Recensies Archieven - Page 285 of 381

Tamino – Amir (Communion / Caroline Benelux)

Bij het beluisteren van het debuutalbum val je meteen in de warme tonen van de Egyptische roots van Tamino die hij, samen met zijn Belgische roots, laat horen. Een rijk album die als zoete, diepdonkere tonen van oriëntaals oud je zintuigen overneemt.

Twaalfs nummer, zorgvuldig in volgorde op dit album gekozen door de 21-jarige zelf, nemen je mee op reis waarmee het ene nummer het andere lijkt op te volgen. Een duidelijk begin van een track, een fluwelen fade out als eind.

Tamino, die zo’n 4 jaar geleden naar Amsterdam verhuisde voor zijn studie aan het conservatorium, omschrijft het album zelf als een vastgelegd document van de afgelopen drie – vier jaar, of liever gezegd van heel zijn leven dat op AMIR samengekomen is.

Op een nummer als So It Goes is het Arabisch orkest gesampled die Tamino vroeg nadat hij zelf door hen benaderd was om zijn opa’s muziek ten gehore te brengen. Tamino’s gebrek aan de Arabische taal leidde tot een andere vorm van samenwerking. Een debuutalbum dat met robuuste dynamieken de identiteit van Tamino sterk neerzet. Tamino Amir wil je leren kennen. Tekst Mania | Linda Rettenwander

LIVEDATA
29 november Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
30 november Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
01 december Ancienne Belgique, Brussel (BE) (Sold Out)
14 december Paradiso, Amsterdam
28 februari Motel Mozaique Concerts / Annabel, Rotterdam
01 maart De Oosterpoort, Groningen
02 maart TivoliVredenburg, Utrecht

Verslag + foto’s Greta Van Fleet in 013, Tilburg

Live (Foto) Review: Greta Van Fleet @ 013, Tilburg
29 oktober 2018
Tekst en foto’s Martien Koolen

Na fantastische optredens op Pinkpop en Rock Am Ring is er een hype rondom de Amerikaanse rock band Greta Van Fleet ontstaan, ondanks het feit dat deze zeer jonge, veelbelovende band slechts 2 EP ’s heeft uitgebracht.

Natuurlijk is het duidelijk waar de broertjes Kiszka (Josh (zang), Jake (gitaar) en Sam (basgitaar) samen met vriend en drummer Danny Wagner hun muzikale mosterd vandaan halen; maar laat ik in deze recensie eens niet die beroemde band noemen…..

De vier jonge, muzikale honden openen furieus met een verkorte versie van het nieuwe nummer Brave New World, van hun onlangs verschenen debuutalbum Anthem Of The Peaceful Army. Hierna volgen het bekende Highway Tune en het geweldige Edge Of Darkness, waarin Jake helemaal los gaat op zijn gitaar; zanger Josh staat er maar een beetje onwennig bij en “kijkt” er vol bewondering naar…. You’re The One is ook een nummer van het debuutalbum en het semi-akoestische rock/popnummer doet het live goed en zet aan tot meezingen. Op de zeer bekende setlist van Greta staan ook twee covers, namelijk Evil van Howlin’ Wolf en Lay Down (Candles In The Rain), oorspronkelijk van Melanie; beide songs overtuigen vooral door het overheersende, lekkere gitaarwerk van Jake. Zanger Josh komt vooral goed uit de verf bij de laatste twee tracks van de reguliere set, Watching Over en When The Curtain Falls; beide songs zijn te vinden op Anthem Of The Peaceful Army.

De toegiften zijn voor het publiek in ieder geval de beste en bekendste Greta Van Fleet songs tot nu toe; Black Smoke Rising en Safari Song; laatstgenoemde heerlijke rocker bevat zelfs een heuse drumsolo, die wat mij betreft niet had gehoeven…. Maar deze jongens kunnen spelen en als ze met beide benen op de grond blijven staan, dan gaat Greta Van Fleet een fantastische muziekcarrière tegemoet; rock on guys.

Dan Mangan – More Or Less

Dan Mangan – More Or Less (City Slang/Konkurrent)

Prachtige cover heeft de nieuwe Dan Mangan. Een grote groep meeuwen is op zoek naar voedsel in het zeewater en een viertal zwanen interesseert dat niet zoveel; zij doen hetzelfde. Het is een afbeelding die goed past bij de muziek die Mangan op zijn vijfde langspeler heeft gezet.

Geen idee waarom eigenlijk.

De 35-jarige Canadese singer-songwriter nam een paar jaar vrijaf, nadat hij onafgebroken zes jaar op tournee was. Even de boel de boel, dacht Mangan, terwijl hij wel twee kinderen op de wereld zette. Een nieuw leven ineens en nieuwe verplichtingen, angsten en vrolijkheden. Hij vertelt erover op More Or Less. Het levert enkele stroperige liedjes op, zoals Peaks & Valleys en Just Fear, terwijl dat jasje hem goed past. Mangan mijmert over zijn nieuwe leven. Zo legt hij het zelf uit: “It’s about feeling disconnected from a popular identity and becoming acclimated to a new one. It’s about raising kids in a turbulent world. It’s about unanswerable questions and kindness and friendship and fear.”

De plaat werd uitgesmeerd over enkele jaren en het opnameproces leed daar ook onder, in zekere zin. Dan is het knap dat het geen ratjetoe is geworden. Het is Mangan zoals we ‘m kennen, met liedjes die verhalend zijn en fris geproduceerd. Hij maakte gebruik van de toevalligheid dat Paul McCartney in dezelfde studio zat, toen het fragiele Lay Low werd opgenomen. Een wat dromerige song, met minimale elektronica ondersteund. McCartney hoorde dat het goed was.

Misschien dat Macca inmiddels ook het beste nummer van de plaat tot zich heeft genomen. Het is de vreemde eend in de bijt, want uptempo. Troubled Mind is een gejaagd lied. “Haunted by the melody“, zingt Mangan, terwijl je denkt: hadden er nog maar twee nummers in dit tempo op More Or Less gestaan. Het zouden twee extra kersen op de taart zijn geweest. Pieter Visscher

LIVEDATA 12/11 Rotonde/Botanique, Brussel 15/11 Paradiso Noord (Tuinzaal), Amsterdam

Live Foto Review: London Calling @ Paradiso, Amsterdam

Live Foto Review: London Calling @ Paradiso, Amsterdam
26 & 27 oktober 2018
Foto’s Sharon & Maureen Vreeburg

Na een succesvolle mei-editie kun je op vrijdag 26 en zaterdag 27 oktober weer nieuwe internationale acts ontdekken op London Calling. Al meer dan 25 jaar is het festival in Paradiso Amsterdam een springplank geweest voor jonge artiesten. Tussen al die namen vind je ook die van bijvoorbeeld Blur, Franz Ferdinand, The Libertines, Tame Impala, Mac DeMarco, Florence & the Machine en Editors. Kijk op de website van het festival of luister naar de Spotify Playlist voor de eerste artiesten voor oktober 2018.

Live Foto Review: London Calling @ Paradiso, Amsterdam

Live Foto Review: London Calling @ Paradiso, Amsterdam
26 & 27 oktober 2018
Foto’s Willem Schalekamp

Live Foto Review: Anna Calvi @ De Helling, Utrecht

Live Foto Review: Anna Calvi @ De Helling, Utrecht
24 oktober 2018
Foto’s Willem Schalekamp

Alles aan de Engelse singer-songwriter Anna Calvi is intens: haar zang, haar elektrische-gitaarspel en haar podiumuitstraling.

Vanwege haar opwindende concerten werd ze dan ook al vergeleken met PJ Harvey, Nick Cave en (door de wat oudere popliefhebber) Siouxsie Sioux. De muzikale stijl van deze diva is al net zo eclectisch als haar garderobe – romantische pop-noir, dat komt nog het meest in de buurt. De wereld maakte voor het eerst kennis met haar fluwelen wall of sound op Calvi’s zelfgetitelde debuutalbum uit 2011, en in 2013 ging ze daar nog eens overheen met One Breath. 31 augustus kwam haar nieuwe album Hunter uit, de Graadmeterhit Don’t Beat The Girl Out Of My Boy was het eerste voorproefje!

Live Foto Review: Mourn @ Paradiso, Amsterdam

Live Foto Review: Mourn @ Paradiso, Amsterdam
23 oktober 2018
Foto’s Willem Schalekamp

Puntige teksten, hoekige indierock en een kruiwagen vol zelfverzekerdheid bracht viermansformatie Mourn in 2014, bij het uitkomen van hun titelloze debuutplaat, meteen naar de eredivisie in hun scene. De Spanjaarden brengen dit jaar hun derde album uit: ‘Sorpresa Familia’, waarop onder meer de breuk met hun platenlabel ter sprake komt. Bijvoorbeeld op het nummer ‘Fun At The Geysers’ waarvoor inspiratie werd opgedaan in IJsland tijdens een optreden daar, wat tijdens het lopende conflict met het label dubbel aanvoelde. Album-opener ‘Barcelona City Tour’ gaat over de keerzijde van de undergroundscene van die stad. Het moge duidelijk zijn dat de vier Catalanen enige persoonlijke controverse niet uit de weg gaan, en dat maakt de muziek extra interessant en leuk. Optredens van Mourn zijn het bezoeken waard voor fans van artiesten als Protomartyr, Goat Girl of Priests.

AlascA – Plea For Peace

AlascA – Plea For Peace (King Forward Records)

Er zijn van die Nederlandse bands die over de landsgrenzen bekender zijn dan in Nederland. Birth Of Joy is daar een goed voorbeeld van en ook AlascA heeft die bedenkelijke status. Ik probeer even een quote van Louis van Gaal te verwerken (“Zijn wij nu zo..”) maar kom er niet uit. Ja, dat AlascA, uit Volendam, had de liedjes allang, met de eerste twee albums, Actors & Liars (2012) en Prospero (2015). Heel erg goeie liedjes, hoewel mogelijk net niet catchy genoeg om het grote publiek wakker te schudden.

Daar komt verandering met Plea For Peace, dat geen stijlbreuk is met eerder werk, en bovendien geen knieval voor de commercie inluidt, maar wel songmateriaal bevat waarmee definitief sprongen kunnen worden gemaakt. Ook in Nederland, want de plaat puilt uit van de pakkende uptemposongs, terwijl het kwaliteitsstempel van Frank Bond er andermaal in donkere inkt is opgedrukt.

Bond is het brein achter de band. Hij bedenkt tekst en muziek en zingt. Hij heeft weer folkliedjes geschreven die herinneren aan de muzikale helden van de band, zonder vragen over authenticiteit op te roepen. Natuurlijk doet het titelnummer Plea For Peace wat denken aan To You van I Am Kloot en zou Jim Morrison (jawel) zich niet hebben geschaamd voor The Comedy Of Distance. Daarnaast galmen Tim Buckley en The Beatles na op deze derde worp van de Volendammers. Zonder meer.

Bond neemt op humoristische wijze het wereldleed onder de loep. “There is no denying that we live in remarkably turbulent times“, laat de band weten en daar is geen speld tussen te krijgen.

In Red Herring neemt hij alles en iedereen op de hak. “Poor Mohammed begged us not to steal the show, but then Beyoncé’s shaking hips made him explode. Then Buddha smiled and said ‘They will be back, just like Jesus Christ, myself and Kerouac‘.” Om te vervolgen met “Even dinos think my thoughts are quite antique.” Dat Bond Engelse litaratuur studeerde aan de universiteit legt hem tekstueel in elk geval geen windeieren. Het proza van de Volendammer zit vol smaakvolle kwinkslagen, is heerlijk narratief en niet gespeend van humor.

Game Over is domweg een van de mooiste liedjes die de laatste jaren zijn verschenen wereldwijd, met een refrein om smoorverliefd op te worden. Wie stil kan blijven staan op het verrukkelijk swingende The Ugliest Girl Alive heeft een levensgroot probleem, want wát een hit! Plea For Peace is een album dat alles heeft om AlascA definitief door te laten breken in binnen- en buitenland. Pieter Visscher

LIVEDATA 02/12 Hedon, Zwolle 08/12 P3, Purmerend 22/12 Tivoli, Utrecht 12/01 De Neushoorn, Leeuwarden 13/04 PX, Volendam

Fucked Up – Dose Your Dreams

Fucked Up – Dose Your Dreams (Merge Records/Konkurrent)

Het roept altijd wel wat controverse op, een bandnaam met het woordje fuck erin. Geen kans op al te veel commercieel succes bovendien, omdat het domweg een rol speelt, hoe je het wendt of keert. Het Canadese Fucked Up zit daar ook niet echt op te wachten, want een knipoog naar die commercie is ook op het vijfde studioalbum in geen velden of wegen te bekennen. Niettemin is dubbelaar Dose Your Dreams, met zijn achttien nummers, soms verrekte toegankelijk. Maar meestal niet.

Dat zit vooral opgesloten in het nogal schreeuwerige stemgeluid van de volslanke zanger Damian Abraham, met zijn geestige hipsterbaard. Het komt allemaal wat woest over, terwijl hij zo’n sympathieke blik in de ogen heeft. Abraham kijkt je aan en je weet bijna zeker dat hij iets over zijn cavia gaat vertellen.

Wanneer de wat studentikoze bassiste Sandy Miranda Abrahams stem aanvult met haar zoetgevooisde geluid levert dat de fraaiste contrasten op. Neem een lied als Tell Me What You See, dat hardcore-elementen combineert met de opgewekte sopraan van Miranda. In Torch To Light, als ze haar begeerlijkste fluisterzang laat horen, leidt het helemaal tot grote krachtsverschillen. Kan dat niet een beetje minder bozig, beste Damian, is wat je dan denkt. Vertel nog eens over die cavia.

Dromerig is Fucked Up ook, in How To Die Happy. Sandy Miranda solitair op zang en het had zo op een plaat van M83 kunnen staan. Net zo soepel schakelt de band over naar skapunk, met het voor een stevige pogo geschikte Living In A Simulation. Dan krijgt Miranda even rust.

Het subversieve I Don’t Wanna Live In This World Anymore wordt opgedirkt met een saxofoon en zelfs een jongenskoor in de finale, terwijl Ben Cook dan ook zijn stem laat horen; de gitarist die het geluid van Fucked Up van nog meer kleur voorziet. Volgend jaar komt de band naar Nederland en België. Pieter Visscher

LIVEDATA 26/01 Zappa, Antwerpen 27/01 Melkweg, Amsterdam

LAKSHMI – Siren (Sounds Haarlem Likes Vinyl / Suburban)

Vorig jaar kwam LAKSHMI met haar prachtige, gelijknamige debuut. Gelukkig komt ze een jaar later snel met opvolger Siren, want we kunnen er geen genoeg van krijgen.

Haar warme, intieme stem staat in prachtig contrast met de donkere arrangementen en persoonlijke teksten over de zoektocht naar zichzelf. De basis voor het album is gelegd in een kapel in Tilburg, een perfecte locatie om de juiste toon voor Siren te zetten.

Opener Blue Lights is wat we van LAKSHMI kunnen verwachten, breekbare strijkers, grauwe synths en een prachtige, volle productie. Later verrast ze met het uptempo When No One Sees Me, een nummer vol energie met die lekkere 80s synthesizer sound.

Ander hoogtepunt is Falling Free, een intiem nummer waar in de refreinen een dromerig duet met J.W. Roy is te horen. Op haar tweede album weet LAKSHMI de juiste elementen uit de pop, elektronica en singer-songwriter werelden te combineren tot een weergaloos goed geheel. Tekst Mania | Tim Jansen

LAKSHMI start op 25 oktober met een uitgebreide theatertournee.
Meer info / livedata tref je hier!