Author: Flip van der Enden

Destroy Boys – Beg For The Torture

Ten tijde van crises viert punk hoogtij. Zo was het en zo is het nog steeds. Alleen is punk anno nu wel wat meer dan een ongeleide woedeuitbarsting van een stel ongeschoolde schoffies met gitaren. Punk is er nu in alle soorten en maten, van poëtisch aangelegde postpunkbands via punkgroepen met jazzinvloeden tot en met de nieuwste trend, een subgenre dat we voorlopig moshpop of popcore hebben gedoopt; hardcore bands die (ook) muziek uitbrengen die je met enige fantasie radiovriendelijk zou kunnen noemen. In ieder geval Pinguin Radio vriendelijk. In die laatste categorie vallen bands als Scowl dat onlangs IJsbreker scoorde met Psychic Dance Routine en ook Destroy Boys dat leven in de brouwerij brengt met Beg For The Torture.

Destroy Boys heeft zich altijd al aan de poppy kant van de hardcore punkscene opgehouden. Met drie albums op hun conto en ruim een miljoen Spotify luisteraars per maand zou je het trio zelfs als pioniers van het moshpop genre kunnen zien. Destroy Boys is een trio, bestaande uit two California girls en een boy. Hun grootse succes to noch toe heeft de veelzeggende titel, ‘I Threw Glass at My Friend’s Eyes and Now I’m On Probation’.

Een deel van ons luisterpubliek zal opgelucht adem halen bij de wetenschap dat Beg For The Torture maar anderhalve minuut duurt. Tussen start en finish wordt echter meer energie opgewekt dan op het complete oeuvre van The National en Bon Iver tezamen.

bdrmm – Be Careful

Be Careful is anders maar toch herkenbaar als het werk van een band die we regelmatig tegen komen in de allerhoogste regionen van de Graadmeter.

Bdrmm dus uit het Engelse Hull. De nieuwe single trapt af met een rustig edoch funky drummetje dat als snel gezelschap krijgt van lenig basje. Als dan de ruimtelijk gitaar invalt zijn we weer op bekend terrein. Was vorige single It’s Just A Little Bit Of Blood een shoegazenummer, Be Careful gaat meer richting dreampop. Zet beide songs op één album, wat dus de bedoeling is en je kunt bdrmm een dreamgazeband noemen.

Het nieuwe, tweede album van bdrmm heet I Don’t Know en is digitaal vanaf 3 mei en fysiek vanaf eind juni verkrijgbaar.

second thoughts – forget her

Buiten de wondere wereld van het Eurovisie songfestival zijn m/v duetten vrij zeldzaam. Een nummer als forget her van second thoughts valt dan ook meteen op. Hij heet Ben Campbell, zijn zangpartner Clara Freeman-Taylor.

Second thoughts is een fris klinkend Brits gitaarkwartet dat net voor corona een eerste single uitbracht en onlangs een tweede EP, fluke geheten. Daarvan is Forget her liedje drie. Het is dus nog allemaal vrij pril. De potentie van second thoughts is echter al wel duidelijk. Dat blijkt ook uit de keuze van de producer van de EP. Dat is Iain Berryman, wiens naam je ook tegenkomt achterop hoezen van o.a. Arcade Fire, Kings Of Leon en Florence + Machine. Dat zijn allemaal grote namen die niet vies zijn van een beetje bombast. Second thoughts is dat wel. Berryman’s productie van forget her is lekker basic. Sound/stijl doet wel denken aan 80’s bands als The Smiths en Aztec Camera. Je hoort niet veel meer dan bas, drums en twee gitaren. Plus dus de prettige stemmen van Clara en Ben.

The National – Eucalyptus

In een uitgebreid interview in de nieuwe Oor kun je lezen dat Matt Berninger, de stem van The National onlangs uit een diep dal is gekropen.

Eigenlijk wisten we dat al of hadden we het kunnen weten, want de singles die vooraf gingen aan de release van First two Pages of Frankenstein (28/4), het negende album van The National zijn nog stemmiger dan de toch al niet erg extraverte songs waarmee de band uit Cincinnati bekend is geworden.

Eucalyptus is anders, nog steeds horen we een band/zanger in mineurstemming, maar de song is eerder een litanie dan een melancholieke ballade. Matt somt allerlei zaken op die bij een scheiding verdeeld moeten worden, dingen waar vaak pijnlijke herinneringen aan kleven. Als mens hoop je dat hij nu eindelijk eens gelukkig wordt of op zijn minst wat beter in zijn vel komt te zitten. Als fan echter…

Elephant – Enemy

Laten we er maar eens een cliché tegenaan gooien. Elephant klinkt Onhollands goed op nieuwe single Enemy.  Onhollands klonken de Rotterdammers altijd al. En goed ook, hun debuutalbum is niet voor niets een doorslaand succes.

Elephant beoefent een stijl die gerijpt is in de zon van Californië. Om precies te zijn in de heuvels van Laurel Canyon, een wijk van L.A. die rond 1970 fungeerde als pleisterplaats voor ontluikende singer-songwriters en beginnende countryrockers, twee gildes die nauw verweven zijn.

Wat dat betreft horen we niks nieuws, maar het elan en zelfvertrouwen waarmee wordt gemusiceerd zijn wel nieuw. De band klinkt zo in zijn element op Enemy dat als platenmaatschappij Excelsior in een begeleidend schrijven had beweerd dat dit een nummer is van de band America dat speciaal voor hen is geschreven door Bee Gee Barry je het ook had geloofd.  Onhollands +goed = dus Onhollands goed.

Wodan Boys – Thunder Glove

Heerlijke herrie uit het Haagse. Wodan Boys is hard op weg om Holland’s hofleverancier te worden van dorst en reuring en veroorzakende regenbestendige festivalrock in een stijl tussen punk en hard rock in.

Thunder Glove laat horen dat de band ook steeds beter wordt in het produceren van rocksongs die op een prettige manier over je heen walsen. Je krijgt de neiging om op de barricades te klimmen met in de ene hand een vaandel en in de andere een pilsje. Meer van dit graag, het liefst in albumvorm.

Tape Toy – November

Schrik niet Tape Toy fans, de nieuwe single van jullie helden is geen cover van het roemruchte opus van Guns & Roses, maar weer zo’n lekker eigenzinnig indieliedje zoals alleen Tape Toy ze fabriceert. Ook tekstueel blijft de band op vertrouwd terrein, hoe het hoofd koel en de rug recht te houden in deze turbulente tijden. En dan vooral als vrouw.

De boodschap wordt visueel sterk weergegeven in de clip waarin we professioneel worstelaar Julia mentale kracht zien opdoen door zich fysiek weerbaar te maken.

De Toys zijn ook weer lekker scheutig met gitaren en de smeulende opbouw van November maakt het nummer geschikt voor intensief gebruik. November staat met 4 niet minder aanstekelijke songs op de vers verschenen nieuwe EP van de Tape Toy TTYS.

Loupe – My Hands

Met My Hands laat Loupe horen niet alleen een van de allerbeste Nederlandse (indie) bands te zijn, maar ook dat ze in hun gelederen een zeer hoog begaafde gitarist herbergen.

Hoe Jasmine van der Waals haar instrument hier laat spreken, preken en smeken doen maar weinigen haar na, nationaal of internationaal. Haar bandmaten zijn zich bewust van de gitaargodin in hun midden en geven haar alle ruimte. My Hands is (waarschijnlijk) de laatste opwarmer voor de release van het debuutalbum van het Amsterdamse kwartet, Do You Ever Wonder What Comes Next dat op 16 juni wordt uitgebracht door Excelsior.

Op 24 april staat Loupe in een uitverkochte bovenzaal in Paradiso. Geef ze nog een jaartje en ze verkopen beneden ook uit.

Indian Askin – Possessed

Possessed is de eerste single van het nieuwe, afgeslankte Indian Askin. Wist Nelson Ayala zich voorheen gesteund door een 3 koppige band, zijn nieuwe single heeft hij zo goed als in zijn uppie opgenomen.

Niet dat je dat kunt horen. Nelson komt niet plotseling uit de kast als singer-songwriter. Possessed is puur Indian Askin, een aan een loodzware gitaarrif opgehangen banger die te horen zal zijn tot in de verste uithoek van het grootste festivalterrein.

Hij schreef de muziek zoals hij altijd al deed zelf, voor de tekst over een toxische relatie kreeg hij hulp van de Brits-Amerikaanse frontman van The Boxer Rebellion Nathan Nicholson, die blijkbaar een keer in het zelfde schuitje heeft gezeten.

Greta Van Fleet – Meeting The Master

Greta van Fleet is alweer toe aan ronde vier. Starcatcher, zo gaat het nieuwe album van de Van Fleetjes heten. Ergens in juli komt-ie uit. Afgaand op single 1 mogen we geen grote veranderingen verwachten.

Meeting the Master is weliswaar een ballad, daar heeft de familie Van Fleet er nog niet zo veel van, maar de referentie is en blijft Led Zeppelin. Maar wat kan die Josh Kiszka zingen zeg! Hij heeft een fenomenale stembeheersing en een volume waarmee hij zelfs de meest corpulente Amerikaan omver kan blazen. Broer Jake weet trouwens ook van wanten hoor op zijn gitaar. Het classic rockboek heeft voor hem geen enkel geheim meer.

En wie mag die Master dan wel niet zijn hij wie de band op audiëntie gaat? Petrus? de Heer zelve? Jimmy Page? Robert Plant? Daar geeft de tekst niet echt uitsluitsel over. Iedereen mag dat zelf invullen, wat natuurlijk wel zo slim is.