Category: Recensies

St. Vincent – Pay Your Way In Pain

Eind jaren zestig vond James Brown de funk uit, een stijl die vergeten noch versleten is. Voorbeeldige leerlingen waren o.a. Sly Stone en George Clinton, maar ook Bowie en Prince maakten zich de mix van r&b en jazz eigen. Op haar nieuwe album gaat  ook Annie Clark alias St Vincent op de funk toer.

Funk betekent oorspronkelijk vies of goor als in ‘funky socks’. Vies is misschien niet het woord om de nieuwe St Vincent single te beschrijven, maar vet wel. Dubbel vet zelfs als in vette plaat, maar ook als in lekker smerig en kleverig. De meeste funk nummers gaan over seks. Die van Annie niet. Ze kreunt, steunt en leunt weliswaar op een sexy groove, maar de tekst gaat over iets heel anders.

De 50 Shades of Grey achtige titel ten spijt gaat Pay Away Your Pain over de veroordeling van haar vader voor gesjoemel met geld. Het hele nieuwe St Vincent album, Daddy’s Home album is geïnspireerd door de aanvaring met de wet en de daaruit volgende schuld en boete van Clark Sr, die inmiddels weer op vrije voeten is.

Voor haar nieuwe album heeft Annie zich een nieuwe muzikale identiteit  aangemeten, een metamorfose zoals we die kennen van David Bowie. Desondanks lijkt Daddy’s Home een zeer persoonlijk album te worden.

Wolf Alice – The Last Man On Earth

‘Men’ zegt wel dat iedere halve band leuke up-tempo liedjes kan maken, maar dat het schrijven van een mooie, tijdloze ballad een kunst is die alleen echte talenten verstaan. Mocht ‘men’ gelijk hebben dan kan de conclusie niet anders luiden dan dat Wolf Alice een serieus goede band is.

The Last Man On Earth is namelijk een klasse ballad; gevoelig, gemeend en indringend zonder kitscherig of sentimenteel te zijn. De nieuwe single van de band rond Ellie Roswell is ook geen liefdes of haat liedje (zo van ‘ook al was je de laatste man op aarde dan nog zou ik niet….’), maar een zeg maar filosofische beschouwing over de arrogantie van de mens. Het idee voor de tekst heeft Ellie uit een satirisch science-fictionboek, Cat’s Cradle van de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut (1922-2007).

The Last Man On Earth is het eerste nieuwe nummer van Wolf Alice in zo’n vier jaar. Loopbaan technisch gezien ligt niet voor de hand om terug te komen met een ballad en zeker niet met een nummer van wereldbeschouwelijk aard. Ballads worden meestal bewaard tot derde en/of laatste single. Wolf Alice lijkt echter lak te hebben aan conventies en precedenten. Met de release van The Last Man On Earth lijkt de band niet alleen te willen zeggen dat ze weer terug zijn, maar ook dat het leuke blonde bandje van Moaning Lisa Smile en Don’t Delete The Kisses volwassen is geworden. Album volgt in juni.

4B2M – This Is Happening

We hadden al zo’n vermoeden toen we de debuutsingle van 4B2M hoorden; dit kunnen geen beginners zijn. En inderdaad. Achter de aanvankelijk raadselachtige bandnaam schuilen en paar gelauwerde krachten uit de vaderlandse indiescene, de van Go Back To The Zoo en St Tropez bekende broers Teun en Cas Hieltjes plus Rocco en Jimmi Heuting, twee broers die we kennen van respectievelijk De Staat en Jo Goes Hunting.

De bandnaam betekent 4 broers, 2 moeders. De 2 x 2 broers kennen elkaar van kleins af aan. De laatste jaren zoeken ze elkaar weer regelmatig op om samen muziek te maken. Die hobby heeft nu een naam en daarmee een serieus tintje gekregen. Het toepasselijk getitelde This Is Happening is de eerste vrucht van de samenscholingen van het Nijmeegse broederschap.

En hoe rockt the band of brothers? Een beetje zoals je op basis van hun namen en verleden mag verwachten; stevig, maar speels. Met smaak, verve en hoorbaar plezier. En er zit nog meer in het vat, waaronder een paar songs die de boys hebben geschreven nog voordat ze de baard in de keel hadden. Corona Volente gaat 2B2M ook optreden, maar voorlopig is dat nog toekomstmuziek.

Bachelor – Anything At All

Bachelor is de naam van een nieuw muzikaal verbond van Jay Som a.k.a. Melina Duterte en Ellen Kemper, die we beter kennen onder haar pseudoniem Palehound.

In een begeleidend schrijven maken de meiden duidelijk dat Bachelor geen nieuwe band is, maar een oude vriendschap waaruit min of meer toevallig een song is ontsproten. En wat voor een!

Anything At All begint rustig met een bas-drum loepje dat het ritme heeft van en hartslag, daarover heen zingen Melina en Ellen unisono een tekst over de – wat anders?- liefde. Melina en Ellen spelen alle instrumenten. dus ook de lekker venijnige gitaarsolo die plots de rust komt verstoren. Dat hun vriendschap lang stand moge houden.

Arab Strap – As Days Get Dark

Arab Strap – As Days Get Dark (Rock Action/Mattan Records)

De eeuwige preoccupaties van Arab Strap met uitersten als de dood en seks zijn ook op het tiende studioalbum As Days Get Dark volop hoorbaar. Zestien jaar na voorganger The Last Romance hadden we eigenlijk nauwelijks meer rekening gehouden met een nieuwe plaat. Daarom is As Days Get Dark een extra grote verrassing.

In de loop der jaren is wel veel solowerk verschenen van Malcolm Middleton en Aidan Moffat. Zo kwam Middleton met het sublieme Into The Woods (2005) op de proppen, wat een van de sterkste albums is die dat jaar verschenen. Middleton neemt ook op As Days Get Dark niet de zang voor zijn rekening, terwijl hij een minstens zo begenadigd zanger is als Moffat, wiens stem wel verdomde goed past bij de sound van Arab Strap. Dus zo verwonderlijk is het allemaal ook niet.

Arab Straps postrock herken je uit duizenden, met name door de praatzang van Moffat, wiens zeggingskracht groot blijft. Zoals hij “I don’t give a fuck about the past or glory days gone by” zingt in openingstrack The Turning Of Our Bones is meesterlijk. Het woord fuck wordt sowieso prettig uitgesproken door Schotten.

“This album feels like its own new thing to me. It’s definitely Arab Strap, but an older and wiser one, and quite probably a better one. It’s about hopelessness and darkness. But in a fun way”, duidt Moffat de zwartkomische teksten van het duo, dat opnieuw zorgt voor een ravissante synthese tussen gitaar, drums, saxofoon en strijkers en drumbeats en andere elektronica.

Zwakke tracks zijn niet te vinden op het album. Wat het allemaal extra knap maakt, na zo’n lange stilte. Geen spoor van krampachtigheid of nieuwe bewijsdrang. We horen een grote diversiteit aan soundscapes, tempowisselingen en melodieën. Maar allemaal heel erg Arab Strap. Overal humor ook, wanneer je goed luistert. Bijvoorbeeld naar Another Clockwork Day. Een aangrijpend masturbatieverhaal over een man die overweldigd wordt door online porno.

Resumé: Arab Strap blijft een werkelijk fucking fascinerende formatie, die een van de sterkste albums heeft uitgebracht die je dit jaar gaat horen. Er is meer chemie ontstaan tussen Moffat en Middleton in de loop der jaren. De luisteraar spint er verdómd veel garen bij. Pieter Visscher

 

Nick Cave & Warren Ellis – Balcony Man

En toen was er plotseling een nieuw album van Nick Cave. Hij maakte het album samen met Warren Ellis, zijn rechterhand uit The Bad Seeds. CARNAGE is half improviserend opgenomen, en dat hoor je. Niet aan onaffe of richtingloze nummers, maar aan de spontaniteit en oneffenheid van de tracks. Er is weinig weggepoetst of gladgemaakt.

Er staan 8 songs op CARNAGE. Onze (voorlopige) voorkeur gaat uit naar het beschouwende Balcony Man. Was Nick Cave vroeger op zijn best als hij zich boos maakte en zijn Bad Seeds opzweepte tot bijna kakofonische uitbarstingen, tegenwoordig schittert hij als crooner, als indie-equivalent van Frank Sinatra. Of Fred Astaire wiens naam hij noemt in Balcony Man. Verder horen we een treurende piano, een Cohen-esque vrouwenkoor en half verborgen violen. Met minimale middelen weten Cage en Ellis een maximaal effect te sorteren.

Skegss – Valhalla

Het Australische Skegss zorgt voor de broodnodige vrolijkheid in deze onwennige tijden met nieuwe single Valhalla. Iedereen die Asterix en de Noormannen heeft gelezen of Vikings gezien, weet dat Walhalla het Nirvana is van de oude Scandinavische volken.

Het trio uit Byron Bay heeft zich voor hun nieuwe single echter niet laten inspireren door Asterix of Ragnar Lodbrok, maar door The Last Kingdom, een Netflix serie over een vloot Noormannen die huishouden in het vroeg middeleeuwse Engeland. De serie is een aanrader net als de single, die niks meer en niks minder is dan een dorstige en zweterige festival-kneiter.

Wie dit naar meer vindt smaken hoeft nog maar een paar weken te wachten op het nieuwe album van Benny, Toby en Jonny, want 26 maart ligt Rehearsel al in de virtuele winkel.

Personal Trainer – The Loozer

The Loozer is 1 van de 3 nieuwe nummers op  Gazebo, het nieuwe halve album van Personal Trainer. Politics en Muscle Memory verschenen eerder al. We hadden graag een heel album gezien, maar ook hier kunnen we heel goed mee leven.

En liever een EP die helemaal goed is dan een album met zwakken plekken. Aangenaam is ook dat de nummers op Gazebo lekker uiteenlopend zijn, in tempo, energielevel en ook in stijl. Afsluiter The Loozer is een geslaagde slacker-rock variant op de praatpostpunk die momenteel zo welig tiert. Op ¾ ontspoort het nummer een beetje waarna de draad weer met extra verve wordt opgepikt.  

 

EUT – Stuck

Omdat iedereen What Gives You The Kicks, de nieuwe single van EUT draait – en terecht –  dachten wij laat ons eens lekker eigenwijs doen en gewoon een albumtrack pakken. Nou ja gewoon. Stuck is EUT op zijn gekst en dus op zijn best.

Megan zingt een tekst die maakt dat Stuck (st=f) bij de collega’s van de BBC alleen ‘s nachts te horen zal zijn. De rest van de band lijkt te proberen haar uit het lood dan wel aan het lachen te krijgen met een los rockende track waarin van alles gebeurt. De gitaren plagen en zagen, de drummer swingt als een boemeltrein op een bergtraject. Ondertussen staat de bassist bellen te blazen op zijn instrument. Stuck heeft alles in zich om live volledig uit de hand te lopen. Heerlijk!

Het nieuwe tweede album van de EUTS heet Party Time en is uit.

Manchester Orchestra – Bed Head

Met de release van Bed Head doorbreekt Manchester Orchestra een stilte die bijna vijf jaar heeft geduurd. Eventuele klachten over het lange wachten verdwijnen als sneeuw voor de zon na het horen van de nieuwe single.

Door het typische stemgeluid van frontman Andy Hull is Bed Head direct herkenbaar als het werk van Manchester Orchestra, maar de nieuwe single is -om het in Daft Punk termen uit te drukken- harder, better, faster & stronger. Alleen al de drums hebben meer energie dan alle songs op doorbraakalbum A Black Mile To The Surface bij elkaar. En dan overdrijven we nog geen eens zo veel. Ook welkom zijn de synths die een grotere rol spelen dan voorheen. De tekst is als altijd weer serieus. Bed Head gaat over twee vrienden die ieder in hun eigen wereld leven.

De nieuwe single is de opmaat naar de release van album zes van Man-O, The Million Masks Of God. (release 30/4) .