Category: Recensies

SUUNS – Witness Protection

Het Canadese SUUNS houdt zich op aan de experimentele kant van het indie-spectrum. Nieuwe single Witness Protection is redelijk representatief voor het binnenkort vijf albums omvattende oeuvre van SUUNS.

Het nummer bestaat uit verschillende delen, maar een refrein ontbreekt. De sfeer is duister, de instrumentatie minimaal als in minimal, de zang is omgeleid en zo heeft de productie nog wel meer hitparade-vreemde elementen. Toch is is de som der delen goed behapbaar. Fans van SUUNS zullen Witness Protection zelfs toegankelijk noemen. Voor hun doen dan.

De nieuwe single is de wegbereider van het voornoemde vijfde album. Dat komt op 3 september uit en gaat onder de titel Witness.

Pip Blom – Keep It Together

Begon Pip Blom ooit als een solo ding inmiddels is Pip Blom een band waarin de naamgeefster nog wel de baas is, maar de anderen nu zo ongeveer onmisbaar zijn geworden.

Dat geldt voor de drummende Gini en de bassende Darek, dat geldt dubbel voor de gitaarspelende Tender Blom die in Keep It Together op de voorgrond treedt als tweede vocalist. De Blommetjes bewijzen weer eens dat de schoonste samenzang uit de kelen komt van broers en/of zussen.

Keep It Together klinkt compacter, corpulenter ook dan in het verleden behaalde successen. Veel spelen heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Ook lijkt de band los te zijn gekomen van voorbeelden en de behoefte aansluiting te vinden bij bestaande scenes of stromingen.

Keep It Together klinkt vooral als Pip Blom, de band. Dat belooft wat voor het tweede album. Dat gaat ‘Welcome Break’ heten en komt na de zomer uit. Enne check ook die geweldige clip van Keep It Together.

Zuzu – Timing

Mocht je afvragen in welk dialect Zuzu zingt, dat is dus het Liverpools, ook wel Scouse genoemd. Dat verkleint haar scoringskansen in Londen, Londen vs Liverpool is zoiets als Amsterdam vs Rotterdam, maar daar heeft ze dus lak aan. Dit vogeltje zingt zoals ze is gebekt.

Zuzu, die haar echte naam angstvallig geheim houdt zingt over een liefde die had kunnen zijn. De klik was er maar ‘the Timing wasn’t right’. Ook Zuzu is van de gitaren, haar mosterd haalt ze uit de jaren negentig en dan vooral het grungy deel daarvan. De bebrilde zangeres debuteerde drie jaar terug en heeft inclusief Timing nu 14 nummers online staan, ofwel een compleet debuutalbum.

Manchester Orchestra – Never Ending

Zo hoor je vier jaar niks van Manchester Orchestra en dan overlaadt de band ons bijna met nieuwe releases. Een paar maanden geleden verscheen eindelijk het nieuwe album van de band uit Atlanta. Een paar weken geleden verrasten ze vrienden en maakten ze vijanden door met Paris ‘de dochter van Michael’ Jackson in zee te gaan. Wat overigens best een mooi nummer opleverde. En nu is er alweer een nieuw nieuw nummer.

Never Ending is de bijdrage van de Manchesters aan de soundtrack van de nieuwe DC Comics film, Death Metal. In lijn met de filmtitel is Never Ending behoorlijk stevig en ook wel een rukje terug naar de tijd van Cope, toen de band nog graag met dynamiek speelde en niet keek op een decibelletje of twee. Wie het Million Masks album vanwege softheid toch een beetje vindt tegenvallen kan zijn/haar hart ophalen met Never Ending.

Mdou Moctar – Afrique Victime

Mdou Moctar – Afrique Victime (Matador/Beggars)

Mahamadou Souleymane, afkomstig uit het Afrikaanse Niger, is een 36-jarige zanger/gitarist die onder meer als zijn alter ego Mdou Moctar platen uitbrengt. Zijn stijl laat zich eenvoudigweg samenvatten als saharamuziek, maar daarmee wordt ‘m tekortgedaan. Woestijnblues komt dichter in de buurt. Terwijl er ook stevig wordt gerockt. Neem openingstrack Chismiten, waarin Souleymane laat horen een gitaarvirtuoos te zijn.

Op Afrique Victime wordt gezongen over de – onvermijdelijke – liefde, worden allerlei religieuze toestanden onder de loep genomen, gaat het over de ongelijke behandeling van vrouwen, wat sowieso vooruitstrevend is in de contreien waarin Souleymane het vaakst te vinden is, en komt de uitbuiting van West-Afrika door koloniale machten naar voren.

Het leidt tot nummers met teksten die je niet verstaat, maar die je wel raken. Dat maakt het allemaal wat extra bijzonder. Handig is wel dat de teksten in het cd-boekje in het Engels zijn gepubliceerd. Souleymanes liefde voor de natuur wordt dan ook duidelijk. En dat hij zich grote zorgen maakt om het continent Afrika. Waarin Niger, qua ligging, overigens een vrij centrale rol inneemt. In Afrika worden eigenlijk altijd wel religieuze oorlogen uitgevochten en Mahamadou Souleymane maakt zich terecht zorgen.

In het titelnummer (vertaald): “Africa is a victim of so many crimes. Why is this happening? What is the reason behind this (…)? If we stay silent it will be the end of us”, is hij uitgesproken.

Mahamadou Souleymane, straatarm geboren, maakte als kind zijn eerste gitaar – eigenhandig. Hij vond wat stalen snaren en hout is altijd wel te vinden en bouwde een snaarinstrument. Zijn religieuze omgeving moest er niets van hebben, omdat god/allah het allemaal niet zo bedoeld zou hebben. Bah! Muziek!

Maar de jonge Mahamadou had er schijt aan en kijk eens waar het hem heeft gebracht. Hij reist de wereld over, met zijn band. Maakt albums die ertoe doen en in alles hoor je de enorme muzikaliteit van de Afrikaan, die zichzelf aanleerde helden als Jimi Hendrix te kopiëren. Dat hij fan is van Eddie van Halen horen we ook terug. Met een ontroerend, vertederend akoestisch bluesliedje als Layla wordt Souleymanes vingervlugheid nog maar eens onderstreept. Afrique Victime is een prachtplaat. Pieter Visscher

The Haunted Youth – Coming Home

Het is een bekend dilemma voor beginnende artiesten, debuteer ik met mijn beste nummer of bewaar ik die voor mijn tweede of derde single? Joachim Liebens a.k.a. The Haunted Youth lijkt geen last te hebben van dit probleem.

Hij kwam uitstekend voor de dag met Teen Rebel, een nummer dat hij opvolgt met het misschien nog wel sterkere Coming Home. Je hoort dat de een het werk is van dezelfde maker als de ander. Toch zitten er voldoende verschillen tussen beide songs om van progressie en veelzijdigheid te kunnen spreken.

Zou best kunnen dat Joachim de twee singles heeft opgenomen vlak na elkaar of tijdens de zelfde sessies, maar Coming Home lijkt net even wat meer flair, wat meer zelfvertrouwen uit te stralen. De nieuwe single van The Haunted Youth lijkt opgenomen in een  kathedraal, zo ruimtelijk klinkt deze met gitaren overgoten dream-rocktrack, die zowel aan de oude Cure als aan een eigentijdse War On Drugs doet denken.

DARKSIDE – Lawmaker

DARKSIDE heeft de hand over hun hart gehaald en een derde single vrijgegeven van hun langverwachte -de klok staat nu op 8 jaar- tweede album, Spirals.

Lawmaker is duistere luistertrack, industrieel van toonzetting en vol unheimische geluiden. De sfeer van Lawmaker suggereert dat het einde der tijden niet lang meer op zich zal laten wachten.  Als weinig anderen weten Dave Harrington en Nicolaas hoe je een productie spannend kunt maken en houden. Beter luister je Lawmaker niet alleen en al helemaal niet in het donker.

Er is meer goed nieuws. Er is nu eindelijk een definitieve releasedatum voor Spirals  bekend, het album verschijnt op 23 juli.

Juan Wauters – Real (Feat. Mac DeMarco)

Juan Wauters is een man van 12 songs en 13 stijlen. Hij zingt afwisselend in het Engels en in zijn moerstaal, het Spaans.

De Amerikaan met de Vlaamse naam en Latijns-Amerikaanse afkomst – hij is geboren in Uruguay- heeft onlangs zijn vijfde album uitgebracht. ‘Real Life Situations’ telt maar liefst 21 tracks, een flink deel daarvan betreft samenwerkingen met bevriende en verwante artiesten.

De in indie-kringen bekendste collaborateur is Mac DeMarco. Met hem maakte Juan het ook op single verschenen Real, een nummer dat klinkt als een kruising tussen een potpourri en een hoorspel. We horen country, een discobas, salsa ritmes, een autotune stem en Afrikaanserig gitaarwerk. Stel je een Mano Chao voor die paddo’s heeft gesnoept.

De term Rivella Rock is een beetje in onbruik geraakt, maar helemaal van toepassing op Juan’s en Marco’s Real. Beetje vreemd dus, maar dus wel lekker.

Mazey Haze – Sad Lonely Groove

Sad Lonely Groove, de debuutsingle van Mazey Haze is een ogen dicht dansnummer, zo’n liedje dat je niet alleen de tijd, maar ook je omgeving doet vergeten. Een mentale vakantie van net geen vier minuten. Zelftest of vaccinatiepaspoort niet nodig.

Je kunt Mazey Haze filen onder dreampop, al wordt er op het bitterzoete Sad Lonely Groove ook geflirt met disco en psychedelica. Mazey Haze is de artiestennaam van Nadine Apeldoorn. Waarom ze niet gewoon haar voornaam heeft gehouden (Nadine is de titel van een klassiek Chuck Berry liedje en dus een prima alias) zal te maken hebben met het feit dat ze niet alleen is.

Al is Nadine boegbeeld en blikvanger, de muziek is groepswerk. Zonder schrijfpartner en producer Sam Verbeek geen Mazey Haze. Sam zit/zat in 45 Acid Babies en heeft als Fungo Bat een paar jaar terug ook een prima EP gemaakt. Zijn ervaring verklaart het opvallend hoge instap niveau van Mazey Haze, een act waar we nog heel veel plezier aan gaan beleven.

FUR – If Only

FUR is een band om in de gaten te houden. Dat doen we dan ook al een tijdje. If Only is niet het eerste nummer dat we van de Britten draaien en zal ook niet het laatste zijn.

FUR ambieert om solide songs te schrijven die zich kunnen meten met de kwaliteit van de klassieke popsongs uit de jaren zestig en ouder. Met If Only komt de band een eind in de goede richting. Dat het nummer aan Oasis doet denken komt vooral omdat de gebroeders Gallaghers het in de zelfde hoek zochten als FUR. Daarnaast zingt zanger Will Murray op If Only ook wel een beetje als Liam in zijn glorietijd, nasaal en slepend.

If Only zag het daglicht als b-kant van ‘The Fine Line Of A Quiet Life’, maar is eigenlijk veel leuker. FUR heeft al wel een mixtape en bijna een dozijn singles uit, het wachten is op een officieel debuutalbum. Haast lijkt de band daar niet mee te maken, en gelijk hebben. Eerst even een eigen draai vinden. Met songs als If Only komen ze daar steeds dichter bij in de buurt.