Author: Flip van der Enden

My First Time – Workwear

Je zou denken dat de markt voor postpunk en dan met name de praatvariant zolangzamerhand wel verzadigd zou zijn. Maar dan dient zich een nieuwe band aan als My First Time en kan je niet anders dan concluderen dat iedereen even moet opschuiven om plaats te maken voor de boys en girls uit Bristol.

Wat My First Time hoog boven het maaiveld doet uitsteken is hun frontpersoon. De persoonlijkheid van Isaac Stroud-Allen springt uit de virtuele groeven. Zijn voordracht, zijn taal vaardigheid, zijn talent voor rake oneliners het is om opgewonden van te raken. En dan te bedenken dat Workwear pas hun tweede single is! Fontaines DC, IDLES en Dry Cleaning hebben er een interessante concullega bij. Een die hen best nog wel eens naar de kroon zou kunnen steken.

Terra Twin – Losing Your Touch

Terra Twin houdt al een paar maanden een plekje bezet in de Graadmeter. Een hele grote hit is Hanging Around niet, maar wel een nummer waar niemand zich een buil aan valt.

Grote kans dat Losing Your Touch wel verdeeldheid zal zaaien. Waar Hanging Around onbekommerd kabbelt is Losing Your Touch edgy en gespannen. Beide songs staan op de debuut EP van de Britse band die in een ‘mission statement’ verklaart een brug te willen slaan tussen Americana en indierock. Dat klinkt nogal vaag, maar als je de de songs van de Head Leaking EP hoort, begrijp je wel wat ze bedoelen.

Voor een beginnende band klinkt Terra Twin opvallend ‘af’,’ alsof er veel ervaring in de band zit. Dat klopt ook. Alleen is die ervaring opgedaan op een ander terrein dan muziek. Zanger Maxim Baldry is acteur van beroep en in die hoedanigheid te zien in de tv-series Rome, Dr Who en The Lord of the Rings: The Rings of Power. De drie overige bandleden zijn oude schoolvrienden van Baldry. Producer van de Terra Twin EP is James Dring. Hij kan wel bogen op ruime ervaring in de muziekwereld, want werkzaam geweest met o.a. met Gorillaz, Lana Del Rey, Beyoncé en (de band) Sorry. .

Royal Tusk – Hated

Royal Tusk is een classic hardrock trio uit Edmonton, Canada.

Nieuwe single Hated is een kort door de bocht, schoon aan de haak rocksong die recht op zijn doel afgaat. Dat doel is drieledig: het aanmoedigen van stagedivers, het veroorzaken van mosh-pits, en voor de mensen thuis het inspireren van luchtgitaristen. De daarbij gebruikte middelen zijn krachtige zang, een ADHD ritmesectie en een gitarist die lichtjes overdrijft. Doe er je voordeel mee! De lawaaipapegaaien hebben een vierde album op het vuur dat ze Altruistic hebben gedoopt. De 23ste komt-ie uit inclusief een ‘making of’ docu.

Slow Fiction – Apollo

Slow Fiction had slechtere voorbeelden kunnen kiezen dan Chrissie Hynde, Debbie Harry en vooral Patti Smith.

De band is dus van de stevige gitaarmuziek en heeft een sterke vrouw aan het roer.  Ze heet Julia Vassalo en woont net als de twee gitaristen en de ritmesectie van Slow Fiction in New York City. De score van een kleine vijf jaar gezamenlijk optrekken is twee singles en een EP. Maak daar dus maar drie singles van. Je hoeft geen kenner te zijn om te horen dat Slow Fiction nog niet eerder zo goed en overtuigend klonk als op Apollo. De band lijkt daarmee klaar voor de overstap van het New Yorkse indie-circuit naar de mondiale rockwereld.

Dat Apollo, de eeuwig jonge Griekse god voor Licht hen gunstig gezind moge zijn.

Liam Gallagher, John Squire – Mars To Liverpool

Ook de tweede single van Liam en John is te herleiden tot het latere oeuvre van Lennon & McCartney.

Dat neemt niet weg dat met name John Squire schittert op het door hem geschreven Mars To Liverpool. Het duurt even voordat Liam Gallagher hem zijn solo gunt, maar dan maakt hij er ook iets van. Ondertussen houden de ritmeboys het tempo er lekker in. Door meteen al in de openingszin  ‘Jesus Christ’ te verzuchten riskeert Liam een radioboycot, maar misschien hoopt hij juist op een relletje. Inmiddels is duidelijk dat er een heel album aan zit te komen va de voormalige zanger van Oasis en de gitarist van The Stone Roses. De plaat draagt de naam van de makers en zal worden ondersteund met een tour. Helaas staat een bezoek aan ons land nog niet op de planning.

Winter – the lonely girl

Winter is haar artiestennaam. Samira Winter haar naam voor de burgerlijke stand. Samira is actief in het grijze gebied tussen droompop en shoegaze.

De zingende songwriter, kind van een Amerikaanse vader en Braziliaanse moeder draait al een tijdje mee is. Haar eerste van inmiddels vier albums verscheen al in 2015. Maar zoveel aandacht als ze nu met the lonely girl genereert had ze zelden eerder. De nieuwe single doet denken aan een vulkaan.  Na een bescheiden begin waarin Winter de hoofdpersoon van haar song voorstelt volgt een eruptie van zware gitaren. Het refrein zingt ze niet, maar wordt gefluisterd. Het slot komt onverwacht. Winter zingt over het gevoel van eenzaamheid dat zich van haar meester maakte na de scheiding van haar ouders. Al zingt ze in de derde persoon enkelvoud, de tekst is duidelijk autobiografisch. Reken erop dat de release van album vijf van Winter niet onopgemerkt zal blijven.

Chalk – CLAW

Je moet wel iets in je mars hebben wil opvallen in het bandjesbos dat ESNS heet. Het scheelt niet veel meer of er zijn net zoveel optredende acts als bezoekers.

Maar voor Chalk is het bezoek aan Gruun niet te vergeefs geweest, want maakte indruk en mag terugkomen. Het trio uit Belfast is van de pospunk, maar dan de elektronische variant. Hun songs zijn donker en onheilspellend. Nieuwe single CLAW is een goed voorbeeld van hun apocalyptische stijl, een monotone beat, ratelende synths en een dreigende tekstvoordracht. Je kunt dansen op CLAW zoals je kunt dansen op een vulkaan. Of op een graf. De song gaat over ‘falling in love inside a nightmare’ en is de voorbode van een tweede EP, Collections II die op 1 maart wordt gedropt.

THAMES – Mr Postman

Het wordt steeds drukker in de kopgroep van de nationale postpunk-scene. Sterker nog, na Rotterdam blijkt nu ook Amsterdam een broedplaats voor gitaarbands die smaakvolle rock brouwen uit grondstoffen als punk, wave, grunge en shoegaze.

Opvallend aan THAMES is de variatie van hun repertoire. De band heeft nu vier liedjes uit, die wezenlijk van elkaar verschillen. Met zijn sterke riff en goed geplaatste refrein is Mr Postman de meest poppy van het kwartet. Dat we toch te maken hebben met een eigentijdse postpunkband hoor je aan de met kracht gescandeerde coupletten.

MOOON – Richard Has a Racecar

De nieuwe MOOON single is zo retro als een Ferrari 612 Can Am uit 1968. Zo klinkt nieuwe single Richard Has A Racecar ook, als een liedje uit ’68.

De trots van Aarle-Rixtel draait inmiddels al weer heel wat jaartjes mee. In 2015 verscheen een eerste EP, binnenkort hun derde langspeler. In het achterons liggende decennium hebben de gebroeders Gijs en Tom de Jong en Timo van Lierop zich hoorbaar bekwaamd op hun instrumenten, maar ook hun muzikale horizon verbreed. De rudimentaire garage-blues uit hun begindagen heeft plaatsgemaakt voor een verfijnder soort muziek, barokpop. Naar voorbeeld van bands als The Left Banke en The Zombies.

Laura Palmer – Drive

Laura Palmer is de naam van het moordslachtoffer in de befaamde TV-serie Twin Peaks van David Lynch. De band Bastille liet zich eerder door de serie inspireren en nam een song op met de titel Laura Palmer. Sinds een tijdje loopt er ook een band uit Den Haag rond die luistert naar die naam. Tijdje? Zeg maar gerust tijd, want de band bestaat al ruim 10 jaar.

Dat ze nu pas hier opduiken heeft te maken met de tijdsgeest, Laura Palmer mixt postpunk met shoegaze en andere courante indie-stijlen. En de band is onlangs herrezen na een pauze van vijf jaar. Toegegeven we hadden ze al vier singles eerder kunnen oppikken, maar je mist nou eenmaal meer dan je meemaakt. Dit gezegd hebbende, nieuwe single Drive is een sterk staaltje sombermansrock, een filmische track die beelden oproept van een nachtelijke autorit door een wat minder welvarend deel van een grote stad.

Op 18 februari lanceert Laura Palmer hun debuutalbum in het Paard. 23 maart staan ze in de `Tanker in Amsterdam.