Sofie Winterson brengt op 2 november haar album ‘Sophia Electric’ uit

Sofie Winterson‘Wie verre reizen maakt, mag graag in een behouden haven zijn.’ Een eeuwenoud gezegde dat goed past bij Sofie Winterson anno nu en haar nieuwe album Sophia Electric. Een persoonlijke plaat over liefde, loslaten, verandering en herinnering. Het album is geschreven en opgenomen op verschillende locaties als: Los Angeles, Lissabon, Haarlem en Amsterdam, maar haar eigen gitaar ging altijd mee. Met haar Green Card verblijft ze regelmatig in de Verenigde Staten, maar haar nieuwe label huisvest gewoon in Amsterdam Noord.

Het begon met oude folk. Twee jaar geleden liet de dj Turquoise Wisdom na afloop van een sessie met Red Light Radio allemaal zeldzame folksingles aan Sofie Winterson horen. Ze raakte enorm geïnspireerd, greep terug naar haar oude liefde de gitaar en begon nummers te schrijven. “Ik hoorde deze super te gekke folksongs over een waanzinnig geluidssysteem en ik keek naar de versterker en zag als merknaam Sophia Electric staan. Na de luistersessie heb ik gelijk de gitaar gepakt, begon met het schrijven van het album en wist dat Sophia Electric de titel moest gaan worden.” Tijdens het maken van het album bleef Winterson naar heel veel verschillende muziek luisteren. Dat prikkelde haar. Dat hoor je terug. De behendige experimenteerdrift van Arthus Russel, de openhartige en goudeerlijke benadering van songschrijvers als Big Thief en Elliot Smith, het sfeervolle en sublieme van bands als Beach House en Mazzy Star, maar ook de volleerde popmuziek van Beyonce. Al deze invloeden kwamen samen in de sound van Sophia Electric.

Nu, twee jaar later is het album klaar. Ze wilde er de tijd voor nemen. Zelf schrijven, zelf opnemen, alles zelf inspelen. Pas aan het eind van het opnameproces ging Sofie Winterson op zoek naar producers om de plaat af te maken. Per track bekeek ze met wie ze wilde werken. “Voor het nummer Remember heb ik samengewerkt met Ben Westbeech (Breach). De tracks Military Man, Happened To Us, Make You Miss Her en Sweat Heart heb ik met Arne van Petegem (Styrofoam) uitgewerkt en de rest met Rimer Londen (Le Le / Comtron). Hij heeft ook het album gemixt.”

Sofie Winterson wilde een heel persoonlijk album maken. Dat is gelukt. Een eerlijk en open album. Ontdaan van alle tierelantijnen. Of zoals ze zelf zegt: “Sophia Electric is een heel divers album geworden. Tracks met alleen gitaar en wat toetsen en tracks zorgvuldig geproduceerd met laagjes drums/synths/gitaren. Het is lichter, leger, dynamischer dan mijn vorige releases en ook al zijn de thema’s soms wat groot of serieus er ligt een speelse en naïeve drive onder.”

LIVEDATA 02/12 Paradiso, Amsterdam

Stationschef #323 The Sore Losers

The Sore LosersDe week hebben we weer eens een Stationschef van het geluidsproducerende soort. En wat voor geluid! We overdrijven maar een heel klein beetje als we zeggen dat The Sore Losers de beste rock ‘n’ roll bende is van België en omstreken.

Jan, Cedric, Kevin en Alessio speelden zich zo’n 8 jaar geleden in de kijker door als tweede te eindigen in Humo’s Rockrally, de springplank voor Belgisch talent. Op de naam en de stijl na zijn er nog maar weinig overeenkomsten tussen de prille band van toen en de spetterende rock ‘n’ roll machine van nu. Het bewijs heet Gracias Señor. Het splinternieuwe Sore Losers album staat sinds vrijdag online, en is tegen een schappelijke vergoeding af te halen op cd en/of vinyl bij de lokale dealer.

Aangezien we The Sore Losers al lang volgen en steunen leek het ons een goed plan de band tot Stationschef te bombarderen. De liefde bleek wederzijds en onze Bazz werd dan ook met open armen ontvangen. Wat er zoal ter sprake kwam tijdens het genoegelijke onderonsje van de muzikanten, kan je horen in de nieuwe aflevering van Bazz op de Buzz.

Bij een interview met een Stationschef hoort een lijst met favoriete platen. The Sore Losers gingen in conclaaf en leverden niet alleen één van de beste playlists van zo’n 7 jaar Stationschef in, middels de lijst gaf de band ons ook nog eens een kijkje in hun keuken. De 30+ tracks zijn namelijk allemaal op enigerlei wijze van invloed geweest op de totstandkoming van het Gracias Señor album. (dat overigens werd geproduceerd door de twee kopmannen van het Texaanse White Denim). Zie de link naar Spotify.

De songs hoor je dus de hele week door tijdens onze dagprogrammering en uiteraard bij Bazz op de Buzz, zaterdag de 6e om 19:00 uur en/of donderdag de 11e om 22:00 uur.

Maak hier nog kans om het nieuwe album te winnen!

LIVEDATA
13/10 Beerland @ Metropool, Hengelo
03/11 Paradiso, Amsterdam
29/11 
Nieuwe Nor, Heerlen
01/12 HINK @ Paard, Den Haag

2019
10/01 Fluor, Amersfoort
11/01 Podium Victorie, Alkmaar
12/01 
Hedon, Zwolle
17/01 
Luxor Live, Arnhem
19/01 Patronaat, Haarlem
23/01 
EKKO, Utrecht
24/01 Effenaar, Eindhoven
25/01 Bibelot, Dordrecht
26/01 Kunstlinie, Almere Flevoland
31/01 Rotown, Rotterdam
01/02 Merleyn, Nijmegen
02/02 Gigant, Apeldoorn

Hier is de Lijst van The Sore Losers!

  1. Television – Marquee Moon
  2. Talking Heads – Psycho Killer
  3. Entrance – Grim Ripper Blues
  4. Lou Reed – Vicious
  5. The Rolling Stones – When The Whip Comes Down
  6. ZZ To – Just Got Paid
  7. Ron Gallo – Young Lady, You Scare me
  8. The Kills – What New York Used To be
  9. Iggy Pop – Tonight
  10. David Bowie – New Killer Star]
  11. John Lennon – How Do You Sleep
  12. The Nerves – Hanging On The Telephone
  13. The Strokes – Reptilia
  14. Primal Scream – Country Girl
  15. Little Walter – Blue And Lonesome
  16. Joe Walsh – In The City
  17. Garland Jeffreys – Wild In The Streets
  18. Iggy Pop – China Girl
  19. Thin Lizzy – She Knows
  20. 10cc – rty For Art’s Sake
  21. Can – Moonshake
  22. The James Hunter Six – I Don’t Wanna be With You
  23. Captain Beefheart Obeah man (1966 demo)
  24. Elvis Presley – I Got A Feeling In My Body
  25. Iggy Pop – Baby
  26. John Lennon – What You Got
  27. Steely Dan – Dirty Work
  28. Iggy Pop – Nightclubbing
  29. Father John Misty – I’m Writing A Novel
  30. White Denim – Holda You (I’m A Psycho)
  31. Tony Joe White – Polk Salad Annie

JW Roy met clubtour o.a. naar Paradiso, Gebouw-T en Metropool

JW RoyEind vorig jaar bracht JW Roy zijn laatste album A Room Full Of Strangers uit. Hij trok er mee langs meer dan 50 Nederlandse theaters en speelde deze maand (sep 2018) met zijn band The Royal Family een aantal shows in de Verenigde Staten. Vanaf oktober start een clubtour die het hele land zal doorkruizen. Special guests: Judy Blank & Lea Kliphuis.

Lees hier ons interview met Judy Blank & JW Roy.

Tijdens deze tour speelt JW zijn nieuwe nummers, zijn oude hits en klassiekers uit het Americana-oeuvre in een stomende country, soul en rock ‘n roll show zoals we van hem gewend zijn. JW Roy neemt tweespecial guests mee: Judy Blank en Lea Kliphuis. Elk van hen zal bij zes shows het programma openen. Judy Blank scoorde onlangs nog een hitje met Mary Jane. Vorige maand schreef ze samen met JW nog een song die tijdens de tour misschien voorbij gaat komen. In september zal Judy Blank eerst nog haar nieuwe album uitbrengen, opgenomen in Nashville. Het laatste album van Lea Kliphuis (The World Owes Me Nothing) is al iets ouder, uit 2016. Lea had na die tijd nog wel een belangrijke bijdrage aan het album van JW Roy door samen met hem het nummer Keep It Simple te schrijven en op te nemen. Ook deden Lea en JW een duet op het album Lance: The Rise & Fall in 14 songs dat werd geschreven door JW Roy en Bert Wagendorp en in maart 2018 nog werd bekroond tot het beste sportboek van 2017.

JW Roy wordt alom gezien als de Americana vertolker van Nederland. Maar ook als een gewaardeerd songwriter, velen zullen JW kennen door zijn samenwerkingen met artiesten zoals Diggy Dex, Guus Meeuwis en onlangs nog Lakshmi. Zijn laatste eigen album A Room Full Of Strangers uit september 2017 laat een variatie horen van uiterste breekbare songs tot dampende rock-’n-roll, southern soul, roots-rock en een lichte vleug psychedelica. Met zijn vaste band The Royal Family (bestaande uit Roel Spanjers, Cok van Vuuren, Judith Renkema en Rob Wijtman) creëert hij een brede americana sound, thematisch verdeeld in liefde en verdriet en een altijd doorgaande zoektocht naar verandering en vooruitgang.

LIVEDATA
05-10 LantarenVenster, Rotterdam *
07-10 Paradiso, Amsterdam **
14-10 Luxor Live, Arnhem **
15-10 Oosterpoort, Groningen *
19-10 Hedon, Zwolle **
21-10 Paradox, Tilburg *
26-10 Gebouw-T, Bergen op Zoom **
02-11 Grenswerk, Venlo **
09-11 Metropool, Hengelo ** 
16-11 Iduna, Drachten *
18-11 Schiller, Aalten *
23-11 Effenaar, Eindhoven *

* special guest: Judy Blank
 ** special guest: Lea Kliphuis

White Denim in november 2018 o.a. naar de Muziekgieterij en Paradiso

White DenimWhite Denim komt uit Austin, Texas en speelt een soort hyperactieve rock die daadwerkelijk overkookt van invloeden. Psychedelica, punk, blues, sixties, seventies, rock, jazz, prog, afro, post en pop. De muziek barst in positieve zin volledig uit zijn voegen.

Alsof Devo ruzie krijgt met MC5 en The Black Crowes verliefd worden op The Mars Volta, terwijl Pink Floyd, The Kinks, Jimmy Hendrix en John Spencer goed in de gaten houden of ze niet nog stiekem met andere bands aan het flirten zijn.

Na tien jaar en zes langspelers is White Denim dus nog steeds op zoek naar de rode draad in hun carrière en daar is helemaal niets mis mee. Afgelopen augustus is album nummer zeven Performance uitgekomen.

Hoewel de indieband uit Austin, Texas voor het maken van deze plaat luisterden naar de beste albums ooit gemaakt, is het resultaat naar eigen zeggen net dom genoeg om op te drinken, dansen of vechten.

White Denim neemt het allemaal niet zo serieus, maar bracht in de loop der jaren wel pareltjes als Ha Ha Ha Ha, At Night In Dreams en Pretty Green uit.

LIVEDATA 08/11 Muziekgieterij, Maastricht 10/11 Paradiso, Amsterdam 11/11 Doornroosje, Nijmegen 17/11 Orangerie, Brussel (BE)

Black Honey – Black Honey (Foxfive / Orchard)

Black HoneyNederland mocht jaren geleden, in 2014, voor het eerst kennis maken met de Britse indie rockband Black Honey. Na twee flinke handenvol EP’s en singles, en vele clubtours en festivalshows door de jaren heen bleef de enthousiaste schare fans nieuwsgierig afwachten: wanneer zou dat debuutalbum nou eindelijk eens komen? En zie hier: ruim vier jaar na de (eveneens) titelloze debuut-EP is daar dan eindelijk de langspeler Black Honey.

Voor de mensen die al bekend zijn met de band: opener I Only Hurt The Ones I Love klinkt wel meteen vertrouwd Black Honey-achtig. En eigenlijk borduurt de band op deze langspeler gewoon lekker voort waar ze op hun laatste EP gebleven waren; prima liedjes, wel een stuk volwassener, met een spannend sausje.

Denk aan Garbage, maar dan gezongen met een lekkere geile stem a la Gwen Stefani of Blondie, voortgebracht door frontvrouwe Izzy B. Phillips. Bijzonder dansbaar is het disco-achtige Midnight, op Into The Nightmare denken we even aan The Cardigans (ook prima hoor), en afsluiter Wasting Time begint met regen… ik zeg: prima plaat om de herfst mee te beginnen. Tekst Muzine.nl | Rene Oonk

LIVEDATA 02/11 Botanique, Brussel (BE) 03/11 Bitterzoet, Amsterdam 07/11 Hedon, Zwolle

Janne Schra o.a. naar De Vorstin, TivoliVredenburg en Paradiso

Zangeres Janne Schra maakte na haar tijd met de bands Room Eleven en Schradinova twee soloplaten en werkte samen met muzikanten als M. Ward, Kraak & Smaak en Sister Bliss.

Haar leven werd de afgelopen jaren gekenmerkt door reizen, veranderingen en verlangens. Al die gevoelens heeft ze omgezet in teksten voor haar nieuwe album OK (2018), de opvolger van PONZO (2015).

Verwacht liedjes over vogels en naar Parijs rijden in je eerste auto, uithuilen en uitzwaaien. Over dronken zijn in New Orleans en over andere manieren van vluchten. De woelige periode is voorbij, alles is OK!

SUPPORT: Janna lagerström (TivoliVredenburg, Paradiso)
De jonge Janna Lagerström weet met haar dromerige, Nederlandstalige poëziepop iedere luisteraar mee te nemen in haar wereld. Beeldende en gelaagde teksten worden tot leven gewekt door pakkende melodielijnen en Janna’s warme stem.

LIVEDATA 28/09 De Vorstin, Hilversum 29/09 TivoliVredenburg, Utrecht 30/09 Doornroosje, Nijmegen 04/10 Paradiso, Amsterdam

Live Foto Review: Kovacs @ Podium Victorie, Alkmaar

Live Foto Review: Kovacs @ Podium Victorie, Alkmaar
22 september 2018
Foto’s Patrick Daniel

Ruim drie jaar naar het megasuccesvolle debuut Shades Of Black is de wolflady Sharon Kovacs terug met haar moeilijke tweede Cheap Smell. Na het afronden van Rock City Institute en de documentairefilm Wolflady ging het hard met het succes van de Baarlose, zowel binnen als buiten de Nederlandse grenzen.

Liefhebbers luisteren natuurlijk Pinguin Pop.

LIVEDATA 29/09 De Vorstin, Hilversum * 01/12 Metropool, Hengelo 02/12 Doornroosje, Nijmegen 07/12 Bibelot, Dordrecht 09/12 De Oosterpoort, Groningen 16/12 Paradiso, Amsterdam *

kovacs kovacs kovacs kovacs kovacs kovacs kovacs kovacs

Moses Sumney op 26 september in Paradiso Amsterdam

Sinds zijn debuut EP in 2014 verscheen, is iedereen groot fan van Moses Sumney. Onder andere Beck, Karen O, Sufjan Stevens, Solange en James Blake, om maar een paar namen te noemen.

Dit succes trekt Sumney door met zijn nieuwe album Aromanticism wat door NPR, Pitchfork en Rolling Stone beschouwd wordt als een van de beste albums van 2017. De combinatie van zijn warme stem, oprechte teksten en uitgeklede performance van slechts een gitaar en een looping station zorgt voor een intieme sfeer, waardoor meteen duidelijk wordt waarom zijn aantal fans zich zo snel uitbreidt.

Na een uiterst succesvolle show in De Duif op het Super Sonic Jazz Festival vorig jaar is Sumney nu terug in de grote zaal van Paradiso.

LIVEDATUM 26/09 Paradiso, Amsterdam

J.Spaceman van Spiritualized: “Een nieuwe plaat moet gewoon goed zijn.”

SpiritualizedWat een groteske muzikale productie had moeten worden, eindigde in slaapkamerproject waar bijna oneindig aan moest worden geknutseld. Toch zijn alle frustraties, twijfels en obsessie om een baanbrekend nieuw Spiritualized-album te maken niet hoorbaar op And Nothing Hurt.

Tekst Mania | Ruben Eg Foto Juliette Larthe

“Blij dat het klaar is”, zegt Jason Pierce, oftewel J.Spaceman, in alle ernst over de achtste langspeler van het door hem geleidde Spiritualized. “Ik ben vaak gek geworden. Het werd een obsessie om de plaat die ik wilde maken te maken, terwijl ik niet in de financiële positie zat om die plaat überhaupt te maken. Ik wilde een groots album in de traditie van de oude Columbia- en Capital-producties. Maar ik eindigde letterlijk in mijn slaapkamer.”

Gek als ik zeg dat je dat niet hoort?
“Op zeker moment besloot ik de grote studiosessie te vergeten, en gewoon aan de slag te gaan met wat ik had. Ik heb al mijn talenten aangewend om het te proberen te klinken zoals ik wilde. Achteraf is een studio volstoppen met muzikanten eigenlijk de makkelijke weg. Voorheen was het geld voor zulke productie er uiteindelijk altijd. Wij gingen de studio in als het geld rond was.”

Wat was het idee achter die grootse productie? Wilde je alle voorgaande albums overtreffen?
“Een beetje wel. Ik ben geen jonge man meer. Voorheen werkte alles wat ik deed gewoon. Nu zie ik zo veel mensen van mijn leeftijd die materiaal uitbrengen dat helemaal niets heeft. Zij teren volledig op oude glorie. Ik wilde niet zomaar een plaat uitbrengen, maar nieuwe dingen doen. Misschien kwam dat door de druk van buiten: ‘Doe gewoon wat je altijd deed. Breng gewoon een plaat uit en iedereen koopt het wel.’ Maar in die positie wil ik niet zitten. Een nieuwe plaat moet gewoon goed zijn.”

Het album kent enkele zeer intrigerende nummers. Soms zelfs aangrijpend, zoals het zelfmoordrelaas in The Morning After.
“Ik weet de details over het schrijven van dat nummer niet meer. De laatste drie platen ben ik wel meer klassiek songs gaan schrijven. Het steeds maar herhalen van refreinen was altijd een beetje mijn ding. Dat was prima. Sinds ik Chris Kristofferson op zijn tachtigste verjaardag zag spelen, vind ik dat het beter moet. Hij had nog altijd een prachtige stem, hoewel natuurlijk wat oud geworden, maar zijn liedjes leken bij dat concert meer van het publiek dan van hem te zijn geworden. Zo moesten mijn songs ook zijn, vond ik. Dus ik besloot dat als ik nu nog liedjes op een plaat zou zetten, die goed genoeg moeten zijn naar aan iemand anders te laten gaan. Een plaat moet een ontdekking zijn voor degene die er naar luistert. Iedereen kopieert maar ideeën en stijlen en brengt liedjes uit alsof het iets van zichzelf is.”

Here It Comes (The road) Let’s Go is een prachtige routebeschrijving naar een huis. Bestaat die woning?
“Die bestaat echt. De rit er naar toe is fantastisch. In mijn liedjes zit altijd een reis verstopt. Maar dit nummer is een échte reis. Het is een beetje gebaseerd op de manier waarop Brian Wilson van The Beach Boys schrijft. Dat zijn ook altijd roadsongs: je begint hier en gaat die kant op. Misschien is dat wel een Amerikaanse traditie. De wegen zijn daar altijd lang en eenzaam.”

Je zei ooit tegen de krant The Independent dat dit je laatste album kon zijn
“Dat was toen ik mijn slaapkamer niet kon verlaten. Ik ben aan de plaat begonnen na de tournee rond het 20-jarig jubileum van Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space. Die tour met zo veel muzikanten op het podium en een geluid dat door het dak ging inspireerde mij enorm. Omdat mij dit in de studio niet lukte was het ook zo frustrerend. Ik werd een beetje gek daar in de achterkamer van mijn huis. Nu de plaat klaar is kan ik weer naar buiten.”

In de tussentijd verschenen wel enkele platen van jouw oude band Spacemen 3 op vinyl. Ben je daar bij betrokken geweest?
“Nee. Wij waren toen jong, en krijgen nu amper nog royalties. Ik heb geen idee of er nog meer wordt heruitgebracht. Het is in ieder geval goed dat mensen weer platen kopen. Een vriend van mij heeft een tweedehandsplatenwinkel in Londen. Soms vraagt hij of ik voor hem kan invallen. Ik kan mij geen betere baan voorstellen. Aan de andere kant is het geweldig dat tegenwoordig zo veel beschikbaar is. Het kostte mij indertijd zeven jaar om iets van de Silver Apples te horen en te kopen. Als je eindelijk een plaat zag moest je hem direct meenemen. Je wist nooit wanneer je weer een exemplaar tegenkwam. Nu zoek je die naam op internet en je hoort alles, inclusief optredens.”

LIVEDATUM 15/03 Paradiso, Amsterdam

Low – Double Negative (Sub Pop / Konkurrent)

lowBlijft een intrigerende formatie dat Low. Mimi Parker (drums) en Alan Sparhawk (gitaar), die de vocalen steevast voor hun rekening nemen in het met bassist Steve Garrington aangevulde trio werden zangtechnisch niet eerder zo weggemoffeld in de songs, om er zo nu en dan ook kraakhelder uit te springen. Double Negative is Lows spannendste album.

Veel vaker stoeiden de Amerikanen met elektronica. Eigenlijk altijd zijn deze geluiden de krenten in de pap, terwijl die ochtendhap nu vrijwel geheel onorganisch wordt opgediend.
Het leidt tot fascinerende geluidsvelden, waarin het fijn verdwalen is. Al duurt dat wel even. In eerste instantie lijkt er soms geen doorkomen aan. Alsof er een op hol geslagen grasmaaier over een rij synthesizers manoeuvreert.
Het is hard, stevig en bij vlagen zelfs overdonderend. In your face. Trommelvliezen worden danig op de proef gesteld.

Sinister en grimmig zijn de geregeld industriële geluidscollages. Een obligaat grapje over de titel Double Negative laten we achterwege, omdat het soms domweg hemels en prachtig is, wanneer je de tijd neemt voor deze plaat.

Veroorzaker van de stijlbreuk die Low in een aantal songs pleegt, is producer BJ Burton, die het stemgeluid van Parker en Sparhawk onherkenbaar maakt wanneer hij daar zin in heeft. Gelukkig is dat niet continu het geval en dat zorgt dan weer voor een fraaie balans in de slowcore van het trio. Benieuwd hoe een en ander live uit de verf komt? 12 oktober speelt de band in Paradiso, Amsterdam, een dag eerder in de Orangerie in Brussel. Gehoorbescherming lijkt geen overbodige luxe. Pieter Visscher

LIVEDATA 11/10 Orangerie, Brussel 12/10 Paradiso, Amsterdam