Category: Recensies

Mdou Moctar – Afrique Victime

Mdou Moctar komt uit dezelfde muzikale oase als Tinariwen en Bombino. Hij is lid van het Toeareg volk en heeft als uitvalsbasis de stad Agadez in Niger. Tot voor kort dreef hij een handel in sim cards en mobiele telefoons in West Afrika. Daarnaast was hij een graag geziene muzikale gast op bruiloften en partijen in de regio. De laatste paar jaar werkt hij aan een carrière in de muziek.

Net als Jimi Hendrix is Mdou linkshandig. Zijn wapen van keuze is de Fender Stratocaster. Zijn eerste opnamen maakt hij al in 2008. Zijn eerste album met band verschijnt in 2019 en levert hem een goede internationale pers op. Zijn nieuwe album, Afrique Victime wordt uitgebracht door de Amerikaanse indie, Matador Records. Dat maakt Mdou labelmate van o.a. Haelos, Sleaford Mods en Thurston Moore.

Het op single verschenen Afrique Victim gaat over de gruwelijke slachtpartij die de Fransen eind 19e eeuw aanrichtten eind 19e onder de bevolking van Niger. Het feit dat daar nu nog over wordt gezongen, geeft aan hoe erg het was. Helaas is het tegenwoordig weer (of nog steeds) onrustig in het Sahel gebied. Dat maakt de tekst weer enigszins actueel.

Courtney Barnett – Don’t Do It feat Vagabon

Sharon van Etten kwam op het lumineuze idee om voor de jubileum editie van haar Epic album uit 2010 een aantal bevriende en/of door haar bewonderde acts te vragen een nummer van dat album te coveren. O.a IDLES, Shamir en Big Red Machine met Justin Vernon gaven al gehoor aan haar verzoek. Nu voegt ook Courtney Barnett zich in dit rijtje.

Courtney’s cover van Don’t Do It is zo geslaagd dat we hem graag aan onze playlist toevoegen.  Het origineel van Sharon van Etten is een traag galmende ballad die eindigt in een soort van gotische climax. Courtney heeft er met hulp van de Kameroens-Amerikaanse gitariste Vagabon een smeulende rocktrack van gemaakt, gezongen in haar bekende laconieke stijl.

Naast genoemde namen komen er ook nog coverversie van de songs van Epic door Fiona Apple, Aaron Dressner en Lucinda Williams. Ze komen allemaal op plaat twee van de in juni te verschijnen dubbelelpee, Sharon van Etten’s ‘Epic Reimagined’.

Dry Cleaning – New Long Leg

Dry Cleaning – New Long Leg (4AD/Beggars)

Dry Cleaning bestaat uit Nick Buxton (drums, synths), Tom Dowse (gitaar, piano, keyboards, percussie), Lewis Maynard (bas) en Florence Shaw (zang en melodica) en heeft met debuutalbum New Long Leg een plaat uitgebracht die vrij verslavend kan zijn. Kijk daar dus een beetje mee uit.

De plaat werd vorige zomer reeds opgenomen in de Rockfield Studios op het platteland van Wales en is nu pas uitgebracht. De band had misschien in eerste instantie het idee dat die coronapandemie wel even over zou waaien. Dat is onduidelijk en we zitten er nog altijd middenin. Het adagium Beter laat dan nooit, dat op een tegeltje bij mijn ouders op het toilet hangt, doet opgeld.

Onder leiding van producer John Parish, die vooral bekend is met zijn werk voor PJ Harvey en ook Aldous Harding met raad en daad bijstond, werd New Long Leg opgenomen.  Een album waarop de hoofdrol zonder meer wordt gepakt door Florence Shaw, die vocaal het midden houdt tussen Anne Clark en Kim Gordon. Beiden even briljant, terwijl het muzikaal duidelijk wat meer richting Sonic Youth trekt. Zeker wanneer Gordon zingt.

De aantrekkelijke afstandelijkheid waarmee Shaw zingt, dat wat ijzige stemgeluid, bepaalt de sound van de Londense band. Die opereert in de postpunkhoek, waar de laatste jaren zo ongelooflijk veel sterke platen vandaan komen. Ook nu dus weer. Waar het vaak gaat om bands met een mannenstem, grijpt nu weer eens een vrouw de hoofdrol en dan gaat mijn feministische hartje sowieso al stukken harder kloppen.

Op New Long Leg staan tien songs en daar zit geen hit tussen. Het is ook niet nodig om slechts van een geweldige plaat te spreken wanneer er één of meerdere hits op staan. Dry Cleaning heeft het allemaal niet nodig. Want hoor Shaw eens fuck up praatzingen in het titelnummer. Je wordt spoorslags verliefd. Ook op al die subversieve songstructuren die de luisteraar tien songs meenemen op een dus haast verslavende trip. Dat er tekstueel vaak geen touw aan vast te knopen is, maakt het allemaal nog wat intrigerender. Had ik nu al gewaarschuwd? Pieter Visscher

Working Men’s Club – X

Working Men’s Club kwam een tijd je terug met een elektronische remix annex herbewerking van hun debuutalbum. Dat voedde de verwachting dat de band de gitaren helemaal had afgezworen. Integendeel blijkt nu, want op X, de nieuwe single van de arbeidersvereniging zijn het de snaren en niet de toetsen die domineren. Een nieuw sound dus. Maar niet helemaal.

Voorzitter en erelid van de club, Sydney Minsky Sargent haalt zijn ideeën en inspiratie nog steeds voor een belangrijk deel uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. In geval van X betekent dat een industrieel aandoende track met ijzige keyboards, fel gitaarwerk en een stevige beat. Meer oude new wave dan post-punk, maar dus niet minder retro dan vorige exercities.

ISLAND – Everyone’s The Same

ISLAND heeft het hem weer heeft geflikt. De band kraamt toch al zelden onzin uit, maar overtreft zichzelf met Everyone’s The Same.

Zanger Rollo Doherty schreeuwt het uit alsof hij is bezeten door de geest van John Lennon. (Niet de Lennon van Imagine en Woman, maar die van Come Together en Cold Turkey). De nieuwe single van de Londenaren is een moerassige rocktrack die je eerder zou verwachten van een band uit de Mississippi Delta dan het stroomgebied van de Theems.

De verwachtingen voor een nieuw, tweede album van ISLAND zijn sterk naar boven bijgesteld.

 

Pinguin Radio presenteert podcast Volkskrant Radio – maart 2021

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

 

Manchester Orchestra – Keel Timing

Single twee van album zes van Manchester Orchestra klinkt als het tweelingbroertje van het begin vorige maand verschenen Bed Head.

Keel Timing heeft een zelfde drive en een vergelijkbare spanning, maar nog meer energie. Ook anders is de adempauze op driekwart van het nummer. Die maakt dat het slot nog harder aankomt.

Zanger Andy Hull noemt Keel Timing een prequel van Bed Head. De tekst gaat over innerlijke groei en de beoordeling van wat positief en wat negatief is.  Bekend terrein dus. De meeste nummers van Manchester Orchestra gaan over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. De songs op het nieuwe album, The Million Masks Of God zijn daarop geen uitzondering. Verschil is wel dat je op de nieuwe nummers kunt dansen.

Wavves – Sinking Feeling

Een goed intro is het halve werk. Gelukkig is de imposante opening niet het enige goede aan Sinking Feeling.

Het eerste nieuwe nummer van Wavves in vier jaar is een superieur staaltje powerpop. Alles klopt aan Sinking Feeling, het intro dus, maar ook het strakke tempo en de gedubbelde leadzang maken indruk. Wat de nieuwe single van de band uit San Diego echter beter dan gewoon goed maakt is de heerlijke gitaarsound; surf met country twang (voor de kenners Dick Dale meets Duane Eddy).

Wavves kennen we als makers van ongepolijste rocksongs die met schijnbare achteloosheid op de luisteraars worden afgevuurd. Vergeleken met ouder werk is Sinking Feeling iets introverter, verfijnder ook in de afwerking. Dat zal met het onderwerp te maken hebben; onaangekondigde depressies. Bandbaas Nathan Williams weet waar hij over zingt en producer Dave Sitek van TV On The Radio voelde hem goed aan. Over een nieuw album nog geen woord.

The Joy Formidable – Into The Blue

Klonk The Joy Formidable drie jaar geleden nog een beetje oudmodisch met hun gitaar gedreven meidenrock. Nu loopt het duo uit Wales precies in de pas met wat er momenteel gaande is in indie-land.

Terugkeersingle Into The Blue is een imposante rocktrack tjokvol gitaaruitbarstingen die mooi contrasteren met de coole zang van gitariste miss Ritzy Bryan en haar bassende partner Rhydian Dafydd.

Op zoek naar  nieuwe uitdagingen zijn Ritzy en Bryan onlangs neergestreken in de Amerikaanse staat Utah. Daar wordt nu hard gewerkt aan wat TJF album zes moet gaan worden. Wanneer de opvolger van AAARTH gaat uitkomen is nog niet bekend, maar afgaande op Into The Blue lijkt het album het wachten waard te worden.

Dry Cleaning – Unsmart Lady

Unsmart Lady is een nieuwe variatie op het thema praat of parlando punk. Hield Dry Cleaning frontvrouwe Florence Shaw op ‘Scratchcard Lanyard’ en ‘Strong Feeling’s haar relaas min of meer onafhankelijk van de muziek. Op Unsmart Lady zijn band en voordracht nauw verweven.

De nieuwe single van Dry Cleaning rockt ook wat steviger dan de twee voorgangers  Florence rept met haar vertrouwde knipoog over hoe je (als vrouw) cool kunt blijven ongeacht de situatie. Over wat ze nu precies zegt lopen de meningen uiteen, is het ‘Fuck Orgie’ of ‘Fad Podgie/No Make Up/Unsmart Lady’?  In het eerste geval kan de band airplay overdag in Engeland wel schudden.

‘New Long Legs’, het door John Parish (PJ Harvey, Eels, Aldous Harding) geproduceerde debuutalbum van Dry Cleaning is uit.