Category: Recensies

Everything Everything – Supernormal

Weinig bands zijn zo direct herkenbaar als Everything Everything. Zodra Jonathan Higgs zijn mond opentrekt, weet je met wie je te maken hebt. Helaas is niet iedereen gecharmeerd van zijn karakteristieke stemgeluid. Higgs hoge timbre en opgewonden manier van zingen heeft bij sommigen het effect van een krijtje op een schoolbord. Haters moeten daarom maar even koffie gaan zetten of overschakelen naar een van onze andere zenders als Supernormal voorbij komt.

Hoewel zijn stem dit keer vrij diep in de mix begraven zit en zijn uithalen beperkt zijn drukt Higgs weer duidelijk zijn stempel op de nieuwe single. Gelukkig zijn er ook hele volksstammen die wel genieten van nummers als Distant Past, Kemosabe en No Reptiles.

Supernormal past prima in dit rijtje. Het eerste nieuwe nummer van de band uit Manchester sinds het vorig jaar verschenen RE-ANIMATOR album is een opgewonden, sommigen zullen zeggen hysterische smart rocksong over de rol van instinct in de manier waarop we (homo sapiens) reageren op stimuli. Typisch Everything Everything dus.

Gengahr – Under The Skin

Of Gengahr een bijdrage wilde leveren aan de soundtrack van Seizoen 3 van American Gods? ‘Yes please’, was het antwoord en Under The Skin het resultaat. Voor wie (het boek van Neil Gaiman of) de Amazon serie niet kent. American Gods gaat over de strijd tussen de oude, traditionele goden en de nieuwe (zeg Zeus vs Media) op het Noord Amerikaanse continent.

Een onalledaags verhaal vraagt om onalledaagse muziek. En dat kan je wel overlaten aan Gengahr. De band van Before Sunrise en She’s A Witch is nog wel herkenbaar, maar alleen voor de ingewijden. Under The Skin is een proggy rocktrack met hoge herenzang, hemelse koortjes en een flinke portie gitaar. De onderhuidse spanning van het nummer past perfect bij de schemerige sfeer van American Gods. Conclusie het eerste uitstapje van Gengahr richting filmwereld mag als zeer geslaagd worden bestempeld.

Niemand zingt meer als Chris Cornell

Vicky Cornell, de weduwe van overleden Soundgarden-zanger Chris, en haar kinderen, Toni en Christopher, hebben namens The Chris Cornell Estate in samenwerking met UMe, No One Sings Like You Anymore uitgebracht; Chris Cornells zorgvuldig uitgekozen verzameling van 10 covers, die hij nog persoonlijk selecteerde. Liedjes die hem inspireerden.

Opgenomen door Cornell in 2016 bevat het album, dat zijn laatste volledig voltooide studioalbum is, zijn vertolkingen van John Lennons Watching The Wheels, Ghostland Observatory’s Sad Sad City, Harry Nilssons Jump Into The Fire, Carl Hall’s You Don’t Know Nothing About Love, Electric Light Orchestra’s Showdown, Terry Reids To Be Treated Rite, Stay With Me Baby van Lorraine Ellison, Get It While You Can, gepopulariseerd door Janis Joplin, en een nieuwe studio-opname van Nothing Compares 2 U, geschreven door Prince. Chris cover van Guns & Roses’ Patience, die dit jaar op zijn verjaardag werd uitgebracht en hem zijn eerste solo Billboard nummer 1 op de Mainstream Rock Songs-hitlijst opleverde, staat ook op het album.

Alle instrumenten op No One Sings Like You Anymore werden bespeeld door Chris Cornell en Brendan O’Brien, die ook het album produceerden en mixten. De Cornell-familie hoopt dat nieuwe fans en luisteraars zullen worden geïnspireerd door zijn krachtige en unieke stem in deze fraaie set vertolkingen.

Vicky Cornell: “This album is so special because it is a complete work of art that Chris created from start to finish. His choice of covers provides a personal look into his favorite artists and the songs that touched him. He couldn’t wait to release it. This moment is bittersweet because he should be here doing it himself, but it is with both heartache and joy that we share this special album. All of us could use his voice to help heal and lift us this year, especially during the holiday season. I am so proud of him and this stunning record, which to me illustrates why he will always be beloved, honored, and one the greatest voices of our time.” En zo is dat.

NewDad – Slowly

De gitaren sprankelen weer op de nieuwe single van NewDad. Slowly is de opvolger van Graadmeter hit I Don’t Recognise You en wederom een nummer dat gehoord mag worden.

Het Ierse kwartet vertegenwoordigt de gitaarafdeling van de dreampop beweging. Waar een band als Beach House roes opwekt met elektronische keyboards brengt NewDad ons in vervoering met 2 x 6 snaren en niet te vergeten de verleidelijke zang van de altijd net een klein beetje verkouden klinkende Julie Dawson.

Slowly komt op de nieuwe EP van NewDad, Waves die voor 26 maart staat. Een voordeel van een nadeel is dat de band vanwege de lockdown extra tijd heeft om aan nieuwe muziek te werken. Een volgende EP zal ook ook niet zo heel lang op zich laten wachten.

Waltzburg – Inbetween

Waltzburg heeft het voorjaar in het hoofd. De nieuwe single van de Nijmeegse band is een vrolijk stemmend lenteliedje met een touwtjespring ritme een klaterende gitaar en een refrein type oorwurm.  

Inbetween is de perfecte soundtrack van tattoo-day, de eerste aangename dag van het jaar waarop de tattoos kunnen worden ontbloot, die een winter lang verborgen hebben gezeten onder mouwen, broekspijpen en t-shirts.

De single komt van een nieuwe EP, Let’s All Pretend die later deze maand uitkomt.

Darjeeling – Noyau

In onze nimmer aflatende zoektocht naar pareltjes voor de Pinguins stuitten we op Noyau van het voor ons onbekende Darjeeling. Dat we nog niet eerder van de band hebben gehoord is niet zo vreemd. Het trio komt uit het dal van de Wupper, Duitsland dus en is in die heimat ook alles behalve beroemd. Of daar door Noyau verandering in gaat komen is nog maar de vraag, maar dat hier sprake is van een bijzonder nummer staat buiten kijf.

Wat Noyau zo bijzonder maakt is een ongedefinieerd instrument dat zich als een boa-constrictor om het nummer heen slingert. Het zou een keyboard kunnen zijn of een gitaar, of een combinatie van beiden, maar dan door een of andere digitale mangel gehaald. Het tempo van Noyau is lekker lui, maar net als je begint weg te dromen wordt er nog even op het gas getrapt en ben je er weer helemaal wakker.

 

Babyhair – Nature Full Blown

Babyhair is een een project van Stijn van de Voorde en Otto-Jan Ham. De heren werken (o.a) bij Studio Brussel. Stijn maakt ook een wekelijkse podcast waarin Otto-Jan regelmatig komt opdraven om dik te doen over een nieuw muzikaal project waar hij mee bezig zou zijn.

Nu blijkt dat het niet alleen maar grootspraak van Otto-Jan is en dat Stijn in het complot zit. De debuutsingle van Babyhair is beter dan je mag verwachten van twee hobbyrockers. Nature Full Blown is een pittig Amerikaans aandoend psychedelische getint gitaarliedje dat met smaak, liefde en hoorbaar plezier is gemaakt. Begonnen als grap dus, maar  geslaagd en voor herhaling vatbaar. 

Matty – Videogames

Matthew ‘Matty’ Tavares leidt een dubbelleven, een drie dubbelleven zelfs. De 30 jarige Canadees is oprichter van BADBADNOTGOOD en co-auteur van hits van o.a. Rosalia, Camila Cabello en Kali Uchis. Daarnaast runt hij ook nog een eigen winkel onder de naam Matty.

Met zijn band appelleert Matty aan jazz fans en collega muzikanten. Met zijn schrijfpartners bewandelt hij wegen die naar de hitparade leiden. Als hij het helemaal zelf voor het zeggen heeft, maakt hij genre-fluïde muziek zonder direct doel of doelgroep.

Solo hoeft Matty met niemand rekening te houden. Dat levert intrigerende songs op als Videogames. De eerste single van wat waarschijnlijk zijn derde album gaat worden is een new/dark waverige synthipop ballad die eindigt als een etude voor barokviool. Voor fans van Thom Yorke en Woodkid.

St. Vincent – Pay Your Way In Pain

Eind jaren zestig vond James Brown de funk uit, een stijl die vergeten noch versleten is. Voorbeeldige leerlingen waren o.a. Sly Stone en George Clinton, maar ook Bowie en Prince maakten zich de mix van r&b en jazz eigen. Op haar nieuwe album gaat  ook Annie Clark alias St Vincent op de funk toer.

Funk betekent oorspronkelijk vies of goor als in ‘funky socks’. Vies is misschien niet het woord om de nieuwe St Vincent single te beschrijven, maar vet wel. Dubbel vet zelfs als in vette plaat, maar ook als in lekker smerig en kleverig. De meeste funk nummers gaan over seks. Die van Annie niet. Ze kreunt, steunt en leunt weliswaar op een sexy groove, maar de tekst gaat over iets heel anders.

De 50 Shades of Grey achtige titel ten spijt gaat Pay Away Your Pain over de veroordeling van haar vader voor gesjoemel met geld. Het hele nieuwe St Vincent album, Daddy’s Home album is geïnspireerd door de aanvaring met de wet en de daaruit volgende schuld en boete van Clark Sr, die inmiddels weer op vrije voeten is.

Voor haar nieuwe album heeft Annie zich een nieuwe muzikale identiteit  aangemeten, een metamorfose zoals we die kennen van David Bowie. Desondanks lijkt Daddy’s Home een zeer persoonlijk album te worden.

Wolf Alice – The Last Man On Earth

‘Men’ zegt wel dat iedere halve band leuke up-tempo liedjes kan maken, maar dat het schrijven van een mooie, tijdloze ballad een kunst is die alleen echte talenten verstaan. Mocht ‘men’ gelijk hebben dan kan de conclusie niet anders luiden dan dat Wolf Alice een serieus goede band is.

The Last Man On Earth is namelijk een klasse ballad; gevoelig, gemeend en indringend zonder kitscherig of sentimenteel te zijn. De nieuwe single van de band rond Ellie Roswell is ook geen liefdes of haat liedje (zo van ‘ook al was je de laatste man op aarde dan nog zou ik niet….’), maar een zeg maar filosofische beschouwing over de arrogantie van de mens. Het idee voor de tekst heeft Ellie uit een satirisch science-fictionboek, Cat’s Cradle van de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut (1922-2007).

The Last Man On Earth is het eerste nieuwe nummer van Wolf Alice in zo’n vier jaar. Loopbaan technisch gezien ligt niet voor de hand om terug te komen met een ballad en zeker niet met een nummer van wereldbeschouwelijk aard. Ballads worden meestal bewaard tot derde en/of laatste single. Wolf Alice lijkt echter lak te hebben aan conventies en precedenten. Met de release van The Last Man On Earth lijkt de band niet alleen te willen zeggen dat ze weer terug zijn, maar ook dat het leuke blonde bandje van Moaning Lisa Smile en Don’t Delete The Kisses volwassen is geworden. Album volgt in juni.