Category: Recensies

Briston Maroney – Bottle Rocket

Sinds 2018 slingert Briston Maroney om de paar maanden een liedje de ether in. En niet zonder gevolgen. Ruim 2 miljoen maandelijkse luisteraars trekt hij inmiddels. Zijn doorbraakhit verscheen vorig jaar en heet Freaking Out On The Interstate.

Opvallend is dat dat nummer niet op zijn net verschenen debuutalbum staat. Briston heeft duidelijk geen gebrek aan songs, wat een van de tekenen is waaraan je een ‘echte’ artiest kunt herkennen. Een andere is een constante output. Ook dat vakje is aangekruist bij mister Maroney. Een laatste teken van talent is veelzijdigheid en ook dat zit wel snor bij hem. Wat overigens niet wil zeggen dat hij geen eigenstijl heeft. Alleen al door zijn nasale stemgeluid onderscheid Briston zich van zijn collegae.

Onze man uit Knoxville, Tennessee rockt indie op zijn Amerikaans van Tom Petty-aanse heartland rock tot The Districs-achtige garage rock. Zijn songs getuigen van een puur pop-instict wat zijn populariteit verklaart. Voor wie Briston nog niet kent is Bottle Rocket een prima opstappunt. Je hoort 90’s gitaren, een 80’s drumsound en 60’s geluidseffecten op de zang. Classic rock op zijn millennials dus. Wordt vervolgd.

Andy Stott – Hard To Tell feat. Alison Skidmore

Zoals meer dance-producers in deze clubloze tijden heeft Andy Stott zijn dansschoenen voorlopig even in het vet gezet en maakt hij nu muziek voor de thuissituatie. Dat hij van meerdere markten thuis is bleek al uit zijn inmiddels 7 titels omspannende albumcollectie. Daarop hopt Scott ook van hot naar her, maar er was altijd wel een dansvloer vriendelijke (techno-dub) beat te ontwarren.

Zijn nieuwe langspeler, Never The Right Time is zeker niet geheel gespeend van dansbare ritmes, maar de tracks zijn meer naar binnen gericht, op kamermaat gemaakt voor thuisdansers. Het mooiste nummer heeft de Britse producer voor het laatst bewaard. Hard To Tell klinkt alsof het is opgenomen in een grot.  Zangeres Alison Skidmore maakt hier haar platendebuut. Ze is Andy’s pianolerares. Ze blijkt de juiste vrouw op de juiste plek. Als een weemoedige fee zweeft ze door het stereobeeld.

We hopen dat we de lockdown snel achter ons kunnen laten en Scott en zijn laptop weer hun nachtelijke escapades kunnen gaan plannen. Maar we hopen ook de thuisblijvers niet vergeet.

Flyte – Under the Skin

Namen die opduiken in de bio van Flyte zijn o.a. The Lemon Twigs en Lord Huron. Met hen heeft de band uit Londen getoerd. Ook Angel Olson, Father John Misty en Big Thief worden genoemd. Met hun producers (Justin Raisen, Dave Cerminara en Andrew Sarlo) heeft Flyte hun nieuwe album opgenomen. Verder vallen de namen van de Britse schrijver Evelyn Waugh en The Sunday Times. Van de eerste hebben ze de bandnaam (Sebastian Flyte is een personage uit Waugh’s Brideshead Revisited) de tweede noemde hun debuutalbum, The Best British Debut of The Year’. Dat was in 2017.

Uit al dat ‘name dropping’ kunnen we een paar dingen opmaken. De bandleden zijn belezen (de schrijver), ze hebben connecties (de krant), ze hebben een kapitaal krachtig label achter zich (de big time producers) en ze hebben smaak (alle genoemden).

Flyte beoefent een genre dat powerpop heet, Beatlesque rock gespeeld in de basisopstelling van bas, drums en twee gitaren. Met hier en daar een toeter en een bel. De eerder uitgebrachte singles van het nieuwe album zijn goed maar niet erg bijzonder. Under The Skin is dat wel.

De meest recente voortrekker van het lang verwachte tweede album van Flyte – This Is Really Going To Hurt – is neurotisch op een aangename manier. Het begin is spannend, maar neutraal, maar. naarmate het nummer vordert duiken er steeds meer dissonante tonen op van keyboards en gitaar. De zanger zingt onverstoorbaar door, maar om hem heen breekt de chaos uit. Dit alles ter illustratie van het onderwerp van Under The Skin, een relatie die ten einde loopt zonder dat iemand er iets aan kan of wil doen. De tekst is auto-bio. Zanger Will Taylor hoopt nooit meer zoiets te willen meemaken, zei hij in een interview. Terwijl we hem het allerbeste toewensen hopen wij toch dat………

Bull – Shiny Bowl

Het debuutalbum van Bull is het beste bewaarde geheim van 2021 tot nu toe. Het Engelse kwartet koppelt het beste van grunge -de gitaarsound- aan het mooiste van  Britpop -de melodieën- en voegt daar een eigengereidheid aan toe. Daarnaast wordt er op hoog niveau gemusiceerd en heeft de zanger een ontzettend fijne stem. Om met onze voormalige EU partners te spreken, ‘what’s not to like’?

Om Bull de aandacht te geven die ze verdienen hebben we een derde track aan onze playlist toegevoegd, Na Eugene en Bonzo Please hebben we nu onze keus laten vallen op Shiny Bowl, een nummer dat Bull op zijn best laat horen; rijk aan gitaar, zomers van karakter en een refrein waar The Kinks een beloning voor hadden uitgeloofd. Dat plus een gitaarsolo om je vingers bij af te likken.

En dan te bedenken dat er op het Discover Effortless Living album van Bull nog 12 van dit soort juweeltjes staan.

Angel Olsen – It’s Every Season (Whole New Mess)

Als je nou denkt bij het horen van It’s Every Season (Whole New Mess), de nieuwe single van Angel Olsen ‘dat is wel heel veel tekst en wat weinig melodie’, wacht dan nog even met je oordeel tot je ook het eind hebt gehoord. Dat is namelijk van epische proporties en alleen daarom al het entreegeld waard.

En als Angel dan toch je aandacht heeft, loont het ook de moeite om eens naar de tekst te luisteren. Cru gezegd is het thema van Miss Olsen’s nieuwe single ‘uithuilen en opnieuw beginnen’. We schrijven nieuwe single, maar dat is niet helemaal waar.

It’s Every Season is een orkestrale herbewerking van Whole New Mess van het vorig jaar verschenen gelijknamige album. Dat was een vervolg op het inmiddels klassiek verklaarde All Mirrors uit 2019. Het album dat nu op stapel staat -en waarvan It’s Every Season de voorloper is- heet Song Of The Lark And Other Memories en is weer een vervolg op Whole New Mess.

Het drieluik komt binnenkort uit als boxset met nog een extra album met daarop remixes, outtakes en een cover van Roxy Music’s More Than This. Plus een 40 pagina’s tellend boek. Een leuk hebbedingetje voor de fans dus. Ben jij daar een van? Reserveer dan nu alvast een exemplaar bij je platenhandelaar, want de oplage is beperkt tot 3000 stuks.

DARKSIDE – The Limit

DARKSIDE heeft alles behalve haast. Vier maanden zit er tussen Liberty Bell en The Limit. In deze  Tik Tok tijd is dat een eeuwigheid. Over de opvolger van het uit 2013 stammende debuutalbum heeft het duo zo lang gedaan dat de fans de hoop op een tweede album al hadden opgegeven.

Maar dat schijnt er dus echt aan te komen. In juni volgens de laatste berichten. Een mogelijke verklaring voor het trage werktempo is dat Nicolas Jaar en zijn compagnon Dave Harrington DARKSIDE er even bij doen. Ze hebben allebei ook nog andere verantwoordelijkheden. Gelukkig wordt het wachten elke keer weer beloond met een sterk stuk muziek. De opvolger van oud IJsbreker, Liberty Bell heet dus The Limit en is een trip hop achtige sfeertrack die eerst een beetje leeg lijkt, maar bij nadere beschouwing vol sonische verassingen blijkt te zitten: borrelde bassen, struikelende drums, dubby zang etc.

Het nieuwe album van DARKSIDE heet Spirals en laat dus nog even op zich wachten. Maar zoals eerst Liberty Bell en nu The Limit duidelijk maken dan heb je ook wat.

Pond – Pink Lunettes

De nieuwe single van Pond heeft wel een paar draaibeurten nodig voordat alles op zijn plaats valt. We kennen de aftakking van Tame Impala als energieke, maar meestal relaxte psych rockband, niet vies van een experimentje of twee, maar meestal met beide voeten op de grond.

Nieuwe single Pink Lunettes (roze bril) is van een heel andere orde. De paddo’s lijken vervangen door peppillen en het zacht meewiegen is een hectisch dansen geworden. De beat komt uit een elektronische doosje en waar eens de gitaren ronddwaalden regeren nu de keyboards en computers. Pas tegen het eind van het vijf minuten durende epos gaat het tempo omlaag en herkennen we iets van Pond’s oude space-rock. Verandering van spijs doet eten, luidt het gezegde. Pink Lunettes is smullen.

Jakob Bro – Uma Elmo

Jakob Bro – Uma Elmo (ECM Records)

De Deense gitarist Jakob Bro is een van de grote namen aan het jazzfirmament in zijn land en met zijn huidige trio, dat wordt gecompleteerd door de Spaanse drummer/percussionist Jorge Rossy en de Noorse trompettist Arve Henriksen is een geluid ontstaan dat we zo graag horen binnen het genre: avontuurlijk, spannend en enerverend. Want dat kan jazz zijn. Zeker vandaag de dag.

Producer en tevens de grote baas van label ECM Records nam de drie bij de hand in een studio in het Zwitserse Lugano, waar de nummers van Bro in volle glorie konden ontluiken. Jazz om zielsgelukkig van te worden.

Hoewel de klasse van de gitaar van Bro ervan afdruipt, in alles proef je de ultieme beheersing, is het met name Arve Henriksen die met zijn trompet meestentijds de hoofdrol pakt. De rol van geluidsingenieur Stefano Amerio hierbinnen valt niet te onderschatten. Hij heeft de puntjes op de i gezet.

Neem een song als Beautiful Day. Als Bro haast naar de achtergrond wordt gedrongen door Rossy, die zijn drums streelt als geen ander; er welhaast de liefde mee bedrijft. Henriksen laat zijn trompet naarmate de song vordert steeds meer excelleren, zonder de regie over zijn instrument te verliezen. De klasse druipt ervan af. Dit gaat verder dan betovering en dat niveau wordt negen nummers vastgehouden.

Uma Elmo is een album vol subtiele melodieën. Waar de climax – dat klinkt wat gek misschien – er eigenlijk continu is. Bro schreef de plaat in zijn huis. Werkte het daar uit, nam zijn composities mee naar de studio en in Zwitserland is alles bij elkaar gekomen. Klaterende schoonheid. Balsem voor de ziel. Pure poëzie. Zonder woorden. Pieter Visscher

Liefhebbers van Jakob Bro luisteren natuurlijk naar Pinguin Pluche en Pinguin Groove.

 

 

TESSEL – Cinema feat. Amber Arcades

Het Utrechtse TESSEL heeft voor nieuwe single, Cinema de eveneens uit de domstad komende Amber Arcades weten te charteren. Van wie we veel te lang niks hebben gehoord, maar dit terzijde.

De vereende krachten hebben een fijne zomerse single opgeleverd, waarin naast de stemmen van Levi en Annelotte ook een heerlijk dronken surf gitaar figureert. Terwijl we Amber Arcades al een tijd volgen is TESSEL een redelijk nieuwe naam in Pinguinlandia. De bandnaam is in een opwelling gekozen gewoon omdat het lekker klinkt. Bijkomend voordeel is dat TESSEL in vrijwel elke taal het zelfde wordt uitgesproken. Er is geen dus connectie met het waddeneiland. Wel is er een band met de zee, TESSEL afficheert zichzelf als indie-surfband. Na een trio in eigen beheer uitgebrachte singles staat de band sinds begin dit jaar onder contract bij medium label. P.I.A.S. Daar heeft men dus alle vertrouwen in het viertal. Cinema laat horen waarom.

Poté – Young Lies feat. Damon Albarn

Gorillaz voorman en Blur baas Damon Albarn is fan van Poté, een jonge electro artiest uit Londen. En wat doe je dan als rock royalty? Dan maak je gebruik van je macht en duik je met je protegé de studio in om samen een track te maken die goed valt bij je fans en die van Poté.

Erg moeilijk was dat niet Poté maakt vrolijke, toegankelijk EDM die iets van zijn tropische achtergrond uitstraalt. Hij komt uit de Caribische eilandstaat Saint Lucia, een voormalige Britse kolonie. Daar werd hij 22 jaar geleden geboren als Sylvern Mathurin. Toen hij 12 was emigreerde hij met zijn ouders naar Londen. Niet veel later begon hij met muziek maken, eigen producties en later ook veel remixen. O.a. voor Gorillaz. Zo is hij met Damon Albarn in contact gekomen. Poté is ook te horen op Albarn‘s Africa Express project.

Sinds 2014 brengt Poté‘s met grote regelmaat muziek uit. De stand is nu dik dertig singles en een handvol EP’s. Sinds 2019 woont hij in Parijs. Daar is zijn label gevestigd, het door dansmeesters Bonobo gerunde Outlier, dat zijn eerste ‘echte’ album, A Tenuous Tale Of Her zal uitbrengen. Young Lies is geselecteerd als voorproefje en smaakt inderdaad naar meer.