Author: Flip van der Enden

Holysloot – Plans For Later

Holysloot is een voormalig visser dorpje niet ver van de hoofdstad en een prima naam voor een band die uit die regio komt.

Holysloot komt deels voor uit JAGD, een explosieve (post)punkband die het live best wel goed deed, maar misschien mede door de coronaperikelen haar potentie nooit helemaal heeft kunnen waarmaken. Hopelijk gaat het hun nieuwe band wel voor de wind. Ze hebben in ieder geval plannen.

Plans For Later is geen punk, post of anderszins. Wat het dan wel is, is niet zo 123 te zeggen, wat natuurlijk een compliment is. De nieuwe single is een los maar niet luchtig liedje met een dromerig refrein en fraaie gitaren. Vooral de ingehouden solo met zijn trage ‘twang’ maakt indruk. Op naar EP 2.

Calicos – Reliving

DeWolff en Elephant hebben er met het Belgische Calicos plots een serieuze concurrent bij in de strijd om de titel ‘Beste Americana band van de Benelux’. Nou ja plots. De aanloop naar het fraaie Reliving heeft zo’n jaar of vijf in beslag genomen.

In 2018 deed Calicos mee aan Humo’s Rock Rally. Toen vielen ze al positief op met hun sprankelende gitaarmuziek waarin invloeden te bespeuren waren van bands als Wilco en The War On Drugs. Nieuwe single Reliving (en voorganger Comedown) laat een band horen die vrijwel helemaal is los gekomen van hun aanvankelijke inspiratiebronnen. De zang is sterk in uitvoering en emotie, maar wat Reliving echt laat zinderen is het meesterlijke gitaarspel. Dat lijkt de band ook te beseffen, want men is bepaald niet zuinig met solo’s. Met drie nieuwe leden, een betere boeker een een gloednieuw album in the pocket is Calicos klaar voor het grote werk. Move Over DeWolff and Tell Elephant The News.

Ethan P. Flynn – Abandon All Hope

Ethan P. Flynn is nieuw hier, dus zullen we hem even voorstellen. Flynn is een jonge Brit die als uitvoerend muzikant nog niet zo heel veel heeft gedaan, maar als side-kick al wel enige aanzien geniet. Hij heeft o.a. dingen gedaan voor en met David Byrne en F.K.A. Twigs en Black Country New Road.

De laatsten begeleidden hem op zijn succesvolste release tot dusver, het live opgenomen Television Show. Uit genoemde namen kun je opmaken dat de muziek van Ethan P. Flynn een artistieke grondslag heeft. Zo ook het verder best wel poppy Abandon All Hope dat in zijn beheerste gekte en sterke refrein wel aan het oude XTC doet denken. Abandon All Hope komt van Flynn’s officiële in oktober te verschijnen debuutalbum.

Slow Pulp – Slugs

Met voorlaatste single Cramps week Slow Pulp vrij rigoureus af van hun beproefde formule. De band brak door met traag stromende songs met vrouwelijk fluisterzang en als contrast zwaar vervormde gitaren.

Cramps was uptempo en a relaxed weliswaar met zang van Emily Massey en korzelig gitaarspel van Henry Koehr, maar had dus een compleet andere flow. Met nieuwe single Slugs keert de band terug naar hun oorspronkelijk sound. Het is een moody song met nadrukkelijk onnadrukkelijke zang en een zwaar vervuild gitaargeluid. En zo horen we de band uit Madison, Wisconsin toch het liefst. Slow Pulp lijkt het daarmee eens te zijn. Cramps komt niet op Yards, het in september te verschijnen 2e album van de band. Slugs dus wel.

PS. Een slug is -mocht je het niet weten- een naaktslak.  Dat doet ons doet denken aan een flauw mopje. ‘Weet je waarom Fransen slakken eten? Ze houden niet van fastfood’.

Bombino – Aitma

Nu we hier af en toe Sahara temperaturen hebben is een woestijnbriesje op zijn tijd wel zo welkom. En wie kunnen we beter stof laten opwaaien dan Goumour Almoctar ofwel Bombino zoals we hem beter kennen.

Bombino komt uit een door burgeroorlogen geteisterde regio – de sub Sahara- waar jonge mannen de keuze hebben tussen vechten of vluchten, geweer of gitaar.  Net als streek en stijlgenoten Songhoy Blues, Mdou Moctar en Tinariwen heeft Bombino een internationale carrière weten op te bouwen.  Dat hem dat is gelukt komt door zijn ongewoon grote vaardigheid als gitarist. En a little help from fans and friends als Dan Auerbach, Robert Plant en Gogol Bordello.

Zijn muzikale reis is te volgen op een vijftal studio en een in Amsterdam opgenomen live-album. Aitma waarop Bombino zijn Hendrixiaanse gitaar weer laat rocken op een Noord Afrikaanse beat is de tweede single van zijn eerste studioalbum in 5 jaar. Wie, wat en wanneer is nog niet bekend.

13 november komt de meestergitarist naar de Melkweg.

PEER – SUPERNATURAL

De tweede single van PEER dit jaar is een glammy rocksong die waarschijnlijk het best tot zijn recht komt in grote zalen om niet te zeggen stadions.

Het zal nog wel even duren voordat PEER de AFAS kan vullen, maar aan het repertoire ligt het dus niet. Gebrek aan ambitie kan je PEER ook niet verwijten. De Middelburgers die zich verwant voelen met Nothing But Thieves en The Neighbourhood heeft het water al getest in Azië en Engeland. Na de zomer gaat PEER de provincie in. Op 9 november komen ze hun nieuwe EP ten doop houden in de Paradiso.

The Paper Kites – Black & Thunder

Mocht The Paper Kites een up-tempo rocksong hebben dan staat die niet op een van de vier albums die de band uit Melbourne de afgelopen tien jaar heeft doen verschijnen.

Vanaf het begin heeft The Paper Kites zich toegelegd op het vervaardigen van het betere luisterlied, beetje indie, best wel folky, vleugje country. Dat beleid wordt voortgezet op hun nieuwe live-album, At The Roadhouse (1/9). waarvan Black & Thunder de vierde voorbode is. De nieuwe single heeft iets meer energie dan gangbaar in het universum van The Paper Kites. Toch kun je ook Black &Thunder het beste zittend consumeren. Dit keer is lekker mee tikken met je voet echter wel mogelijk of eigenlijk niet niet mogelijk. Wat Black & Thunder ook anders maakt dan het gros van de Kites songs is een ‘swampy’ sfeer en lekker lange gitaarsolo. Die maken het nummer tot ideale soundtrack voor een zoele zomeravond op een rustig terrasje, een lommerrijke achtertuin of een afgelegen (liefst kinderloze;) natuurcamping.

Small Crush – 5

Small Crush, dat je zou kunnen vertalen als een beetje verliefd is een fris en fruitige indieband uit de buurt van San Francisco. Ze zijn met zijn vieren maar  is de onbetwiste leider, is  miss Logan Hammon. Zij bedenkt en zingt de liedjes.

De band bracht in 2019 een eerste album uit dat het ondanks de corona restricties best goed deed. Op hun debuutalbum klinkt Small Crush nog erg pril en een beetje zoekend. Nieuwe single 5 –die wel iets wegheeft van de vroege Bangles- lijkt wel van een andere band.  Logan klinkt nog steeds jong, maar zeker niet meer verlegen. Ook haar 3 begeleiders zijn  hoorbaar beter geworden. Dit alles suggereert dat Small Crush met een sierlijke boog over de horde van het ‘moeilijke tweede album’ zal springen.

Blur – St. Charles Square

Comeback single 2 van Britpop royalty Blur is nogal anders dan de eerste. Was The Narcissist een beetje ‘gewoon’ Blur liedje, St. Charles Square is een mid tempo rocker met onrustige gitaren, die van alle kanten op je af komen.

Albarn’s uit duizenden herkenbare stem verraden dat het Blur is, maar dit keer is het vooral gitarist Graham Coxon die zijn geursporen op de track heeft achtergelaten. Net als tijdens het optreden van Blur onlangs in Amsterdam heeft de band geen enkele poging gedaan om de boel te polijsten. St. Charles Square piept en kraakt alsof het zonder al te veel repeteren in een keer live op de ‘band’ is geslingerd. Zo puur als dit klonk Blur zelden eerder.

Telescreens – Lost

Het was even graven, maar we kunnen je uiteindelijk toch vertellen dat Telescreens, de makers van de IJsbreker van deze week uit NYC komen, met zijn vieren zijn en voorin de twintig.

Het bekende probleem is dat de bandnaam te vaag is. Telescreens, beeldschermen kom je overal tegen. Als je er band achter zet, wat normaal wel wil helpen kom je uit bij diverse telescreens enkelvoud. O.a een Telescreen uit Melbourne en eentje uit Brighton.

Maar de aanhouder wint dus weten we nu dat Telescreens in 2020 een eerste album uitbracht, dat nogal anders is dan de morsige garagerock van nieuwe single Lost. De verbindende factor is de lekker nasaal zingende Jackson Hamm. Verder staat het album vol barokke popsongs met violen en electronica a la Foster And The People. Tijdens corona heeft de band blijkbaar het licht gezien en zich omgeschoold tot rumoerig rockorkest.

Het herboren Telescreens heeft nu twee nummers uit, Phone Booth en Lost die het opvallend veel beter doen dan het oude werk. Logisch, want ook veel beter. Met name Lost vinden we zo lekker dat we hem gewoon maar hebben gebombardeerd tot IJsbreker!