Bent Knee – Lawnmower

Bent Knee is voor ons een nieuwe naam. Toch bestaat de band al sinds 2009 en maken ze platen sinds 2011. Waarom ze nooit eerder op onze radar zijn verschenen?

Dat heeft meerdere oorzaken, een ervan is dat de band uit Boston op de 6 albums die ze tot nu toe uitbrachten alle kanten uitschieten. Bent Knee lijkt zo’n band met zoals Amerikanen wel zeggen ‘too many chiefs and too little indians’. Democratie is een goed goed, maar niet in een band. Dat ze kunnen spelen staat buiten kijf, ze leerden elkander kennen op de Berkeley School of Music, maar het zou fijn zijn als ze het een keer eens konden worden over een richting.

Als wij een suggestie mogen doen, ga door op het pad van Lawnmower. De nieuwe single van Bent Knee begint als een introverte ballad en eindigt als een massale meezinger. Als de band in hun lange loopbaan één nummer heeft gehad met hitpotentie dan is het wel deze ode aan de grasmaaimachine.

Nog even over de naam Bent Knee. Daar zit geen diepe betekenis achter. De initiatiefnemers van de band heten Ben (Levin) en Courtney (Swain). Spreek die namen snel uit en je krijgt Bent Knee. Ben is inmiddels vertrokken, Courtney zingt de sterren van de hemel in Lawnmower.

RVG – Common Ground

Common Ground is voorloper 4 van het nieuwe album* van de Romy Vager Group. Het is het meest conventionele nummer van het kwartet en misschien ook welk het beste.

Mede door Romy’s zang doet Common Ground wel aan The Verve denken, een indruk die wordt verstevigd door de melancholieke afdronk van de song. Mooi ook is de synth die met de zang meeloopt is. Maar het aller fraaist is misschien wel het instrumentale slot dat van een mooi nummer een memorabel nummer maakt.

*Brain Worms verschijnt op 2 juni.

Master Peace – Brussels

Technische problemen ten spijt stal Master Peace onlangs de show op London Calling. Festivalprogrammeurs zullen balen dat ze zo al ver van te voren hun acts moeten boeken, want waar Mister Peace optreedt is het feest.

Master Peace Okezie is een Afro-Britse eclecticus die alles wat in zijn straatje van pas komt – en dat is zo’n beetje alles met een hartslag- net zo lang mixt, mangelt en manipuleert tot hij iets heeft dat onweerstaanbaar is.

Het bruisende Brussels is een sterk staaltje van ‘s mans koopwaar; een stuiterende beat, rockende gitaren en een slijtvast refrein. Dit alles brengt hij met een typisch Britse branie. Een album heeft MP nog niet, wel al 35 losse liedjes, goed  voor ruim anderhalf uur topvermaak.

Loupe – It’s Getting Wild, Getting Older

Het wordt een beetje saai, maar ook de nieuwe single van Loupe is weer uiterst fraai. Het is bewonderenswaardig hoe het de vier vrouwen telkens weer lukt om gitaarmuziek te maken die clichévrij is, maar toch toegankelijk en ongeforceerd.

It’s Getting Wild Getting Older heeft een speelse beat en een intrigerende tekst over ouder worden en misschien wel wijzer.

Het officiële debuutalbum van Julia, Jasmine Lana en Annemarie gaat ‘Do You Ever Wonder What Comes Next’ heten en op 16 juni (eindelijk) uitkomen. Het album is een productie van Arne van Petegem (Moss). De mix is uitbesteed aan Beau Sorensen ( Death Cab For Cutie). Het label is Excelsior.

 

Indian Askin – The Deal

Single 2 van Indian Askin Mark II is een nummer dat baat heeft bij herhaling. Hoe vaker je The Deal hoort hoe meer grip de hypnotische beat op je krijgt en hoe minder gek die te gekke solo is.

De nieuwe single van de even bandloze Chino Ayala lijkt in weinig op de gitaar gedreven rock waarmee hij faam verwierf. The Deal is intiem en intens, een zeer geslaagd experiment. Indian Askin is niet voor één gat te vangen, een groter compliment kunnen we hem/hen niet maken.

Nusantara Beat – Borondong Garing

Meer musica exotica van Nusantara Beat, een band die zich met recht een supergroep mag noemen, want bestaande uit leden die ook elders actief zijn, o.a. in EUT, Jungle By Night, POM, The Mysterons en Surf Aid Kit. Wat de muzikanten samenbracht was het toeval, ze zaten allemaal op de Conservatorium van Amsterdam, en hun Indonesische achtergrond.

Net als debuutsingle Djanger is Borondong Garing een (vrij rigoureuze) herbewerking van een evergreen uit de Indonesische archipel. Op de streamingsdiensten staan een lange versie en een single -knip. De laatste is zonder gitaarsolo en laat die nou net het nummer naar een hoger plan tillen en een goede impressie geven van het groovy psych-folk feest dat Nusantara Beat live is.

  • 05 – 08 jun. Beaches Brew 2023. Marina di Ravenna.
  • 24 – 25 jun. Spoorpark LIVE 2023. Tilburg.
  • Metropolis Festival 2023. Rotterdam.
  • 07 – 09 jul. Wildeburg 2023. Kraggenburg.
  • 15 – 21 jul. Valkhof Festival 2023. Nijmegen.

 

Teenage Fanclub – Foreign Land

Als nieuwe single Foreign Land was aangekondigd als een comeback-single zou de pers er bol van staan. Nu is het gewoon de eerste single van het twaalfde album van een band die 32 jaar geleden zijn hoogtepunt beleefde en eigenlijk altijd in de schaduw is blijven opereren van tijd en landgenoten als Blur, Oasis en Radiohead.

Loopbaan-kundig gezien zou het dus verstandig geweest zijn om even de band de band te laten en na een gepaste pauze weer nieuw leven in te blazen. Maar zo zit Teenage Fanclub niet in elkaar. De Schotse band is vanaf hun oprichting in 1989 gewoon stug doorgegaan, zonder sabbaticals, solo-uitstapjes of ouderschapsverloven.

Het zou overdreven zijn om te beweren dat Foreign Land net zo goed is als  Teenage Fanclub classics als the Concept en Sparky’s Dream, maar dat het een ijzersterke single is staat buiten kijf. Alleen al die gitaren! Hopelijk wordt het nieuwe album, Nothing Lasts Forever net zo goed en krijgt de band de aandacht die ze verdient. Of anders wel voor hun trouwe dienst.

Het duurt nog even maar op 30 oktober komt TF naar Utrecht en de 31ste staan ze in Groningen.

cleopatrick – Lost

Nee, het ligt niet aan je oortjes of speakers. Lost klinkt bewust alsof het gemixt is in een blender i.p.v. een studio. De reden zal duidelijk zijn, de vervorming dient om het gevoel van verlatenheid te benadrukken.

Want daar gaat Lost tenslotte over. De Canadese rockers zich noemende cleopatrick hebben Lost niet zelf geschreven. Dat hadden ze waarschijnlijk wel gewild, maar beter dan Frank Ocean en zijn team wisten Luke en Ian hun gevoelens en frustraties niet te verwoorden. Dus zijn ze maar aan he coveren geslagen.

Je moet echter van goede huize komen wil je het origineel in hun herkennen. Los van de tekst hebben ze geen enkele steen op de andere laten. Frank’s versie is fris en funky. De toon desolate van de tekst hoor je nauwelijks terug in de productie. Lost in handen van cleopatrick is een schreeuw recht uit het hart. Hopelijk lucht het op.

Durand Jones – Lord Have Mercy

Hem een gespleten persoonlijkheid noemen gaat misschien wat ver, maar de Durand Jones die leiding geeft aan The Indications klinkt opvallend anders dan de man die het uitschreeuwt op Lord Have Mercy.

Met zijn band maakt Jones mierzoete soft-soul, prachtig daar niet van, maar ver van ons indie bed. Solo staat Jones met één been in de kerk en de ander in de modder van de Mississippi. Denk Otis, Tina Turner, James Brown en al die andere soulcoryfeeën die werden verafgood en nagebootst door rockjochies als Mick Jagger, Rod Stewart en Joe Cocker.

Met het lekker vuige Lord Have Mercy ( te vinden op zijn debuut als soloartiest, ‘Wait Till I Get Over’) maakt Mister Jones duidelijk dat ook rock (‘n’ roll)  een Afro-Amerikaanse muziekstijl is met wortels in het diepe zuiden van de V.S.

The Murlocs – Pinky Queen

Wie dacht dat de rek er bij The Murlocs na zeven albums wel uit zou zijn, moet echt eens luisteren naar Calm Ya Farm en specifiek naar Pinky Queen, een popsong van het puurste soort. Niveautje Lennon & McCartney misschien wel.

Het lijkt wel of Ambrose Kenny-Smith en zijn partner in rhyme Carl Shortal steeds beter worden geworden. Of er zit iets in het kraanwater van Melbourne, dat mogen we ook niet uitsluiten. Ook Civic, Amyl & The Snifters en van vroeger Nick Cave & The Birthday Party komen uit de hoofdstad van Victoria.

Wat het evergreen karakter van Pinky Queen versterkt is de zang van Kenny-Smith die zijn ziel en zaligheid in het nummer gooit. En ze komen naar Nederland!

Op 9 september staan The Murlocs in de Tolhuistuin oftewel Paradiso Noord in Amsterdam.