Recensies Archieven - Page 320 of 396

ISLAND – Feels Like Air

Na twee succesvolle EP’s (Girl, 2015 en A PLace You Like, 2017), komt ISLAND met hun langverwachte debuutplaat. Op Feels Like Air laten de Londenaren horen waarom ze in Engeland hoge verwachtingen hebben van dit viertal. Beïnvloed door bands als The War On Drugs, Fleetwood Mac én Kings Of Leon zetten de heren zichzelf op de kaart met een prachtig debuut.

Er wordt afgetrapt met Ride, een mooi nummer waarbij frontman Rollo Doherty zichzelf meteen in de spotlights zet. Met zijn hese stem vol rauwe emotie excelleert hij gedurende het hele album, gevoed door het aangename gitaarspel van Jack Raeder. Try en The Day I Die zijn twee pareltjes, waarbij laatstgenoemd nummer dwars door je ziel snijdt.

Tel daarbij Something Perfect, Horizon én We Can Go Anywhere bij op, en je hebt een handvol nummers die dit debuut naar een ongekende hoogte laten stijgen. Met Feels Like Air en Lilyflower sluit de band hun album af, een album dat welhaast de definitieve doorbraak moet gaat worden voor ISLAND.

Veelzijdige indierock met een potentie waar je U tegen zegt: Feels Like Air is een prachtplaat geworden, die het aantal fans alleen maar zal laten groeien. Ze hebben er na het beluisteren van deze schijf met ondergetekende in elk geval één bij. Tekst Muzine.nl | Roel Schillings

LIVEDATA 19/04 Motel Mozaique, Rotterdam 24/04 Paradiso, Amsterdam 25/04 TivoliVredenburg, Utrecht 26/04 Café Café, Hasselt (BE)

Live Foto Review: Lily Allen @ Sugarfactory, Amsterdam

Live Foto Review: Lily Allen @ Sugarfactory, Amsterdam
10 april 2018
Foto’s Willem Schalekamp

Ze heeft een uitgesproken persoonlijkheid, een geweldig gevoel voor sarcastische humor en produceert al jaren hit na hit: het succes van popicoon Lily Allen laat zich makkelijk verklaren.

De Britse zangeres brak in het MySpace-tijdperk van 2006 door met liedjes als LDN en Smile, drie jaar later bereikte haar wereldfaam een hoogtepunt met de single Fuck You. Ondertussen schudt ze nog steeds van die knallers uit haar mouw, met Trigger Bang als laatste wapenfeit.

De nieuwe song geeft een eerste indruk van haar nog uit te komen langspeelplaat No Shame, waarvan de release voor aankomende zomer gepland staat.

Liefhebbers luisteren uiteraard naar Pinguin Pop!

Live Foto Review: Claw Boys Claw @ Muziekgieterij, Maastricht

Live Foto Review: Claw Boys Claw @ Muziekgieterij, Maastricht
Voorprogramma Le Garage
7 april 2018
Foto’s Hub Dautzenberg

Claw Boys Claw werd in 1983 opgericht en bracht sindsdien twaalf albums uit, waarvan twee sinds ze in 2007 weer bij elkaar kwamen. Frontman Peter te Bos is nog steeds de rebel uit de beginjaren. Samen met gitarist John Cameron vormt hij al ruim dertig jaar de kern van de band.

In 2008 brachten ze hun veelgeprezen album Pajama Day uit, gevolgd door Hammer in 2013. En recent is het nieuwe album It’s Not Me, The Horse Is Not Me – part 1 verschenen!

12/04 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 13/04 Burgerweeshuis, Deventer (Sold Out) 26/04 Vera, Groningen (Sold Out) 28/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out)

Le Garage

Claw Boys Claw

Ayreon – Ayreon Universe

Ayreon, het geesteskind van Arjan Anthony Lucassen, zou nooit gaan optreden. In 2015 kwam de Theater Equation voorbij, maar de eerste echt grootse Ayreon live show was er eind vorig jaar. De voorbereiding en productie heeft twee jaar geduurd, maar het resultaat mag er wezen.

Drie avonden lang is Poppodium 013 afgeladen met Ayreonauts uit 54 landen. Zestien zangers en zangeressen zijn gestrikt plus nog een tiental voor de muzikale invulling van deze unieke avonden. Muzikaal staat het als een huis, de productie is fenomenaal en de arrangementen zitten geweldig in elkaar.

Van stevige progmetal bombast tot aan kippenvelmomenten bij de intieme samenzang op Valley Of The Queens. Ook de lichtshow en het videoscherm zijn belangrijk, elke zanger wordt via het scherm aangekondigd en de animaties sluiten naadloos aan op de muziek. Het zorgt ervoor dat alles op zijn plek valt, iedereen die er bij geweest is weet dat ze een van de bijzonderste rockshows van het afgelopen decennium hebben meegemaakt. Tekst Mania | Tim Jansen

Liefhebbers luisteren ongetwijfeld ook naar Pinguin On The Rocks en/of Aardschok!

Foto Arjan Lucassen – Rik Bauters

Unknown Mortal Orchestra – Sex & Food

Sex & Food. Unknow Mortal Orchestra dropt vlak voor het festivalseizoen een nieuwe plaat. Slim. De psychedelische indie-band uit Nieuw-Zeeland staat wereldwijd namelijk op de nodige weides geboekt.

In Nederland op Best Kept Secret, voor de tweede maal. In 2016 waren Ruban Nielson en de zijnen in topvorm, waarbij luisterrijke hitjes als Swim & Sleep (Like A Shark), Multi-Love en Can’t Keep Checking My Phone de zaal moeiteloos in beweging kreeg.

Op Sex & Food verdwijnt de synth van voorganger Multi-Love enigszins naar de achtergrond. Het album kent een mix van groovy en vooral relaxte lo-fi songs. Na de instrumentale opener A God Called Hubris gaat het tempo omhoog op het swingende Major League Chemicals. Een truc die later tijdens het energieke American Guilt wordt herhaald.

Wat rest zijn tien tracks die veel relaxter en laid-back van aard zijn. Het sexy Hunnybee, het bevreemdende Not In Love We’re Just High, de lome afsluiter If You’re Going To Break Yourself. Een verrassend geheel. Tekst Mania | Jelle Teitsma

LIVEDATA 28/05 Ancienne Belgique, Brussel (BE) 10/06 Best kept Secret Festival, Hilvarenbeek

Live Foto Review: L.A. Witch @ Sugarfactory, Amsterdam

Live Foto Review: L.A. Witch @ Sugarfactory, Amsterdam
Support: The Shady Greys
2 april 2018
Foto’s Willem Schalekamp

Luister naar de muziek van L.A. Witch en je snapt meteen waar hun bandnaam vandaan komt. De duistere, mysterieuze nummers met invloeden van psychedelica zijn, net als kapitaalstad Los Angeles, doormidden gespleten door glamour en verval.

Moeiteloos maakt het trio een mengsel van garagerock, donkere blues, eighties shoegaze en nineties undergroundrock. De robuuste ritmesectie, dun-klinkende gitaren en galmende vocalen transporteren je terug naar een rokerig café op een warme nacht in het California van de jaren vijftig.

The Shady Greys

L.A. Witch

Live Foto Review: Paaspop 2018 dag 3

Live Foto Review: Paaspop 2018, Schijndel – Dag 3
1 april 2018
Foto’s Fotono Photography

Paaspop 2018 zit er op, dat betekent dat het festivalseizoen nu officieel is geopend! Hier een selectie foto’s van zondag 1 april, de derde en laatste dag van het festival speciaal voor ons gemaakt door Irwan Notosoetarso.

Volgend jaar zijn we uiteraard weer van de partij – we treffen je dan van 19 t/m 21 april in Schijndel.

Birth Of Joy

Black Label Society

Demob Happy

Frank Carter & The Rattlesnakes

Iggy Pop

James TW

My Baby

Nothing but Thieves

Triggerfinger

Son Lux – Brighter Wounds

Son Lux – Brighter Wounds (City Slang/Konkurrent)

De Amerikaanse band Son Lux is niet langer een viertal. Al sinds de voorloper van Brighter Wounds zijn er nog maar drie bandleden over. En dat gaat het trio opnieuw goed af.

Brighter Wounds is een plaat waarop allesbehalve hapklare brokken worden voorgeschoteld. Wel een tiental fascinerende songs. Frontman Ryan Lott is nog immer zo desperaat als wat en wie van dat theatrale houdt zit opnieuw gebakken. Hij en die andere twee, percussionist Ian Chang en gitarist cq componist Rafiq Bhatia, lichten de valkuilen der liefde uit. En dat alles uiteindelijk voorbij gaat, wordt bovendien onder de loep genomen.

Geen gemakkelijke kost. Noch tekstueel, noch muzikaal. Soms zelfs wat ongemakkelijk, waar jouw buurmeisje van 13 overigens ‘awkward’ zou gebruiken. Awkward is namelijk ongemakkelijk voor mensen die het ongemakkelijk vinden het woord ongemakkelijk te gebruiken. Dat geldt niet voor die drie van Son Lux, die zo open en transparant zijn als de pest. Hun diepste zielenroerselen worden op plaat gezet. Zonder gêne.

Brighter Wounds is een album met artistieke synthrock, met nummers die naast elektronica en strijkers zijn aangekleed met diverse blaasinstrumenten, zoals het hartverscheurende All Directions. En die glansrol dus, voor Lott.

Verdwaal in Son Lux’ imposante sprookjesbos. Is hier sprake van een niche? Verdíep je in Son Lux en word een rijker mens. Horen is geloven. Pieter Visscher

LIVEDATUM 11/07 Plaine De La Machine à Feu, Dour

The Vaccines – Combat Sports

The Vaccines hebben er nooit geheimzinnig over gedaan dat ze hun muzikale klassiekers kennen en daar graag op voortborduren. Al bij de aankondiging van dit vierde studioalbum, ruim een jaar geleden, voorspelden de Londense indierockers een geluid als dat van ‘polished ’70s and ’80s rock: Big Star, Todd Rundgren, Guided by Voices – that kind of stuff’. En de heren hebben woord gehouden.

Vanaf het openingsnummer Put It On a T-Shirt dendert Combat Sports vijf nummers lang lekker uptempo door, om precies halverwege met Young American een pauze te nemen. Daarna wordt het tempo met Nightclub weer opgevoerd, om in Out On The Street nog een versnellinkje hoger te gaan.

Ondanks alle referenties is The Vaccines een band met een herkenbaar eigen geluid, wat vooral te danken is aan de fijne stem van frontman Justin Young. Kort maar krachtig: met het verschijnen van Combat Sports is de lente echt begonnen! Tekst Mania | Jan Doense

LIVEDATUM 05/07 Rock Werchter, Werchter (BE)

Standup ’69 – Communicate

Het trio Standup ’69 werd in 2010 door zangeres Emmy Kadee en gitarist Willem-Pieter Zoutendijk opgericht in Rotterdam, en na de toetreding van drummer Bruno Vogel in 2012 werd er hard gewerkt aan het perfectioneren van hun licht psychedelische indierock, wat na een EP in 2014 resulteerde in een platencontract bij Butler Records, dat nu dus een volwaardig album op de markt brengt.

Vanaf de ruim zesenhalf minuten durende opener Feels Like Lying is duidelijk waar het bij Standup’69 om draait: hypnotiserende indierock met een vleugje shoegaze, waarbij zo nu en dan het ‘Grote Gebaar’ tevoorschijn wordt gehaald. En dat alles opgeleukt met lang uitgesponnen synth-lijnen en samples.
Het trio is op zijn best in songs als de heerlijk dreinerige, en lui gezongen eerste single Communicate With Me, of wanneer er een serieuze portie dreiging van stal wordt gehaald, zoals in Happy Days.
Maar er is meer. Het dancy Dark Space krijgt door de effecten op de zang van Kadee een vleugje Warpaint mee, terwijl As It Comes drijft op een lekker vette, groovende riff.

Maar er is ook nog wel wat werk aan de winkel voor Standup ’69. Zo halen I Need It Now en het afsluitende Fade niet het niveau van de rest van het album, en dat is jammer, want dat haalt de eindscore van Communicate omlaag naar zeven sterren, terwijl dat er acht hadden kunnen zijn. Maar laat je niet van de wijs brengen door die scorebordjournalistiek, want er valt heel veel te genieten op dit debuutalbum deze drie beloftevolle Rotterdammers. Tekst Muzine.nl | Ronald Renerie

LIVEDATA 14/04 Grauwe Hengst, Schiedam 03/05 Cul de Sac, Tilburg 12/05 JVC De Schuit, Katwijk Aan Zee 18/05 So What, Gouda