Category: Recensies

Parquet Courts – Plant Life

Je zult Plant Life van Parquet Courts tevergeefs zoeken op Spotify etc. De band, of een of andere marketingmanager heeft bedacht dat het leuk zou zijn als het nummer alleen fysiek uitkomt. En dan nog gelimiteerd ook. Zo maak je geen vrienden, of nieuwe fans.Vreemd je kunt toch een gelimiteer 12″ uitbrengen en het nummer ook online zetten?

Graag hadden we gezegd, ja doei het is 2021, we maken zelf uit hoe we onze muziek consumeren. Probleem is echter dat Plant Life echt een toptrack is. Tien minuten voetjes van de vloer, of je wilt of niet. Blijkbaar vindt het label dat ook, want ze hebben wel wavjes rondgestuurd aan radiostations om toch enige ruchtbaarheid te geven aan het feit dat de band weer aan staat.

Het origineel van Plant Life zou veertig minuten duren. Uit die spontane superjam heeft producer Rodaidh McDonald zo’n tien minuten gedistilleerd, geïnspireerd door het New Yorkse clubleven (lees ecstacy) is het verhaal.

Op de b-kant van de 12” staan twee remixen van de a-kant. De oplage is 2000 exemplaren voor de hele wereld. Ren dus nu meteen naar je platenboer. Eind oktober komt het nieuwe album uit van Parquet Courts, A Sympathy For Life. Het is ze geraden dat Plant Life daar ook op komt.

Faye Webster – I Know I’m Funny Haha

Faye Webster – I Know I’m Funny Haha (Secretly Canadian)

Dat moet je ook maar durven natuurlijk, om je album een an sich bespottelijke titel mee te geven. Maar Faye Webster is een bijzondere vrouw en ook hier komt ze moeiteloos mee weg.

I Know I’m Funny Haha is de vierde langspeler van de Amerikaanse, die sinds 2013 niet alleen in de standaardalbumlijsten te vinden is. Omdat ze graag onder de noemer folk wordt gezet. Een muziekstijl waarin ze het liefst de randjes opzoekt, door ook met de nodige country- en bluegrasselementen te spelen. Het mixt allemaal wonderwel met het wat wulpse stemgeluid van de in Atlanta woonachtige zangeres.

Better Distractions, van I Know I’m Funny Haha, werd al geprezen door niemand minder dan Barack Obama en dan kan het weleens snel gaan in de muziekwereld. Want alleen het in 2019 verschenen Atlanta Millionaires Club wist echt potten te breken in Websters thuisland. 

Zonder twijfel gaat daar verandering in komen. En niet alleen gezien de aandacht van good old Barack, waarvan we reeds wisten dat hij prat mag gaan op een fijne muzieksmaak. Zo houdt de voormalig president van Bob Dylan en Phoebe Bridgers, van Jeff Tweedy en zijn warme gevoelens voor rocker Bruce Springsteen zijn algemeen bekend.

Faye Webster bevindt zich tussen grote namen in de muziekindustrie en heeft met I Know I’m Funny Haha haar beste werk op plaat gezet. Neem een song als In A Good Way, die over een adembenemend prettig refrein beschikt. Glansrol voor de viool. Op de plaat vooral nummers die zo laid back gespeeld en gezongen zijn dat het wel heel erg raar moet lopen, willen we hier de lome zomer niet mee doorkomen. Webster heeft een kunststukje afgeleverd. Pieter Visscher

Phobophobes – Moustache Mike

Jamie Taylor, de zanger en gitarist van Phobophobes uit Londen-Zuid heeft een stemgeluid dat beter past bij een man op leeftijd met een rokershoest en een drankprobleem dan bij een olijk ogende twintiger.

Moustache Mike is een nummer van het nieuwe, tweede album van de zeskoppige band, Modern Medicine geheten. Ook Phobophobes roert in de post-punk vijver, maar lijkt in weinig op de collega’s. Jamie zingt gewoon, klinkt ook niet bozig of ironisch of politiek geëngageerd. Hij is eerder een verhalenverteller.

Moustache Mike is geïnspireerd door Baby Jane Holzer, een van de figuren uit de entourage van kunstenaar en Velvet Underground producent Andy Warhol. Je kunt Moustache Mike dan ook zien als een verre neef van Lou Reed’s Walk On The Wild Side.

Op hun nieuwe album toont Phobophobes zich opvallend veelzijdig. De rode lijn is die mooie, warme wereldwijze stem van de frontman.

Gang of Youths – the angel of 8th ave. 

Niet alleen de titel van the angel of 8th ave. van Gang Of Youths is Springsteeniaans. Ook de song zelf roept associaties op met The Boss in een van zijn tekstrijke periodes. Toch is eerder sprake van eerbetoon of invloed dan imitatie. Het is lang geleden dat Bruce (op plaat) zo’n drive had als Gang Of Youths op hun nieuwe single.

Sinds we hier de naam Gang Of Youths voor het laatst lieten vallen (en hun optreden op Pinkpop) is de band thuis in Australië toegetreden tot de eredivisie. Die positie willen ze graag prolongeren, dus heeft de band ruim de tijd genomen om aan de opvolger van doorbraakalbum Go Farther In Lightness (2017) te werken.

Leider van de Gang Of Youths, zanger/gitarist is Dave Le’aupepe is al vanaf zijn 10e met muziek bezig, sinds 2012 runt hij Gang Of Youth.

Met het eerste voorproefje van het nog titelloze derde album introduceert de band hun nieuwe gitarist, de van Noah & The Whale overgelopen Tom Hobden. De Gang is onlangs naar Londen verhuisd, Dave achterna. Zijn nieuwe vlam woont in Engeland. Daar gaat de single ook over, liefde en verandering van omgeving.

Het album schijnt klaar te zijn, maar er is nog geen releasedatum geprikt. 

 

Sungaze – Body in the Mirror

De scheidslijnen tussen shoegaze en dreampop zijn in de loop der decennia steeds vager geworden. Reden voor het Amerikaans Sungaze om de boel op één hoop te gooien en zich aan de m/v te brengen als dreamgaze band.

Het gezelschap uit Ohio wordt aan gevoerd door het liefdekoppel Ian Hilvert en Ivory Snow. De laatste naam lijkt een pseudoniem, maar het zijn Amerikanen dus zeker weten doe je het niet.

Sungaze maakte eerder een album waarvan de songs dienstdoen als vingeroefeningen voor Body In The Mirror. De nieuwe door Ivory gezongen single rekt zich rustig uit tot net over de vijf minuten grens. Als een onweersbui zie je de gitaarsolo aan het einde al van ver aankomen, maar hij is er niet minder welkom om. Het is allemaal een keer eerder gedaan, maar zelden met zwier.

Sungaze album 2 heet This Dream. De releasedatum is 13 augustus.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – juni 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

  1. Sault – Nine
  2. Tyler, the Creator – Call Me If You Get Lost
  3. Lucy Dacus – Home Video
  4. Modest Mouse – The Golden Casket
  5. LoneLady – Former Things
  6. Mykki Blanco – Broken Hearts And Beauty Sleeps
  7. Angelique Kidjo – Mother Nature
  8. Wolf Alice – Blue Weekend
  9. Japanese Breakfast – Jubilee
  10. Howrah – Bliss

LUMP – We Cannot Resist

Laura’s LUMP is een vreemd beest, een electro-act die niet direct op de dansspieren mikt. Niet dat het makkelijk stilzitten is bij een nummer als We Cannot Resist, maar Laura Marling is van huis uit een singer-songwriter, tekstgericht dus, en dat hoor je. De lyrics van LUMP songs zijn dan ook meer dan een stel loze kreten. Met We Cannot Resist eet het duo dus van twee walletjes, en dat smaakt uitstekend. De muziek is minimaal op het monotone af, maar de sounds zijn warm en rond net als Laura’s franjeloze zang.

LUMP album II, Animal kont eind juli uit.

Big Red Machine & Anaïs Mitchell – Latter Days

Big Red Machine is een speeltje van Justin Vernon van Bon Iver en Aaron Dressner van The National. Anaïs Mitchel maakte naam met haar adembenemende indie-opera, Hadestown waarop Vernon een van de prominente gastzangers is.

De eerste single van het nieuwe, tweede Big Red Machine album is zo’n song waarvan je weet dat hij nieuw is, maar klinkt alsof je hem al jaren met je meedraagt. Latter Days is een statige ballade met een piano als meest prominente instrument. De focus ligt op het duet van Anaïs en Justin. Zij zijn zijn dit jaar allebei 40 geworden. Dat verklaart misschien de nostalgische tekst over jeugd en andere dingen die voorbij gaan.

Het nieuwe Big Red Machine album heet ‘How Long Do You Think It’s Gonna Last’ en staat voor eind augustus. Voor het zover is zullen er nog meer songs vooruit worden gestuurd, hopelijk allemaal van een zelfde eeuwige schoonheid als Latter Days.

Geese – Disco

Geese is een nieuwe band uit Brooklyn waarvan de verwachtingen hoog gespannen zijn. Er wordt door toonaangevende sites als Pitchfork en Stereogum zo hoog van de toren geblazen dat het gevaar van een hype op de loer ligt.

Of Geese echt zo goed is als wordt beweerd weten we pas over een single of twee, drie. Maar de aftrap is raak. Disco is een grillig, rusteloos, intellectueel en ondanks de titel on-dansbaar gitaarnummer van ruim zes minuten. De stijl hangt ergens tussen post-punk en art-rock. Aan ambitie geen gebrek.

De verwachtingen zijn mede zo hoog gespannen, omdat de bandleden nog maar net van Highschool zijn en de band is gecontracteerd door Partisan Records, dat zich met IDLES, Fontaines DC en Chubby & The Gang toonaangever mag noemen op het gebied der der (post) punk-achtigen.

Max Jury – Leaving Song

Max Jury is wonderlijk genoeg zijn echte naam. Maxwell Jury is een 29 jarige muzikant uit Des Moines in Iowa. Zijn derde album is aanstaande. Leaving Song is een voorproefje, dat het water in de mond doet lopen.

Max heeft een zachte, feminiene stem die uitermate geschikt is voor weemoedige liefdesliedjes. Dat weet Max zelf ook want hij grossiert er in. Zijn debuutalbum uit 2016 was zeer succesvol, de opvolger een stuk minder. Mogelijk had hij een acute aanval van  het ‘moeilijke tweede album syndroom’. Getuige het elegante Leaving Song lijkt hij nu geen van last meer te hebben van faalangst of prestatiedwang. De single klinkt zo relaxed als een luiaard op valium. Muziek voor hittegolven.