Sorry – Jetplane

Jetplane bevestigt nog weer eens wat we eigenlijk al wisten. Sorry is een van de beste Britse bands van dit decennium.

En Jetplane is misschien wel hun sterkste single tot nu dusver. Jetplane is speels, sexy en zit zo vol vondsten dat een paar x luisteren geboden is. Opzwepende muziek en sensuele tekst vullen elkaar ook perfect aan wanneer Asha Lorenz croont; ‘arrest me, I’ m a hot freak, bombastique. I’m making modern music, In Spain, I’m on a jetplane’. Nog even geen nieuw album, wel een tournee. Door Engeland.

Live Foto Review: Tramhaus + Søwt @ Patronaat

Live Foto Review: Tramhaus + Søwt @ Patronaat, Haarlem
24 april 2025
Foto’s Peter van Heun

Goede popmuziek klinkt eigenlijk zoals heel veel andere popmuziek. En dat zou je ook kunnen zeggen van het langverwachte debuutalbum, ‘The First Exit’ van de Rotterdamse band Tramhaus.

De sound van Tramhaus doet denken aan heel veel verschillende vormen van gefabriceerd geluid, zoals Pixies, Joy Division, Fat White Family en Nirvana. Maar toch is Tramhaus anders dan hen allemaal. Deze groep van close vrienden heeft hun eigen identiteit weten neer te zetten door uren te maken op tour en in de studio.

Racing Mount Pleasant – Call It Easy

Enige ambitie kan het Amerikaanse Racing Mount Pleasant niet worden ontzegd. De band volgt haar in 2022 verschenen debuutalbum op met een single van precies zeven minuten.

Voor de zekerheid hebben ze er ook een singleknip van vrijgegeven, maar wij gaan natuurlijk voor de hele enchilada. Er zijn zeven bandleden, boys & girls die zo te zien nog vrij jong zijn allemaal. Ze kennen elkander van de universiteit van Michigan. Je zou kunnen zeggen dat Call It Easy hun debuutsingle is, want dat eerste album kwam eerst uit onder de naam Kingfisher. Nu staat de plaat echter online onder de nieuwe naam. En dan de muziek; die is jazzy, want met blazers (saxsolo!), proggy, want best ingewikkeld, meerstemmig gezongen en behoorlijk meeslepend. De ambitieuze compositie en het hoge spelniveau doen vermoeden dat die uni best wel eens het conservatorium van Michigan zou kunnen zijn.

Hotline TNT – Julia’s War

Hotline TNT is een New Yorkse gitaarband die twee jaar geleden IJsbreker scoorde met het shoegazerige Protocol.

Julia’s War is meer fuzzy powerpop. Beide nummers verhalen van de avonturen op het amoureuze pad van bandleider Will Anderson. Spoiler: veel succes heeft hij niet. In beide songs draait het ook om de gitaren. Die kunnen uitdrukken waar Will vocaal niet bij kan. Op vorige releases was Hotline TNT alleen in naam een band. Het nieuwe album nam Will wel op met begeleiders en dat geeft toch een dikkere sound. Dat nieuwe album heet Raspberry Moon en komt 20 juni uit op Third Man Rcords, het label van Jack White.

Concerten: 5 november Vera, Groningen / 6 november Toekomstmuziek, Amsterdam

Slow Fiction – When

Onze nieuwe favoriete band uit New York roert zich weer!

Ook op nieuwe single When toont Slow Fiction zich een waardig erfgenaam van Lou en Patti en al die andere bohemien rockers die muziek maakten zoals die alleen in de ‘seven boroughs’ kan worden gebrouwen; opgefokte naar uitlaatgassen riekende gitaarmuziek met lekker snauwende zang.  En genoeg haken en ogen om je bij je lurven te grijpen en niet meer los te laten. Producer van dit groezelige meesterwerkje is Dan Carey, die de band selecteerde voor zijn Speedy Wunderground singlesclub.

Kokoroko – Sweetie

Nu de lente een paar maanden vroeger is begonnen dan normaal komen wij nu ook maar alvast met een tune die het verdient een dikke zomerhit te worden.

Kokoroko is een Afrobeatband uit Londen met blazers, gitaar, bubbelbas en een zwoel zingende zangeres. Single Sweetie is ronduit onweerstaanbaar. Het tempo ligt lekker laag dus het is meer heupwiegen dan echt los gaan op de tropische beats.  Sweetie is vooruitgestuurd om tamtam te maken voor het nieuwe album van Kokoroko (Tuff Times Never Last (11/7)). En voor het concert dat de band op 30 april gaat geven in de Paradiso.

Global Charming – Online Store

Global Charming is een postpunkband, maar zeker niet de zoveelste.

De praatzang van Online Store is wat hoekig, maar de backing – bas, gitaren en drums –  lijkt wel van elastiek. Dat maakt dat Global Charming wel iets weg heeft van bands als The Feelies, Talking Heads en andere intellectuele wavebands die rond 1980 dansvloeren vulden. Global Charming komt uit Amsterdam en bestaat uit vier muzikanten die ook over de grens op een luisterend oor kunnen rekenen.

kurayamisaka – sekisei inko

Vaste luisteraars kennen onze interesse voor exotische indie. Nou we hebben er weer een!

Kurayamisaka is een jonge soort van shoegazeband uit het verre Japan. Veel vertellen over het vijftal kunnen we helaas nog niet. Om (ver)taaltechnische redenen, maar ook omdat kurayamisaka nog vrij onbekend is. Het vijftal komt uit Tokyo en is actief sinds 2021. De band telt drie gitaristen die zich alle drie goed roeren op sekisie inko. De zang is zoals we die kennen van Japanse zangeressen wat iel, maar rocken kunnen ze als de beste! Kurayamisaka is dan ook meer dan een novelty-act of geinig tussendoortje. En waar zingen ze over?Sekisei inko betekent grasparkiet.

Vampire Boyfriend – Vampire Boyfriend

Vampire Boyfriend is de debuutsingle van de gelijknamige band.

Vampire Boyfriend komt uit Rotterdam en wordt aangejaagd door Janine van Osta. Je kunt haar kennen als sidekick van Broeder Dieleman en van haar vorige project Saint Helena Dove. Janine zingt over een vaag vriendje dat een fout vriendje bleek te zijn. De stijl van Vampire Boyfriend is prettig ongrijpbaar; dromerig maar ook een beetje droevig, retro maar niet ouderwets, poppy maar niet te. Een dikke bas en een surfende gitaar geven het nummer een eigen signatuur. File under veelbelovend.

My Baby en Faithless grootste winnaars op vlekkeloos Paaspop 2025

Paaspop 2025 is het festival dat de geschiedenisboeken ingaat met kernwoorden als feilloos, zonovergoten, feestelijk, samenhangend en onderscheidend. Het dendert drie lange dagen onverdroten door in het Brabantse Schijndel. Sinds 1974 de allergekste. Puur muziekgenot en onvervalste kermis- en circuscapriolen lopen dwars door elkaar heen. Ze bijten elkaar niet. Wat een feest. Wat een vreugde. Wat een heerlijke hegemonie tijdens het drie dagen lang stijf uitverkochte grandioze festijn.

Feestduo Wipneus & Pim trekt net zo veel publiek als de Amsterdamse postpunkband Marathon. Mogelijk omdat de twee Ome Willem hebben meegenomen? Edwin Rutten is inmiddels 82, maar daar zit nog geen sleet op hoor. Terwijl Marathon een heel andere vuist maakt. In korte tijd is de Amsterdamse band uitgegroeid tot een fenomeen binnen de Nederlandse postpunkwereld. Terwijl een debuutalbum nog moet verschijnen. Het is overtuigend wat de band laat zien. Een dynamische show, waarmee je voor de dag kunt komen op podia in binnen- en buitenland. Het is strak, spontaan en er kan ook nog eens volop worden geshoegazed. Wat wil een mens nog meer? Nou, Tramhaus bijvoorbeeld? Uit Rotterdam. Die doen er nog een schepje bovenop in Schijndel. Het is weer een keer ongelooflijk energiek en dat niet in de laatste plaats door zanger en blikvanger Lukas Jansen die de punkrock van zijn band als geen ander vorm weet te geven.

Er is veel meer grof Nederlands gitaargeweld op de vrijdag. Raven van Dorst van Dool laat wederom horen dat ook diens Rotterdamse band tot een van de sterkste formaties behoort die we in Nederland kennen. De met metal vermengde postrock van Dool zorgt voor een verzengende geluidsmassa, die zonder oordoppen voor blijvende gehoorschade zorgt. Van Dorst, grofgebekt als altijd, is uitstekend bij stem en krijgt weer eens de lachers op diens hand, met die open blik waarmee ze diens gehoor benadert.

We zien ook de meervoudige Zweeds-Marokkaanse Eurovisie Songfestival-zangeres Loreen, die vooral met haar twee wereldhits de jongste meiden voor in de tent tot tranen toe beroert. Ze staat, en dat is een primeur, in de grootste festivaltent ter wereld, die met speels gemak om een Ahoy’ kan worden gevouwen. Af en toe verzuip je in de sound. Het heeft alles met soundchecks te maken. Dat is bij Faithless formidabel gegaan, want wát een zuiverheid horen we in de nacht van vrijdag op zaterdag. Een emotioneel optreden. De in 2022 op 65-jarige leeftijd overleden zanger/rapper Maxi Jazz wordt geëerd door hem vocaal nog mee te nemen in de wereldhits, waaronder God Is A DJ en We Come One, uitgevoerd in zinderende versies, intenser en nog veel opzwepender dan ooit tevoren. Een hoofdrol voor Ayalah Deborah Bentovim (Sister Bliss, 54) die net als de rest van de band goed doorheeft wat er allemaal voor haar gebeurt. Dit is dance 5.0. Faithless is na de dood van Maxi Jazz uitgerust met een zanger en zangeres waardoor de mogelijkheden muzikaal wat groter zijn geworden en daar wordt optimaal gebruik van gemaakt. Bentovim maakt er geen geheim van hoezeer ze haar vroegere kompaan mist, maar ziet ook dat Faithless nog altijd een urgentie heeft om heel erg trots op te zijn in de huidige samenstelling. We zien visuals op een enorm scherm met politiek geladen beelden waar een stukje controverse niet uit de weg wordt gegaan maar ook feestgangers in de 80’s en 90’s tijdens raves en in clubs en op festivals. Een magnifiek geluid in die grootste festivaltent ter wereld doet de rest. “This is Faithless twenty twenty five! Thank you for all your support through all those years. We love you!”, is Bentovim na afloop emotioneel. Wat een optreden. Wat een geluid. Wat een band. Wat een doorstart.

Paaspop is het festival van de diversiteit, de ontdekkingen, de verrassingen. Neem nou zo’n ABBA-coverband Gimme! Gimme! Gimme! (drie zangeressen!) die ongelooflijk lekker uit de verf komt in de afgeladen, immense restauranttent en ook, alsof het niets is, gezellig opent met het prijsnummer waarnaar ze vernoemd zijn. Komt geregeld muzikaal héél erg dicht bij het origineel in de buurt. Briljant. Paaspop heeft steevast veel meer van dat soort coveracts op de line up staan en dat is ook in 2025 weer het geval. Maar ook Zep (foto), uit Brabant. De boomlange multi-instrumentalist heeft zijn dreadlocks verwijderd maar is zijn wilde haren zeker niet kwijt. Het is intensief wat we allemaal zien gebeuren op het podium en ook daarvoor, want de Brabander duikt soepeltjes een door hemzelf opgezette moshpit in. Wat een energie! De beukende beats en livesamples worden samengesmolten tot een vloeiend, retedansbaar geheel. Hij staat bekend als een van de meest innovatieve drummers & percussionisten in ons land en maakt die status moeiteloos waar. Een zegetocht in Schijndel.

My Baby

Op Paaspop 2025 zien we meer fijne dance en pop-rockformaties als The Vices uit Groningen en The Haunted Youth uit België. Over shoegaze gesproken. Ook uit België afkomstig is het snoeiharde Ramkot, dat de tent ook aardig afbreekt. Elephant, The Kooks en Dewolff staan op het programma. Voor echte muziekliefhebbers valt er weer genoeg te genieten. Een dan hebben we ook nog eens een winnaar, door het spijtige uitvallen van S10 (privéomstandigheden). Het zorgt voor de sublieme rocktoevoeging van My Baby, dat haar plek overneemt.

“Paaspop! My Baby is here! Collegiaal: Laat je horen voor Stien!”, is de op Marken opgegroeide Cato van Dijck uitbundig. Ze is een van de beste zangeressen van Nederland en laat dat andermaal in volle glorie horen. My Baby is ouderwets bezwerend en opzwepend met een geluid dat nog altijd aan zeggingskracht en dankbaarheid weet te winnen. Pure intensiteit! Er worden zonder twijfel nieuwe zieltjes worden gewonnen van het publiek dat niet goed oplette en geen S10, maar de misschien wel beste band van Nederland krijgt voorgeschoteld. Funky tot op het bot en in geen tijd is de afgeladen tent één grote swingende massa, waar waar jong en oud wordt bediend door het rocktrio. Het werkelijk subliem georganiseerde festival in het bescheiden Schijndel heeft ook recht op de klasse van My Baby. Verpletterend andermaal. Een machine. Ja, doe eens gek. Laat My Baby de huisband worden de komende twintig jaar. Pieter Visscher