Recensies Archieven - Page 213 of 375

Black Country, New Road – Concorde

In de jaren zeventig deed het fenomeen conceptalbum zijn intrede, twee plaatkanten met songs die gezamenlijk een verhaal vertelden. Black Country New Road maakt conceptsongs, zoals nieuwe single Concorde.

Tussen intro (rustig) en outro (groots en meeslepend) verandert de band meermalen van tempo en teneur. Het nummer gaat over een man(?) met een tumor (?) die zijn leven vergelijkt met een Concorde (?), het Frans-Britse supersonische vliegtuig dat na een ramp waarbij meer dan honderd mensen om het leven kwamen uit de lucht is genomen.

Black Country New Road wordt ook steeds beter in wat ze doen. Kwamen sommige songs op hun debuutalbum nog wat chaotisch over, op Concorde kent iedereen zijn/haar plek. De meest voor de hand liggende vergelijking is met Arcade Fire, maar BCNR is ook erg Engels. Mede door zijn akoestische karakter past Concorde ook in de Britse folkrock traditie van bands als Fairport Convention en Pentangle.

Je zou Black Country New Roads kunnen afdoen met de dooddoener ‘interessant’, maar dan vergeet je de rol van zanger Isaac Wood die met zijn donker getinte en expressieve stem zorgt voor diepgang en emotie. Het nieuwe album, Ants From Up There wordt op 4 februari verwacht.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – november 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

Adele – 30
Aesap Rock & Blockhead – Garbology
Alison Krauss & Robert Plant – Raise The Roof
Silk Sonic (Anderson .Paak & Bruno Mars) – An Evening With Silk Sonic
Doodswens – Lichtvrees
Elbow – Flying Dream 1
Fred Again.. – Actual Life 2
IDLES – CRAWLER
Lewsberg – In Your Hands
Son Mieux – The Mustard Seed
Taylor Swift – Red (Taylor’s Version)

Big Thief – Time Escaping

Met de release van Time Escaping is de stand van de dit jaar verschenen nieuwe liedjes van Big Thief op vijf gekomen. Dat is precies een kwart van het aantal songs op nieuwe album, ‘Dragon New Warm Mountain I Believe In You’ dat voor 11 februari staat.

Geen idee waar de albumtitel op slaat, maar intrigerend is hij wel. Dat geldt ook voor de nieuwe single die wordt gedragen door een instrument dat ergens tussen een Afrikaanse duimpiano en een Caribische steeldrum lijkt in te zitten. Iets heel anders dus dan de intieme gitaren die doorgaans de muzikale omlijsting vormen van de stem van Adrianne Lenker. Waarover ze zingt is geheel onduidelijk. Grote kans dat ze het zelf ook niet precies weet. Van de tekst van Time Escaping kan alleen maar worden gezegd dat hij rijmt, en zelfs dat niet altijd. Intrigerend plaatje van een band die blijft boeien.

Wet Leg – Too Late Now

Sommige acts doen er jaren over om voet aan de grond te krijgen, anderen hebben genoeg aan een paar singles om de gemoederen te verhitten. Neem Wet Leg. Het Britse damesduo trok meteen al de aandacht met debuutsingle (en IJsbreker) Chaise Longue, wisten die vast te houden met opvolger Wet Dream en klimmen nog een paar treetjes hoger op de succesladder met nieuwe single Too Late Now. Voor 2021 had nog nooit iemand gehoord van Hester Chambers en Rhian Teasdale, behalve dan hun familie natuurlijk en waarschijnlijk wel wat medemuzikanten op het eiland Wight.

Maar voor de rest van de muziekwereld komt Wet Leg uit de lucht vallen. Het succes heeft het duo helemaal aan henzelf te danken; aan hun persoonlijkheden, hun opwekkende muziek en rare, maar rake teksten. Zo zijn er wel meer kan je zeggen, waarom breekt Wet Leg wel meteen door en bijvoorbeeld Dry Cleaning niet of minder snel? Dat zijn de ondoorgrondelijke wegen van de muziekindustrie waar de wetten der logica en rechtvaardigheid niet gelden.

Too Late Now is een door een bas aangeslingerde woordenvolle rocksong over de ruwe ontdekking geen kind meer te zijn. Anders dan Chaise Longue en Wet Dream, maar makkelijk herkenbaar als een nummer van Wet Leg.

Hun debuutalbum verschijnt in april. Ruim daarvoor is de wereldtour al begonnen. Van eerder genoemde optredens op Eurosonic en in Ekko lijkt geen sprake meer te zijn. De nieuwe data in NL zijn 19 mei in Doornroosje, 20 met In Rotown en 21 mei op London Calling in Paradiso. Voor onze Belgische luisteraars/lezers op 15 mei staat Wet Leg in La Botanique. Dit alles onder het gebruikelijke voorbehoud.

Snow Coats – Anyway

Snow Coats wordt wel aan de m/v gebracht als indie folkband. Dat folk label komt waarschijnlijk omdat er soms een mandoline opduikt in hun songs. In onze oren klinkt de club uit Doetinchem/Arnhem meer als een indie popband, pop met de p van power.

Nieuwe single Anyway is gedreven en geconcentreerd, stevig zonder hard te zijn en weer met een glansrol voor Anouk van der Kamp die haar stem niet hoeft te verheffen om de aandacht te trekken. Wat Snow Coats doet is niet nieuw, maar wel fris en eigenwijs en vrij verslavend. En van die mandoline geen spoor dit keer.

Badbadnotgood – Talk Memory

Badbadnotgood – Talk Memory (XL Recordings)

De Canadese formatie BADBADNOTGOOD (het liefst geschreven in louter kapitalen) opent het nieuwe album Talk Memory met een nummer van negen minuten. Dat is lang, hoewel binnen de wereld van de jazz sowieso veel is gepermitteerd. Terwijl BADBADNOTGOOD zeker geen traditionele jazzband is. Ze zijn behoorlijk hiphopgeoriënteerd, wat bijvoorbeeld gestalte kreeg in 2015 met Sour Soul, een album met Ghostface Killah van Wu-Tang Clan. Opeens vlogen de fucks en nigga’s je om de oren. Het was even wennen.

Talk Memory is weer geheel instrumentaal en dat bevalt toch beter. Chester Hansen, Alexander Sowinski en Leland Whitty, die zich ook maar al te graag laten inhuren als producers voor hiphopacts als Kendrick Lamar, diezelfde Ghostface Killah en Tyler, The Creator namen ruim de tijd voor de nieuwe plaat en dat heeft zich vertaald naar een hoop kwaliteit. Elektronica, rock, hiphop, klassiek, funk, soul en Braziliaanse ritmes doen allemaal een duit in het rijk gevulde jazzzakje.

Talk Memory loopt over van de muzikale schoonheid. Ook al door de aanwezigheid van de Braziliaanse producer Arthur Verocai (76). Een ware jazzgod, die zich stortte op de arrangementen van de nieuwe nummers. Luister eens naar die weelderige strijkers in het avontuurlijke, wat filmische City Of Mirrors, dat extra spanning en gratie krijgt door de vele tempowisselingen. Het aantrekken van Verocai kunnen we een meesterzet noemen, evenals de aanwezigheid van pianist Laraaji, hiphopproducer Terrace Martin en harpiste Brandee Younger, die een geregeld ontsporende saxofoon met gracieus snarenspel weer bij de les krijgt in Talk Meaning. Met name in de finale is ze ronduit zalig en zalvend. Pieter Visscher

Socks;SportsSocks – just killing (time)

Socks;SportsSocks afficheert zich als ambient punks. Dat is wat een Neerlandicus een oxymoron noemt, twee woorden die elkaar tegenspreken. Ambient is melodie-loze achtergrondmuziek. Punk is recht voor je raap, luid en brutaal.

En toch begrijp je wat de Socks;SportsSocks bedoelen als je hun nieuwe single just killing (time) hoort. Het nummer begint redelijk relaxt, maar -je raadt het al- zo blijft het niet. Dat relaxte zit hem in de stem. De zanger van het Rotterdamse vijftal fluistert bijna, maar ergens halverwege knapt er iets bij hem en tegen het einde is hij rijp voor een dwangbuis. Dan is ook de rest van de band van de kook geraakt en in plaats van de tijd lijken ze elkaar te willen killen. Een raar, plaatje dat just killing (time), maar ook raak plaatje. En niet hun eerste.

Nick Cave & Warren Ellis – We Are Not Alone

Ooit stond Nick Cave te boek als The Wild Man of Punk. Tegenwoordig wordt hij wel de Frank Sinatra van de punkgeneratie genoemd. Nieuwe single We Are Not Alone laat horen waarom.

Een kerstlied kan je het niet noemen, We Are Not Alone is gespeend van rinkelbelletjes en het woord Christmas komt er niet in voor, maar als er dit jaar één nummer is uitgekomen dat geknipt is voor de donkere dagen voor kerst dan is het wel de prachtballad die Cave en zijn bebaarde compagnon Warren Ellis schreven voor ‘Les Pantheres Des Neiges’, een documentaire over het wildleven op de hoogvlaktes van Tibet. De regisseur vroeg de partners om één song, het werd de complete soundtrack. Zo onder de indruk waren ze van de beelden.

De soundtrack komt op 17 december uit. Of en wanneer de film in Nederland gaat draaien is nog niet bekend. Check de clip voor een sfeerimpressie.

Les Robots – Don’t Ask Me Love

Verlangen naar een tijd die je zelf niet hebt meegemaakt, kan dat? Ja dat kan. Vraag maar aan de mannen achter Les Robots. Zij maken minutieuze replica’s van instrumentals uit een periode die wel The Space Age werd genoemd, zo’n zestig jaar geleden toen de eerste satellieten de ruimte in werden geschoten.

Replica’s is niet helemaal het juiste woord, want dat zou betekenen dat Les Robots bestaande nummers coveren. Dat doen ze niet. Ze vervaardigen tracks die klinken alsof ze zijn opgedoken tijdens een car boot sale, voor een schijntje aangeboden door een verre verwant van een half vergeten producer als Joe Meek (pionier op gebied van elektronische muziek), Jack Nitsche (orkestrale surf) of Les Baxter (exotica). Zo authentiek klinkt een track als Don’t Ask Me Love. Maar als je kijkt wie het heeft geschreven staat er Arjan Spies en Dave Von Varen. En die kennen we van The Kik!

Les Robots heeft al twee albums op hun naam staan met muziek die ooit razend populair was bij Playboy lezers, cocktaildrinkers en op vrijgezellenfeestjes. Don’t Ask Me Love komt van een binnenkort te verschijnen 3e album, ’12 Favorites From Planet Earth’. Het hoeft geen betoog dat de platen van Les Robots uit zijn/komen op vinyl.

Public Service Broadcasting – Der Rhytmus der Maschinen

Nog eentje dan en dan houden we het recente album van Public Service Broadcasting voor gezien/gehoord. Voor inspiratie trok de Britse band dit keer naar Berlijn, een stad met een uitgaanscultuur die terug gaat tot de eerste decennia van de vorige eeuw. Een geslaagde excursie want het leverde de band solide Graadmeter hits op als Blue Heaven en People Let’s Dance.

Der Rhytmus der Maschinen is zowel het meest Duitse nummer op het album en het nummer dat het meest doet denken aan de oude Public Service Broadcasting. Der Rhytmus der Maschinen heeft dezelfde machinale drive die de band tentoonspreidde op de eerste twee albums, die met Spitfire over de Blitzkrieg en die met Sputnik over de ruimtevaartrace.

Strikt genomen is Der Rhytmus der Maschinen meer Dortmund dan Berlijn, want geënt op de Krautrock die in de jaren zeventig in Dortmund tot wasdom kwam. Tekst en voordracht zijn van Blixa Bargeld, ex Einsturzende Neubauten en voormalig lid van Nick Cave’s Bad Seeds.