Category: Recensies

Live Foto Review: London Calling najaar 2021 dag 1

Live Foto Review: London Calling Festival @ Paradiso, Amsterdam
29 oktober 2021
Foto’s Peter van Heun

Meer dan 25 jaar London Calling Festival! Door de jaren heen stonden onder andere Blur, The Libertines, Florence + The Machine, Franz Ferdinand, Tame Impala, Mac DeMarco, Slowdive, Placebo, The Kooks, Kaiser Chiefs, White Lies en Two Door Cinema Club, Fontaines D.C., London Grammar, Royal Blood, Car Seat Headrest, etc, enz. vroeg in hun carrière op London Calling.

Het evenement wordt twee keer per jaar georganiseerd. In mei en in oktober. En eindelijk kon het weer doorgaan! Peter heeft foto’s gemaakt van de eerste avond met optredens van Coach Party, George O’Hanlon, NewDad, Odd Morris, The Lottery Winners, The Ninth Wave en Tiña.

Buggs – Flaws

Een orgel dat hoor je niet zo vaak op een indie track, zeker niet een orgel met kerkklank. Toch is dat het eerste wat opvalt als je Flaws van Buggs aanklikt. Dat atypische orgeltje is de eerste indicatie dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben.

Het dameskwartet onder leiding van Alice Western maakt verhalende songs over het wel, maar vooral over het wee van de menselijke psyche. Alice weet zich omringd door een drietal instrumentalisten die haar teksten van passende muziek voorzien. Het gevolg is dat Flaws, pas de tweede single van Buggs op alle gewenste niveaus werkt. Tekstueel, maar ook muzikaal.

Het orgel bemoeilijkt directe vergelijkingen met andere bands. Maar als je houdt van averechtse Britse (meiden)bands als Porridge Radio, Goat Girl en Wet Leg is de kans groot dat je het ook met Buggs goed zal kunnen vinden.

Good Morning – Burning

We wilden even wachten met een nieuwe nummer van Good Morning tot County zou zijn uitgewerkt en op zijn retour in de Graadmeter. Maar dat duurt nu te lang. Vandaar een nieuwe nummer van het niet meer zo nieuwe duo uit Melbourne.

Burning komt net als Country van het Barnyard album dat deze week is uitgekomen. Het is dat er dezelfde naam op het ‘label’ staat anders had je niet snel doorgehad dat het dezelfde band betreft. Waar Country een gespannen minimalistische rocksong is, is Burning een ‘grassprietje in je mond, lekker op je rug liggend naar blauwe hemel starend’ liedje.  De songtitels hadden misschien beter kunnen worden omgedraaid. Pas als de gitaren aan het woord komen in Burning herken je de makers van Country. Good Morning is dus niet alleen goed, maar ook veelzijdig en dat is altijd goed.  

The Klittens – Canned Air

De feminien en feministisch genaamde Klittens kwamen vorige week met Canned Air op de proppen, een nummer dat niet alleen ons in goede aarde valt, maar ook bij diverse buitenlandse blogs. 

The Klittens zitten in de slackerhoek, dwz dat ze gitaarmuziek maken uit de losse pols. Canned Air grossiert in gitaren, maar wat het nummer echt bijzonder maakt is de zang. Meerdere meiden doen een vocale duit in het zakje, als koortje maar ook aanvullend en overlappend. Het zou een zootje zijn als ze niet met zulke achteloze precisie zouden zingen.  File Under in de gaten houden.

Amyl And The Sniffers – Comfort To Me

Amyl And The Sniffers – Comfort To Me (Rough Trade)

Net als in Nederland worden ook in Australië belangrijke muziekprijzen toegewezen aan artiesten die dat hebben afgedwongen. Amyl And The Sniffers flikten het in 2019 om met hun titelloze debuut de ARIA Award voor beste rockalbum in de wacht te slepen. Dat bleef in het buitenland ook niet onopgemerkt en zo speelde de band meteen op Rock Werchter.

Zangeres Amy Taylor is een, hoe zullen we het zeggen, lekker wild wijf. Véél wilder dan haar drie mannelijke bandgenoten. Taylor laat zich graag fotograferen met de tong uit de mond, schaarsgekleed of met een pot bier in haar klauwen. Op het podium, het liefst. Past allemaal prima bij het ruige imago van de band, die ook op album twee volhardt in ongekend energieke twee-akkoordensongs met snoeiharde riffs en teksten waarin we ons zo graag herkennen. In Hertz bijvoorbeeld:

Take me to the beach, take me to the country.
Climb in the back seat if you love me.
Hire me a car, I want to go driving.
Climb in the back seat, that’s where you’ll find me.

De dertien punkrocknummers op Comfort To Me zijn net zo stevig als kort en dat staat de band die zich heeft laten inspireren door onder meer AC/DC, Motörhead en Cosmic Psychos meer dan uitstekend. Don’t Need A Cunt (Like You To Love Me) stopt zelfs al na 1 minuut 31. Een opgefokte punkrocker die schreeuwt om de repeatknop. You think you can fuck with her? Hell no. De kans is groot dat Taylor aan zichzelf dacht toen ze het schreef.

Het ronduit óverheerlijke Comfort To Me is tot stand gekomen tijdens de coronaperiode. Je proeft dat de band alle remmen heeft losgegooid en frustraties botviert op instrumenten en Amy Taylor op haar microfoon. Dit is een album waarvan je hartstikke hard gaat rijden op snelwegen. Pas daar dus een beetje mee op. Want je weet zelf: het sterft van de flitspalen.

Pieter Visscher 

 

 

Rats On Rafts – Osaka

Rats On Rafts is de tweede Nederlandse band die Osaka bezingt. Het uit Zoeterwoude afkomstige The Shoes gingen de Rotterdammers voor. 51 jaar om precies te zijn. Met het delen van een songtitel houden de overeenkomsten tussen The Shoes en The Rats meteen op. De eerste maakte naam met mierzoete meezingnummers. De tweede geniet een internationale reputatie dankzij een kwartet albums in het -bij gebrek aan een betere omschrijving- post punk segment.

Nieuwe single Osaka is hoekig en elegant tegelijk. Een oosters klinkend gitaarloopje maakt duidelijk dat de belangstelling voor de Japanse (muziek)cultuur wel wat dieper gaat dan het noemen van een nummer naar de miljoenenmetropool. De inspiratie voor Osaka komt van de stad zelf. De band heeft er een keer mogen spelen tot wederzijds genoegen.

Osaka is geen voorbode van een nieuw album, maar een nummer dat de selectie van het eerder dit jaar verschenen Excerpts From Chapter 3 album niet haalde. Live bleek het echter een favoriet, dus deed de band het enige verstandige wat je kunt doen in zo’n situatie.  Ze brachten het alsnog uit. 

Berebot – Mensen

De nieuwe, derde single van het Antwerpse Berebot is een gordijnen dicht haardvuur aan nummer, dat in de verte wel aan Raymond van het Groenewoud doet denken.

Mensen is warm van klank en empathisch van aard. De teneur van de tekst is ‘mensen er is heel wat mis mee, maar toch hou ik van ze’. Er klinken nog net geen kerstbelletjes op de achtergrond, maar verder gebeurt er van alles; gierende gitaartjes, plots opborrelende synthesizers, een jazzy pianosolo en nog veel meer. Alles staat echter in dienst van de tekst. Die is ironisch en eerlijk tegelijk. Vandaar die associatie met Raymond.

Kids With Buns – Untitled

Het gaat goed met Kids With Buns. Misschien is dat wel de reden dat ze hun bandnaam tegenwoordig met hoofdletters schrijven. Met Untitled laten Amber en Marie een nieuwe kant van zich zien/horen.   

Single vier van het Vlaamse duo begint als een herfstige ballad met elegante zang van de instant herkenbare Marie van Uytvanck. Dan wordt het tempo iets opgeschroefd en kan er worden gedanst, maar a la Ultravox wel met vochtige ogen.

Over een album is nog niets bekend, wel over een tourtje. Dat speelt zich voornamelijk in België af, maar op 3 mei kun je Kids gaan zien in Paradiso Noord.  

Mitski – Working for the Knife

Let je even niet op is Mitski een -zeg maar gewoon- superster geworden!  Zo mag je iemand toch wel noemen wiens nieuwe clip binnen twee weken ruim twee miljoen views scoort op Youtube en maandelijks op Spotify net geen 8 miljoen luisterars trekt. Vergeleken bij Adele, Billie en Taylor is dat peanuts, maar in indie-land zijn dat gigantische scores.

Toen wij miss Mitski onder de aandacht brachten kregen zo’n zeven jaar geleden deden we dat met de waarschuwing er eigenlijk geen songs bestaan die representatief zijn voor de zangeres uit Brooklyn. Ze mag graag van de hak op de tak springen. En dat doet ze nog steeds. Er is geen genre dat ze niet heeft aan getikt, van stevige rock tot dromerige meisjes pop, ze heeft het allemaal gedaan en meer. Als er een rode lijn is dan is het de bevlogen bezetenheid waarmee ze muziek maakt. En haar stem die herken je meestal meteen.

Met Working for the Knife betreedt Mitski het ‘gothic’ territorium waarin we ook Angel Olsen en Sharon van Etten regelmatig tegenkomen. De nieuwe single van de Japans-Amerikaanse artiest is een spannende om niet te zeggen spooky semi-ballad met stemmige synths en een zangpartij waarin een onbenoemd verlangen doorklinkt. 

Over een nieuw album nog geen woord. Wel gaat Mitski weer optreden. Als support act heeft ze het prettig gestoorde Chai weten te strikken. Hopelijk komt deze combi ook onze kant op.

Imarhan – Achinkad

Musica exotica op Pinguin Radio! Imarhan is een van de bekendere Toeareg desert rock bands. De leden zijn afkomstig uit de Algerijnse woestijnstad Tamanrasset. De bandnaam betekent ‘de mensen waar ik om geef’.

Op nieuwe single Achinkad (Gazelle) klinkt Imarhan wat authentieker/traditioneler dan nauw verwante acts als Bombino en Tinariwen. Tenminste in de zacht en meerstemmig gezongen eerste helft van het nummer. In het up tempo tweede deel is de zang zo goed als vervangen door een  elektrische gitaar. Het slaken van de vreugdevolle kreetjes die je hoort heet in het Nederlands met een mooi woord ululeren. Het derde album van Imarhan komt eind januari uit.

Maart volgend jaar komt Imarhan naar Haarlem (Patronaat 19/3)  en Den Haag (Paard 21/3).