Category: Recensies

The War On Drugs – Living Proof

The War On Drugs verkent op hun nieuwe single de grens tussen fraai en saai. Living Proof is zo’n nummer dat voorbij is zonder dat je er erg in hebt. Maar. Als je aandachtig luistert dan hoor je toch wel mooie dingen hoor! Living Proof is een Americana ballad in de traditie van Dylan, Springsteen en Petty. Maar zo down en out als Adam Granduciel op Living Proof klonken zij zelden.

Tegen een naakt decor van piano, gitaar en melotron horen we Granduciel op zijn kwetsbaarst, zingend over de pijn van een liefde die niet heeft mogen zijn.

Na een introvert intro gaat het tempo een beetje omhoog, ook zwelt het volume enigszins, maar het blijft allemaal uiterst kalm, cool en beheerst. Wanneer Granduciel er verbaal niet meer uitkomt, laat hij zijn gitaar spreken. Ook zijn solo is zo laid back als JJ Cale op een lome zondagochtend. Het slot overvalt je bijna zo plots is het.

Met zijn speeltijd van nog geen vijf minuten is de nieuwe single voor TWOD begrippen aan de korte kant. Het zou daarom goed kunnen dat Living Proof onderdeel is van een langer epos. Eind oktober weten we meer. Dan verschijnt  de opvolger van het vier jaar oude A Deeper Understanding onder de titel I Don’t Live Here Anymore.

Als alles goed gaat is The War On Drugs volgend jaar april te zien in de Ziggo Dome.

My Blue Van – Catch My Drift

My Blue Van brengt hun nieuwe album uit met daarbij de single ‘Catch My Drift’. De band heeft op dit album vakkundig rauwe rhythm & blues, funk-rock en hiphop beats verweven tot een onstuitbare mix die venijnig op je trommelvlies slaat. In het verleden stond de band al in de finale van de Grote Prijs van Nederland, brachten ze drie albums uit, speelden ze live op NPO Radio 1 en verzorgden ze het support van Joanne Shaw Taylor (UK) in Paradiso Amsterdam. Daarnaast hebben ze al meerdere clubtours gedaan en gespeeld op veel verschillende festivals.

Lala Lala – DIVER

Oke toegegeven, Lala Lala is niet de beste naam die je kunt bedenken. Dan moet je wel van goeie huize komen zou je zeggen. Als je het verhaal van Lillie West hoort, begrijp je beter waarom ze voor zo’n niets aan de hand naam als Lala Lala heeft gekozen. Tot nu toe maakte Lala Lala albums die een rechttoe rechtaan documentatie waren van haar eigen persoonlijke worstelingen, “Lamb” uit 2018 bijvoorbeeld, waarop thema’s als paranoia, rouw, geweld en verslaving niet geschuwd werden. Maar West wilde sonisch iets groters en thematisch meer naar buiten kijken, een plaat meer als een gedicht of een puzzeldoos in elkaar zetten, met sonische en lyrische aanwijzingen die de luisteraar in staat zouden stellen, zoals de titel al zegt, de deur te openen naar de grotere betekenis van die worstelingen. Lala Lala kondigt “I Want The Door To Open” aan, dat op 8 oktober uitkomt op Hardly Art!

Lala Lala’s eerste open deur, ‘DIVER’, is ‘de stelling van het album’. Het is een popsong van Kate Bush-achtige proporties, boordevol gelaagde en dreunende synths, het wijd open drumwerk van Nnamdi Ogbonnaya uit Chicago, en West die haar zang net niet over het rafelige randje duwt. Om het thema “DIVER” te beschrijven, zegt West:“I want total freedom, total possibility, total acceptance. I want to fall in love with the rock.” De rots in kwestie is een verwijzing naar Sisyphus, de mythische figuur gedoemd door de goden om voor altijd een rotsblok uit de diepten van de hel omhoog te duwen. “I think it’s easy to feel like we keep making the same mistakes over and over again, that we’re Sisyphus. The key is falling in love with the labor of walking up the mountain.” En dat zie je terug in de video.

I Want The Door To Open is een muzikale zoektocht die wordt ondernomen met de wetenschap dat de titulaire deur misschien nooit opengaat; de hoop is verliefd te worden op de zoektocht waardoor de volgende stap vanzelf gevonden wordt. Het is een gedurfde verkenning van persona en aanwezigheid van een kunstenaar die zich afvraagt hoe ze volledig zichzelf kan zijn in een wereld die voortdurend in onderhandeling is over zichzelf. De zoektocht in de Europese wereld gaat Lala Lala vanaf eind januari aan, te beginnen bij Paradiso Noord & VERA.

Declan McKenna – My House

De populaire Engelse singer-songwriter Declan McKenna, die o.a. hits scoorde met Isombard, Brazil en The Kids Don’t Want To Come Home, heeft zijn eerste nieuwe muziek van 2021 gedeeld, namelijk My House.

Anders dan zijn eerdere werk, klinkt deze single als luchtige bedroom pop. Het gaat over het op een prettige manier verdwalen in gedachten en herinneringentijdens de Covid lockdown.

The Reytons – Expectations Of A Fool

‘Echte Engelse arbeiders muziek’, verzucht een fan in de ‘comments ‘ op Youtube bij de leuke clip van Expectations Of A Fool. En zo is het. De nieuwe single van The Reytons is een springerige no nonsensenummer zoals Madness ze maakte in hun post ska periode. Of een volksbuurt versie van Arctic Monkeys.

De Noord-Engelse band is na een paar EP’s en een klein dozijn singles toe aan hun officiële albumdebuut. Daarvan is Expectations Of A Fool het zeer naar meer smakende voorproefje. De eerste langspeelplaat van The Reytons gaat Kids Of The Estate heten. Eind september komt hij uit.

TESSEL – Boulevard

Nieuwe Tessel single, Boulevard is weer zo’n heerlijk zonovergoten niks aan de knikker, handen in je zak slenternummer waar de Utrechtse band patent op heeft.

Tessel geeft zelf het ideale moment aan om Boulevard op je oortjes te hebben, flanerend op een blvd vlak voor zonsondergang. Het enig wolkje aan de lucht is de twijfel of de liefde wel wederzijds is. Met zo’n lekker liedje als Boulevard lijkt een happy end gegarandeerd.

Villagers – So Simpatico

The First Day, de eerste single van het nieuwe Villagers album is mooi, de tweede So Simpatico is mooi en bijzonder, een zeven minuten lange gospeltrack, inclusief koor die niet had misstaan op een van de vroege albums van Van ‘the man’ Morrison, zeg Astral Weeks.

Bijzonder is ook de sax-solo die makkelijk de helft van het nummer in beslag neemt. Op de albumversie dan, de single edit houdt op voordat de sax zijn intrede doet. Dat So Simpatico wel degelijk het werk is van de maker van Trick of The Light, en Nothing Arrived komt door de niet mis te verstane stem van dorpshoofd, Conor J O’Brien.

Fever Dreams, het nieuwe, zevende album van Villagers verschijnt op de dag dat Conor & co te zien zullen zijn (deo volente) op Down The Rabbit Hole, 20 augustus is dat. Een week later staat Villagers in het Burgerweeshuis te Deventer.

Baba Stiltz – Rodeo

Baba Stilz scoorde vorig jaar een aardig Graadmeter hitje met Running To Chad. We vergeleken de stijl van de tot indie-rocker omgeschoolde dj/producer toen met JJ Cale. Ook op zijn nieuwe single toont de Zweed zich een meester in het maken van superieure laid back muziek.

Baba rockt op Rodeo alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Je ziet hem zo zitten op zijn schommelstoel met een strohalm in zijn mond en zijn laptop op schoot. Want Rodeo mag dan wel vol zitten met analoge instrumenten, de dichte mix heeft een digitale afdronk. Na twee minuten houdt Baba op met croonen en laat hij zijn gitaren aan het woord. Het kabbelende karakter van Rodeo contrasteert met een tekst over angsten en lusten.

Rodeo is de wegvoorbereider van een nieuwe EP van mister Stiltz waarvan we wel de titel, Journals, maar nog niet de releasedatum weten.

The Murlocs – Bittersweet Demons

Bittersweet Demons is het titelnummer van een album waarop een band te horen is die -misschien wel tegen wil en dank – volwassen is geworden. The Murlocs begon ooit als hobby van Ambrose Kenny-Smith naast zijn hoofdband King Gizzard & The Lizard Wizard. Bij hen moet Ambrose goed opletten anders mist hij een maatwisseling, een nieuw akkoordenschema of een onverwachte modulatie. Met zijn bijband maakt, of beter dus maakte hij simpele garagerock, muziek die hij zonder veel nadenken kan spelen, onder invloed van wat dan ook. 

Op het nieuwe album zijn de teksten persoonlijker en is de stemming beschouwender. Niet altijd natuurlijk. Het eerder op single verschenen Francesco is bar-rock van de bovenste plank. Maar The Murlocs blijkt nu ook een nuchtere kant te hebben,  meer te zijn geworden dan een hobbybandje. En zoals Bittersweet Demons laat horen is dat goed nieuws.

Amen Dunes & Sleaford Mods – Feel Nothing

Een nieuw label, een nieuwe single. Na 3 jaar niks pakt Amen Dunes, de draad weer op. Even ter opfrissing van het geheugen. Amen Dunes is een rockact van het experimentele soort uit NYC. Op het podium staan een paar mensen, maar in de studio is Damon McMahon heer en meester.

Dat nieuwe label is Sub Pop, dat als start-up furore maakte door Nirvana te tekenen en sindsdien de gemoederen bezig houdt met acts als Fleet Foxes, Beach House en Rolling Blackout Coastal Fever.

De lat ligt dus vrij hoog. Niet alleen vanwege het nieuwe prestigieuze thuis, maar ook op basis van in het verleden behaalde successen van Amen Dunes. Daarnaast schept de medewerking van Sleaford Mods verwachtingen. Om met die laatsten te beginnen.

Nadrukkelijk aanwezig zijn ze niet. Feel Nothing heeft niks van de opgefoktheid waar het duo uit Nottingham om bekend staat. De synthesizers worden wel bespeeld door Andrew Fearn en aan het einde steekt ook Jason Williams nog even zijn hand op, maar om nou te zeggen dat het duo nou echt zijn stempel op Feel Nothing, nee.  De nieuwe single van Amen Dunes speelt zich grotendeels af op bekend terrein, alleen het einde wijkt af, dat doet nog het meest denken aan Happy Mondays, tijdens een van hun minder nuchtere fases. Goed om aan te horen is het wel.