diverse games, tv-series en films. Ene meneer Bill Ador loopt lekker binnen.

Een ander belangrijk verschil met het origineel is dat Angus de enthousiast hijgende dame van het origineel naar de achtergrond heeft verdrongen. Haar bijdrage was toendertijd een ander soort grensgeval, de reden dat lang niet elk radiostation het nummer durfde te draaien. Onaangetast is het funky karakter van het nummer dat in de versie van Dope Lemon te vinden is op zijn net verschenen Rose Pink Cadillac album.

Placebo – Try Better Next Time

Try Better Next Time is de ironische of eigenlijk cynische titel van het derde nieuwe liedje van Placebo na negen jaar niks. Waarschijnlijk is er namelijk geen next time. Tenminste niet de komende miljoen jaar of zo. De nieuwste single van de Molko clan gaat over het einde der tijden, global warming enzo.

Try Better Next Time had net zo goed uit 1992 kunnen komen of 2002. Niet alleen wat het immer actuele onderwerp betreft, maar ook qua muziek. De wereld mag dan wel  vergaan, dat is echter voor Placebo geen reden om het over een andere boeg te gooien. Brian M. volgt nog steeds de koers die hij  jaren geleden heeft uitgestippeld. Daar kun je iets van vinden, maar dan riskeer je de niet geringe toorn van het eveneens niet geringe Placebo fanvolk.

The Vices – Strange Again

Tot nu toe hebben we de songs van The Vices altijd gewogen en niet niet indie genoeg bevonden. Dat lag aan ons en zeker niet an de kwaliteit van de songs, die we net even te ‘gewoon’ vonden. Dus wie schetst onze verb.. etc, toen Strange Again op ons pad kwam.

Dat Again kan je dus weglaten, maar lekker Strange is de nieuwe single van The Vices zeker. We horen oude INXS gitaren, een uit The Twilight Zone weggelopen keyboard-riedel en genoeg energie om een Tesla van hier tot Tokyo te laten rijden. Kortom geen kwaad woord over de nieuwe van The Vices.

Widowspeak – Everything Is Simple

Widowspeak maakt sfeermuziek, veelal trage tracks met laag gestemde gitaren en zachte dameszang. Het is geen toeval dat een van hun succesvolste songs een cover is  van Chris Isaac’s Wicked Game.

Molly Hamilton en Robert Earl Thomas timmeren al een jaar of tien aan de weg met als vrucht van hun samenzijn een vijftal albums. Thomas is een begaafd gitarist die ook solo actief is in een vergelijkbare cinematografische stijl. Voor wie Widowspeak nog niet kent is Everything Is Simple een goed instappunt. Molly zingt als of ze aan de Xanax zit, Robert speelt gitaar als Lou Reed, maar dan virtuoos. Everything Is Simple gaat over de druk die je voelt als je aan iets nieuws begint.

Op 11 maart volgt Widowspeak album #6, The Jacket.

Neil Young & Crazy Horse – Welcome Back

De meningen lopen sterk uiteen over het nieuwe album van de oude Young. ‘Barn’ is zijn 41ste in totaal en zijn 14e met Crazy Horse. Sommigen vinden Barn een ramp anderen menen dat Neil Young weer terug is op het hoge niveau dat hij in de jaren zeventig haalde. Schaar ons in kamp twee.

Er staan veel meer goede dan matige nummers op het album. In zijn geheel is de plaat ook veel consistenter dan we de laatste decennia van Neil zijn gewend. En hij doet niet alsof hij nog steeds 22 is. Dat is goed te horen aan Welcome Back dat met zijn lengte van acht minuut plus en weelde aan gitaarsolo’s best wel aan Like A Hurricane doet denken, maar dan bedaard en berustend. Als je de begeleidende beelden bekijkt zie je een stel wijze grijze mannen waardig oud worden.

Rival Consoles – Overflow

Rival Consoles – Overflow (Erased Tapes)

Rival Consoles klinkt nog altijd als een bandnaam, terwijl we sinds 2007 weten dat de Brit Ryan Lee West schuilgaat achter de act die met zijn muziek nooit de stap naar een groot publiek gaat maken, maar dat waarschijnlijk ook niet ambieert.

West schreef de muziek op Overflow voor de gelijknamige dansproductie van choreograaf Alexander Whitley. Een samenwerking om in te lijsten, omdat je aan alles voelt dat West toch wat uit zijn comfortzone wordt getrokken. Onbewust misschien. Overflow betekent een dik uur avontuurlijke elektronica van het allerhoogste niveau. Geen geplaveide wegen, geen clichés, geen overduidelijke opbouw naar climaxen, maar – licht gechargeerd – een continue climax. Mind you: voor wie beschikt over de juiste speakers of geweldige koptelefoon. Cruciaal voor het beluisteren van deze enerverende trip.

“Tijdens generale repetities van de dansvoorstelling in theaters componeerde ik in het moment korte werken op mijn laptop die uiteindelijk werden gebruikt, zoals het nummer Scanning, dat werd gemaakt van een elektromagnetische opname van de interne werking van een iPhone tijdens het gebruik van sociale media. In de big-data-wereld van sociale media en cookies is alles onzichtbaar, stil en verborgen achter een aangename, verleidelijke esthetiek. Ik dacht dat het interessant zou zijn om het tegenovergestelde te doen en een zeer krassend, mechanisch, lawaaierig scangeluid te hebben dat licht werpt op wat er werkelijk gebeurt”, duidt West zijn muziek op Overflow, dat net zo ambitieus als fascinerend is.

Een plaat die schuurt en wringt, overloopt van verrassende wendingen en soundscapes. Met een enkele track waarop vocalen worden gesampled. Zoals in het wonderlijke I Like, wanneer je een manspersoon ietwat stotterend “I like” en “It’s like” hoort brabbelen.

Op Overflow 13 pulserende, hypnotiserende tracks, vaak hoogst repetitief met veel bas en techno-elementen. Terwijl het nooit écht dansbaar wordt. Het aantal beats per minute blijft aan de lage kant, hetgeen extra nieuwsgierigheid opwekt met betrekking tot die dansproductie. Zonder twijfel net zo innovatief als de muziek die Rival Consoles er voor schreef. In de clip van het tien minuten durende openingsnummer Monster krijg je er een voorproefje van. Pieter Visscher

Girlpool – Faultline

Hij heet Avery Tucker, zij Harmony Tividad. Samen trekken ze sinds 2013 op als Girlpool. De drie albums die het duo tot nu toe heeft geproduceerd bevatten averechtse soms bijna atonale gitaarliedjes. De grilligheid van hun songs staat een doorbraak naar een groter publiek in de weg. Een albumtitel als ‘What Chaos Is Imaginary’ helpt ook niet echt, maar geeft wel aan dat we hier met denkers te maken hebben. Roem en fortuin lijken dus niet het primaire doel van Girlpool te zijn.

Nieuwe single Faultline is een van hun meer conventionelere songs. Qua vorm dan, de tekst is even vreemd als altijd. Faultline gaat o.a. over engelen en spoken en flinterdunne lichamen. Qua muziek is Faultline een elegant droompopnummer, wat tekst betreft is nachtmerriepop een betere term.