Category: Recensies

Elbow – Adriana Again

Met Audio Vertigo logenstrafte Elbow iedereen die meende dat de band was ingeslapen. Nieuwe single Adriana Again laat horen dat de band nog steeds de geest heeft.

Frontman Guy Garvey omschrijft het nummer als ‘sabbathy’, een verwijzing naar Black Sabbath. Vrees niet, Elbow is niet plots op de metal tour gegaan, maar je begrijpt wel wat hij bedoeld. Een bas-riff domineert, de gitaren zijn geslepen en Adriana Again heeft een dreigende drive die geen moment verslapt. Garvey zei ook dat er een nieuwe EP aankomt, begin volgend jaar. Die omschrijft hij als ‘garage-rock’. Dat lijkt dus niet om restopnamen te gaan van de sessies voor het Audio Vertigo album, maar om nieuw werk en (weer) een nieuwe richting. Elbow heeft het duidelijk op de heupen, heerlijk.

Popwarmer: Luvcat – Dinner @Brasserie Zédel

Op het randje van kitsch is Dinner @ Brasserie Zédel van Luvcat. Maar hun talent is onmiskenbaar en door de gitaarsolo aan het slot van hun derde single vallen we niet van dat randje af.

Luvcat toerde pas nog als voorprogramma van The Last Dinner Party. Dat is wel een indicatie waar je hen kunt plaatsen. Luvcat presenteert zich als band, maar het draait duidelijk om de zangeres-componiste, Sophie Howard. Die zegt zelf aanhanger te zijn van de grote drie C’s, Cave, Cohen en The Cure. Hoe Brasserie Zédel, een etablissement in Soho, Londen er van binnen uitziet, weten we niet, maar het zou niet verbazen als het restaurant de ambiance heeft van een nachtclub. Die sfeer heeft Sophie’s song in ieder geval wel.

Zoals gezegd is Dinner @ Brasserie Zédel pas de derde single van het uit Liverpool afkomstige Luvcat. Hun debuut, het in mei verschenen Matador heeft al een dikke 4 miljoen plays, de opvolger He’s My Man nog meer. En Dinner @ Brasserie Zédel is misschien wel de beste van de drie. Als ze zo doorgaan staat The Last Dinner Party volgend jaar in hun voorprogramma.

overpass – Be Good To Yourself

Overpass is een beginnende band uit de Britse Midlands. Je zou ze degelijk kunnen noemen of ietwat ouderwets, maar dan ga je voorbij aan de neus voor krachtige melodieën die het viertal etaleert. Op hun tot nu toe verschenen singles en EP’s wordt met flair en overtuiging gemusiceerd in een stijl die tussen grunge en Britpop inhangt.

Zoals nieuwe single Be Good To Yourself en het recente Like No Other laten horen is overpass niet vies van een beetje bombast. Maar alles wijst er op dat talent en ambitie in evenwicht zijn, We gaan dus waarschijnlijk nog wel het een een en ander horen van overpass.

LCD Soundsystem – x-ray eyes

En plots is er dan een nieuwe single van LCD Soundsystem. In de bijsluiter van x-ray eyes belooft James Murphy dat er een nieuw album in aantocht is, wanneer durft hij nog niet te zeggen, maar er wordt aan gewerkt.

X-ray eyes klinkt als de soundtrack van een oude videogame, een heel oude video game. We vragen ons af of we het nummer ook zouden draaien als het niet van LCD was geweest. Er is weinig ontwikkeling, is niet echt dansbaar en de tekst heeft weinig om het lijf. Hypnotisch is het wel en de geluidjes zijn geinig, dus misschien is het gewoon een kwestie van even wennen. X-ray eyes maakt in ieder geval wel benieuwd naar het nieuwe album van de James Murphy gang.

La Sécurité – Détour

La Sécurité is een drie vrouwen en twee mannen tellend art-punk collectief uit Montreal. De band boerde niet slecht, maar kwam in een stroomversnelling toen een van hun tracks opdook in de Netflix-serie Emily In Paris.

Nieuwe single Détour is een beweeglijk, eigengereid en minimalistisch nummer.  Een beetje zoals The B52’s ze placht te maken toen ze nog op Planet Claire vertoefden. De Franse taal geeft de song elan, de fraaie gitaren maken Le Détour tot wel iets meer dan een novelty song.

Sean Thompson’s Weird Ears – Riding In The Van

Sean Thompson mag dan rare oren hebben, doof is hij in ieder geval niet. Je zou de zanger-gitarist uit Nashville een ‘musician’s musician’ kunnen noemen. Echt beroemd zal hij wel nooit worden, maar door collega’s wordt hij op handen gedragen.

Riding In The Van laat horen waarom. Thompson’s jongste single is luie rockballad met een inventieve gitaarsolo die bijna de helft van het nummer in beslag neemt. Zang en sound zijn behoorlijk psychedelisch. Op Riding In The Van valt het wel mee, maar doorgaans zit er ook een (cosmic) country luchtje aan Sean’s songs. De goede man is tenslotte niet voor niets geboren en getogen in Nashville.

Album, Head In The Sound, het tweede van Sean Thompson’s Weird Ears volgt begin volgend jaar.

Wishy – Planet Popstar

Wishy weigert zich vast te pinnen op een bepaalde stijl. De band schakelt zonder moeite over van poppy songs naar donkere band-jams.

Planet Popstar valt ondanks de titel in de laatste categorie. De track, die niet op het nog vrij recente Triple Seven album staat komt uit de koker van Kevin Krauter. De meer poppy songs zijn vaak van Nina Pitchkikes, het vrouwelijke lid van de vijf leden tellende band, die onlangs nog in het land was. Planet Popstar stamt van de zelfde sessies als het jongste album, maar haalde dus de eindselectie niet. Waarom is een raadsel.

Maxïmo Park overtuigend als vanouds in Melkweg

Maxïmo Park is een graag geziene gast op de Nederlandse podia. Zo stond de band op Lowlands en Pinkpop en zijn Tivoli, Paradiso en de Melkweg bekende locaties voor de indierockformatie uit Newcastle.

Gezien: Maxïmo Park, Melkweg Amsterdam, 04-11-24

Tekst en foto: Pieter Visscher 

Opnieuw een uitverkochte Melkweg. Op een maandagavond in november. Paul Smith is naar het Rijksmuseum geweest, vertelt ie. Waar hij werk van de grote Rembrandt bewonderde. Smith is een spraakwaterval op het podium, waar vrijwel elk nummer een inleiding krijgt. Behalve de hits, zoals Our Velocity, een van de prijsnummers op het meesterlijke album Our Earthly Pleasures (2007). Nummers die geen aankondiging behoeven. Zoals ook Books From Boxes, een klassieke Maxïmo Park-song met z’n scherpe hooks, venijnig gitaarwerk en pompende bas. Indierock van het allerhoogste niveau. De Britten hebben nogal wat songs van dat kaliber op hun repertoire staan.

Tijdens het optreden staat de nieuwe plaat Stream Of Life centraal. Smith rept met geen woord over de vele oorlogen die zich afspelen op ons kleine, verdwaasde kutplaneetje, maar draagt wel een T-shirt waar in kapitalen CEASE FIRE op is te lezen.

“We love you!”, schreeuwt iemand vanuit het publiek. Wederzijds, zweert Smith. Hij, weer met hoed, een van de sterkste frontmannen op moeder aarde. Kijk ‘m gaan tijdens Apply Some Pressure, zonder twijfel een van de sterkste indiesongs die ooit zijn geschreven. Rocksongs? Ook!
Smith cum suis worden tegenwoordig op toetsen begeleid door de kostelijke Jemma Freese, die minstens zo beweeglijk is als haar voorganger, de populaire Lukas Wooller. Freese zingt bovendien. Tweede stem weliswaar.
Going Missing is een verzoeknummer dat de band speelt. Gevalletje aanhouder wint. Smith heeft contact met de dame in kwestie, op het balkon. Magisch moment tijdens een prachtig, indringend concert met veel zeggingskracht. Van een band die kwalitatief gezien met speels gemak de allergrootste poptempels op deze aarde zou moeten kunnen vullen. Wanneer wordt de massa wakker?

 

Cosmo Sheldrake – Song of the Cedars (feat. Los Cedros Cloud Forest)

Als je het fijne ervan wil weten moet je zelf even googelen, maar in het kort komt het hier op neer. De Britse alleskunner Cosmo Sheldrake heeft een song gemaakt samen met Los Cedros Cloud Forest. Dat is geen band of andersoortige act, maar een bos, een nevelwoud om precies te zijn in Equador.

Een natuurreservaat opvoeren als wetmatige mede-eigenaar van een geluidsopname moet de rechtszekerheid van het bedreigde woud versterken. Tenminste dat is de bedoeling. Een behartigenswaardig initiatief dat we van harte toejuichen en graag steunen. Maar dat is niet de hoofdreden dat we Songs of The Cedars draaien. Dat doen we simpelweg omdat het een prachtig nummer is. Je hoort niet veel meer dan een tribale trom, tjirpende vogels, ademende woudreuzen en de gestapelde stem van Cosmo Sheldrake, maar wat een wonderschoon nummer is Song of the Cedars. Een heel album zou helemaal mooi zijn.

https://www.cosmosheldrake.com/mothrecords

https://www.theguardian.com/world/2024/oct/25/legal-bid-for-ecuador-forest-to-be-recognised-as-song-co-creator

Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra

Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra (MARS Worldwide)

“Laat ons bidden voor de mensen met een auto met open dak”, klinkt Roos Rebergen in We Hebben Alles. De afsluiter van Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra, het eerste album dat de eigenzinnigste zangeres van Nederland opnam met een orkest. Het is weergaloos.

De Gelderse boerendochter heeft nog altijd een timbre waarvan je moet houden, maar dat is ook het geval bij Elvis Presley. Rebergen (36), doorgebroken in 2008 met het onderscheidende album Ze willen wel je hond aaien maar niet met je praten is tekstueel van de buitencategorie. Iets wat ze ook weer laat horen op dit sublieme werk dat tot stand kwam met het Vlaamse strijkkwintet SunSunSun Orchestra, geleid door Tim Vandenbergh, ook bekend van zijn studiowerk voor onder meer Tamino, John Cale, Einstürzende Neubauten en Het Zesde Metaal.

Op Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra zijn negen songs te vinden die Rebergen opnam met haar band Roosbeef. Nummers die zich goed lenen voor strijkersarrangementen. Dat pakt allemaal geweldig uit. Hoor ze eens verrukkelijk exalteren in Rodeo.

Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra is een op zichzelf staand meesterwerkje dat nog gedeeltelijk is meegekregen door Roosbeef-bandlid Tom Pintens, die vorig jaar overleed aan darmkanker. Pintens werd 48. Roos Rebergen & SunSunSun Orchestra mag ook worden gezien als een eerbetoon aan Pintens, die meteen liet blijken enthousiast te zijn toen Rebergen hem vertelde over het project. Je luistert nu toch anders naar een song als Hoe Je Leven Moet, zeker met die indringende violen. Pieter Visscher