Category: Recensies

Marlon Magnée, La Femme – Nuage Gris

Het is niet helemaal helder of Marlon Magnée nu solo is of dat hij nog met een been in La Femme zit.

Beiden namen staan vermeld als uitvoerende van Nuage Gris (grijze wolk). Het zal een marketingtool zijn. Iedereen kent La Femme, misschien weet niet iedereen hoe de motor van die band heet. Marlon Magnée dus. Nieuwe single Nuage Gris is een rockabilly track, maar dan a la Française. Heel veel meer valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat het een lokkertje is voor Marlon’s debuut als solist. Albumtitel noch releasedatum zijn bekend. De naam van de producer wel. Die heet Renaud Letang en zou je kunnen kennen van zijn bemoeienissen met o.a. Feist, Peaches et Manu Chao.

mercury – Heaven

Mercury hebben we overgenomen van Pinguin On The Rocks. Voor ons zware broertje is de band van Maddie Kerr een beetje te soft geworden.

Voor Indie is de balans tussen vorm en volume nu vrij perfect. Zoals vaker blijkt de hardrockperiode van Maddie een fase te zijn geweest, iets waar ze even door heen moest. Nu heeft de boosheid plaatsgemaakt voor reflectie en een gevoel van melancholie. Het gaat echter te ver om te beweren dat mercury is bekeerd tot de softrock. Nieuwe single Heaven heeft de hard/zacht dynamiek van klassieke grunge gecombineerd met de zoetgevooisde vrouwenzang van dreampop. In de verte is ook een lichte country-klank te horen. Niet onlogisch als je weet dat de band uit Nashville komt. Maar het kan ook de inbreng zijn van producer Alex Farrar, die we kennen van zijn werk met o.a. MJ Lenderman, de band Wednesday en Merce Lemon.

Live Foto Review: Wolf Alice @ AFAS Live

Live Foto Review: Wolf Alice @ AFAS Live, Amsterdam
23 november 2025
Foto’s Peter van Heun

Wolf Alice werd in 2010 opgericht in Noord-Londen en groeide in korte tijd uit tot een van de meest toonaangevende bands binnen de alternatieve rock. Met hun veelzijdige geluid, dat elementen van grunge, dreampop, folk en elektronica combineert, veroverden ze wereldwijd een trouwe fanbase. Hun tweede album Visions of a Life won de prestigieuze Mercury Prize, terwijl opvolger Blue Weekend direct op #1 binnenkwam in de Britse albumcharts. Hits als ‘Don’t Delete The Kisses’ en ‘Smile’ zijn inmiddels klassiekers binnen het genre.

In 2025 slaat de band een nieuw hoofdstuk open met het vierde album The Clearing, waarop ze opnieuw laten horen hoe veelzijdig, urgent en meeslepend ze zijn. Dit najaar brengen ze die nieuwe muziek live naar Nederland met hun grootste show hier tot nu toe: op 23 november staat Wolf Alice in AFAS Live in Amsterdam. Verwacht een avond vol intensiteit, energie en nieuwe songs die je nog lang bijblijven.

Support
Florence Road

Live Review: The Vices @ Paard, Den Haag

Live Review: The Vices @ Paard, Den Haag
20 november 2025
Tekst: Willem Kamps

Klokslag 21 uur trappen The Vices af in het Haagse Paard voor hun Nederlandse tour. Eindelijk, want nadat in februari hun derde album Before It Might Be Gone werd uitgebracht, deden zij enkele instores, een zestal optredens in de VS, waaronder SXSW, en een aantal festivals (o.a. Paas- en Bospop en The Life I Live). Het werd hoog tijd voor een volledig eigen show, en dat lieten ze zien en horen!

Gaandeweg blijkt ook wat een geweldige nummers de Groningers in hun zesjarig bestaan hebben gemaakt. Alsof je naar een band staat te kijken met een aantal klassiekers op z’n naam. Oh ja, die en die en díe ook nog: I Had A Name, Never Had To Know en For My Mind. De liedjes zitten zo naturel in elkaar, klinken zo vertrouwd en worden met zoveel enthousiasme en retestrak gespeeld, dat het lijkt of ze nooit iets anders hebben gedaan. En nooit iets anders willen.

Tja, waarom ook? Het optreden gaat van ingetogen naar explosief, weer terug down to earth en dan weer gáán. Verrassend ook is ineens een cover, War Pigs van Black Sabbath, afkomstig van het album Paranoid dat ze vermoedelijk kennen uit de platenverzameling van hun grootouders, maar wat een lekkere vette en compacte versie brengen ze, zonder in epigonisme te vervallen.

Het Paard is voor de indie-rockers ook een speciale plek, vertelt zanger/gitarist Floris Luijtelaar. Een van hun eerste optredens was bij de Popronde in de kleine zaal. En nu een zo’n vijf jaar later staan zij in de bomvolle Grolsch Zaal. Later deze week doen ze zelfs de Ziggo Dome aan, al is het in het voorprogramma van Kensington. Ík zou het omdraaien, ook al waren Floris en Jona na het concert verbaasd te horen dat hun schitterende For My Mind in de Snob 2000 staat. For My Mind in een lijst!? Wat had je dan verwacht? Deze klassieker!? Dit jaar wél luisteren, jongens.

Queen’s Pleasure – The Drop

Met de release van hun derde album binnenkort viert Queen’s Pleasure haar eerste lustrum. Het is inderdaad alweer 5 jaar geleden dat de band debuteerde met Big Boys Loan.

Wat is er veranderd in die periode? Best wel veel eigenlijk. Nog steeds is energie een belangrijk wapen in het arsenaal van de Amsterdammers, maar nieuwe single The Drop, van het aanstaande derde album Stunt Double is eerder dynamisch dan onstuimig, meer een compositie dan een liedje. Uit de drie nieuwe singles komt QP ook naar voren als een serieuze band. Niet meer dat stel jonge honden dat met zijn allen achter de bal aanholt, maar een club met discipline en overmacht op het repertoire. Dat wil niet zeggen dat er zich in de zalen geen wilde taferelen meer zullen afspelen. The Drop, een begrip in de danswereld zal live zeker inslaan als een bom. Maar pas wanneer de band dat wil. Dat is het verschil.

Tourdata vind je hier.

Archive – Wake Up Strange

De dames en heren van Archive zijn zich er van bewust dat Wake Up Strange een vreemde eend is binnen een oeuvre, dat toch al uitblinkt door variatie en diversiteit.

De opvolger van Graadmeter numero uno hit ‘Look At Us’ heeft de elektronische basis van een 80’s new wave song. De bovenlaag is een panorama van meerstemmige mannenzang en vrouwelijke ad-libs. Er borrelen fraaie geluidjes op uit de machines, maar de instrumentatie krijgt nooit de bovenhand. Solo’s ontbreken. Wake Up Strange verleidt met een subtiele spanning. De nieuwe single van Archive is een schoolvoorbeeld van hoe smakelijk verandering van spijs wel niet kan zijn.

Album: Glass Minds 27 februari. Concert: 30 maart.

Spinvis – Bang Dat Ik Spring

Een nieuwe herfst, een nieuwe Spinvis.

Erik de Jong heeft zijn band opgedoekt. Spinvis is dus geen collectief meer, maar voortaan alleen nog maar de artiestennaam van Erik de Jong. Aangezien zijn bandleden toch altijd op de achtergrond bleven is de verandering vooral semantisch. Voor de luisteraar thuis verandert er weinig. Maar wel iets. De Jong toert momenteel langs de theaters samen met de Vlaamse zangeres Saartje van Camp, producent/technicus Niels Jonker en multi-instrumentalist Hans Dagelet. De act heet Neveldieren, de voorstelling MOM. Een van de songs uit de show, Bang Dat Ik Spring is nu uit. Daarop horen we naast het vertrouwde stemgeluid van de Jong ook Saartje zingen. De single is verschenen onder de naam Spinvis. Saartje’s naam staat niet bij de credits hoewel ze wel op de affiche staat als medebedenker en schrijver van MOM. Ingewikkeld allemaal. Het belangrijkst is dat Bang Dat Ik Spring mede door Saartje’s zang een mooi liedje is geworden, de perfecte soundtrack voor deze periode van gure winden, striemende regen en vallende bladeren.

Requin Chagrin – Parachute

Requin Chagrin (verdrietige haai) komt uit Parijs en staat onder aanvoering van mademoiselle Marion Brunetto. Van haar hand is het aanstekelijke Parachute.

Requin Chagrin is (nog) geen echt grote naam in Frankrijk, maar na 3 albums is de band ook zeker meer inconnu. Marion zingt weliswaar in het Frans, haar muziek opvallend Engels georiënteerd. Nog meer dan in ouder werk sijpelt in Parachute bewondering door voor het werk van The Cure. Een ander hoorbaar verschil met eerdere producties is de heldere klank. Requin Chagrin was van de lo fi, maar speelt nu zonder kwaliteitsverlies. Dat en de wat weemoedige ondertoon maken van Parachute een chanson met internationale allure.

Sword II – Sentry

Op opvolger van Halogen van Sword II is …. anders. En dat is altijd goed. Nou ja altijd? Vaak wel in ieder geval.

Veel bands kennen maar één trucje, maar Sword II is dus niet voor een gat te vangen. Het grootste verschil is dat de leadzang niet van Travis is met een bijrol voor de dames, maar dat Certain dit keer het voortouw neemt met warme achtergrondzang van haar partners. Dat we toch te maken hebben met Sword II hoor je aan de gitaren en aan het kronkelige verloop van de compositie. Sword II laat zich moeilijk in een hokje plaatsten en ook dat is altijd goed. Nou ja, vaak wel.

Album: Electric Hour. Concert: 11 mei Rotown, Rotterdam.

Geen sleet op 10cc in Concertgebouw Amsterdam

In 2021 en 2023 stond 10cc al in de oogverblindende grote zaal van het Concertgebouw en opnieuw zit er twee jaar tussen. Ditmaal doet de Britse band Amsterdam aan voor The Ultimate Ultimate (tweemaal) Greatest Hits Tour. Dat terwijl er toch opvallend veel niet-singles worden gespeeld.

Gezien: 10cc, Concertgebouw Amsterdam, 18 november 2025
Tekst en foto: Pieter Visscher

Het is stijf uitverkocht en dat betekent dat er ook achter de band honderden mensen in stoelen zitten. Een concert van de achterkant volgen is waarschijnlijk een bijzondere ervaring. Het geeft een extra dimensie aan de show, omdat goed te zien is hoe enthousiast er wordt bewogen en meegezongen in de grote zaal, met zijn 1974 zitplaatsen. Een getal dat terugkomt tijdens het concert omdat wereldhit The Wall Street Shuffle bijvoorbeeld uit dat jaar afkomstig is. Schitterende uitvoering. Terwijl we voorafgaand aan het optreden al zo in de watten worden gelegd met Son Of Man, dat uit de speakers knalt. Een nummer in 2006 geschreven door Graham Gouldman en, jawel, Kevin Godley. “Unfinished business”, volgens Godley, die samen met Lol Creme de band verliet in 1976, om samen heel veel geniale dingen te doen, zowel op plaat als visueel.

Zo horen we de nodige songs voorbijkomen die juist door hen zijn geschreven, zoals het schitterende Old Wild Man, dat die duidelijke Godley & Creme-signatuur heeft. Gouldman prijst de twee niet alleen vanwege hun geniale muzikale vondsten, maar ook vanwege de humoristische teksten waar zij patent op hadden. Clockwork Creep is ook zo’n typisch meesterwerkje van de twee. 10cc in de huidige formatie brengt een stiekeme ode aan het duo.

Die huidige formatie kan niet bestaan zonder de inbreng van de extreem getalenteerde multi-instrumentalist Iain Hornal, die over een fabuleus stemgeluid beschikt en ook al met Yes en Electric Light Orchestra op tournee is geweest. Ongelooflijk begenadigd muzikant en zanger. Hoe zou I’m Not In Love klinken zónder hem? Het blijft een van de allermooiste popliedjes die ooit zijn geschreven. Zo ongelooflijk subliem uitgevoerd. Wat zit er toch veel levensvreugde in de huidige samenstelling van de band, die Dreadlock Holiday uiteraard niet laat liggen. We denken even aan het voetbalelftal van Curaçao, dat zich een paar uur later kwalificeert voor het WK voetbal in en tegen Jamaica. Dreadlock Holiday is ook zo’n liedje dat eeuwigheidswaarde heeft. Het a capella gezongen Donna tekent de speelsheid van het optreden, dat wordt afgesloten met het door Lol Creme, Kevin Godley én Graham Gouldman geschreven Rubber Bullets. De cirkel is rond. Er zit nog altijd geen sleet op de band. Niet in de laatste plaats door de inbreng van Iain Hornal (45). Wat een gigant.