Author: Flip van der Enden

Declan Welsh and The Decadent West – King Of My Head

Declan Welsh and The Decadent West wordt heel snel heel goed. Het zou niet verbazen als King Of The Road de Schotten een deal bij een major label gaat opleveren en misschien wel een onvervalste hit.

De nieuwe single is in ieder geval hun ‘potentste’ nummer tot nu toe. We horen een sterke opbouw met spannende details en sporen van U2 en Radiohead en een vleugje Stone Roses. Maar vooral een band die blaakt van het zelfvertrouwen.

King Of My Head komt van het tweede album van mister Welsh en zijn kompanen, dat in september uitkomt. Dat duurt dus nog even. Waarom dan nu al een single? Waarschijnlijk kon de band gewoon niet wachten om alvast een tipje van de sluier op te lichten.

Spinvis – Paradijs

Bijna vrolijk klinkt Spinvis op nieuwe single, Paradijs. Bijna, maar niet helemaal.

Erik de Jong zou Spinvis niet zijn als het vlotte tempo geen tekst zou dragen over de gelopen race die het leven telkens weer blijkt te zijn. Ook wie hoopt op verlichting in het hiernamaals wacht teleurstelling, want zelfs in het Paradijs is trouble. Die boodschap te laten bekrachtigen door een gospelkoor(tje) is een vondst.

Het nieuwe album van Spinvis heet Be-Bop A Lula en is vanaf 7 april verkrijgbaar op alle mogelijke manieren.

Mood Bored – Lucky

Mood Bored neemt verder afstand van de concurrentie en een stap richting  eeuwige roem met alweer een schitterende single.

De derde release van het Tilburgse trio is een zacht rockende popsong die rustig opbouwt naar een verlossende gitaarsolo. Voor de gitarist mag afsluiten heeft Myrte Driesenaar je op het verkeerde been gezet door heel liefelijk te zingen over het soort partner dat je niemand toewenst. Extra punten ook voor het feit dat Lucky anders klinkt dan Easy Going en Pour Into me, maar toch onmiskenbaar  het werk van is Mood Bored.

Do Nothing – Happy Feet

Post-punk neemt vele vormen aan. De muziek van het uit Nottingham afkomstige Do Nothing lijkt gemaakt naar model van een band die al post-punk bezig was toen punk nog helemaal nieuw was, David Byrne’s Talking Heads.

In de praktijk betekent dat licht neurotische gitaarmuziek met erudiete teksten. Zo gaat Happy Feet niet over Pinguins, zanger Chris Baily zegt dat hij de film zelfs nooit gezien heeft, maar over de kwetsbare positie waarin een kunstenaar zich begeeft als hij/zij voor het voetlicht treedt. In geval van Do Nothing dus muziek uitbrengen.

Baily en band hoeven zich geen zorgen te maken, de receptie van Happy Feet is over het algemeen zeer positief. Het versterkt het algemeen gedragen vertrouwen dat Do Nothing opbouwde met eerdere releases. Het zou mooi zijn als het door Andy Savours (Black Country New Road, My Bloody Valentine) geproduceerde en Oli Barton Wood (Porridge Radio, Nilüfer Yanya) gemixte Happy Feet de opmaat is naar een eerste album.

Ps. Leuke clip ook!

Socks;SportsSocks – Talking To Myself

Socks;SportsSocks maakt net zulke eigenaardige muziek als hun naam doet vermoeden.

Om in sportsferen te blijven: nieuwe single Talking To Myself stuitert als een pingpongballetje, terwijl de zanger zingt alsof hij verslag doet van een biljardwedstrijd. Op het slot na dan, dan laat de band zijn punkverleden nog even doorschemeren.

Socks;SportsSocks is momenteel druk bezig met de opname van een nieuwe EP. Releasedatum is er nog niet wel een titel. De opvolger van debuutEP, People Singing About People gaat More Songs About Phones and Happiness heten.

snake eyes – no one is truly cool

Het recalcitrante Britse punkrocktrio snake eyes volgt oud Breekijzer 40 winks op met een prettrack die weer zo goed is dat we hem maar weer tot Breekijzer hebben gebombardeerd.

De boodschap moge duidelijk zijn, no one is truly cool en zo is het. De gitaren staan weer op scherp, bas en drums zijn weer doorgeladen. Ondertussen deelt frontman Jim Heffy zijn door schade en schande opgedane levenswijsheden. Na iets meer dan 2 minuten zijn staan we alweer buiten. Kort dus, maar krachtig.

Slow Pulp – Cramps

4 jaar geleden alweer scoorde Slow Pulp IJsbreker met High. Naar nu blijkt liep de band ver op de muziek vooruit met hun combi van harde gitaren en zachte meisjeszang.

Stil blijven staan is de band uit Chicago echter geenszins. Cramps is harder, heter, sneller en gruiziger om Daft Punk te parafraseren. Sinds de release van hun debuutlangspeler 2 jaar geleden heeft Slow Pulp ook heel wat vrienden gemaakt. Ook bij ons. De fans mogen zich in hun handjes knijpen, want Emily Massey en haar compagnons zullen zeer binnenkort niet 1 maar 2 keer te zien zijn in den lande.

Vrijdag 10e al zullen Emily & the boys hun gezicht laten zien in de Tilburgse 013, een avond later treedt de band aan in de Paradiso. Beiden keren als support van Death Cab For Cutie. 2 topbands voor de prijs van 1 dus. Paradiso is uitverkocht, voor het concert in 013 zijn op moment van schrijven nog een paar tickets verkrijgbaar.

Miss Tiny – The Sound

Het heeft even geduurd, een jaar of 20, maar Dan Carey heeft eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en is achter het glas vandaan gekomen om zelf muziek gaan maken, als helft van het duo Miss Tiny.

The Sound is hun sterke openingszet. Het licht psychedelische rocknummer is uit op Dan’s Speedy Wunderground label, maar of het ook -volgens zijn eigen regels- in 1 dag is opgenomen en gemixt mag je je afvragen. Daarvoor klinkt The Sound net even te verzorgd. Aan de andere kant heeft Carey als producer van onder heel veel meer, Wet Leg, Fontaines D.C. en Foals wel enige praktijkervaring opgedaan. Ook zijn partner, Benjamin Romans Hopcraft is geen groentje op productiegebied. Hij speelt in Warmduscher en zat daarvoor in Childhood. En heeft vaker met Dan gewerkt. Hoe dan ook Miss Tiny is een veelbelovend nieuw hoofdstuk in de bio van beider heren. Het nog site-loze Miss Tiny gaat ook optreden. Het duo maakt zijn debuut later deze maand in Texas op SXSW.

Caroline Rose – The Doldrums

Er is een zone rond de evenaar waar het soms wekenlang niet waait. Als je daar  in de 16e, 17e eeuw met je galjoen terecht kwam had je een probleem. De nautische naam voor deze windstille gebieden is doldrums. De term is in het Engels spreekwoordelijk geworden voor klemzitten, in rondjes draaien, ergens niet uitkomen.

Daarover gaat The Doldrums dus, de wederom geweldige nieuwe single van Caroline Rose. Valt vorige single Miami op door schitterend gitaarspel, de superkracht van het mysterieuze The Doldrums zit hem in de staart. Miss Rose werkt toe naar een episch einde dat wordt ingekleurd door een harp, een pulserende bas en etnische koorzang. Het vierde album van de Amerikaanse singer-songwriter gaat er een worden voor de jaarlijstjes.

Ladaniva – Shakar

Balkanbeat kent u die uitdrukking? Je hoort er de laatste paar jaar niet zoveel meer over, maar er was een tijd dat geen festival zich kon permitteren om niet een Balkanbeat-act of dj op het programma te hebben staan.

Ladavina herinnert ons er aan waarom we met zijn allen alle normen en warden vergaten zodra er een zuid-Oost Europese beat klonk. Geografisch gezien maakt Ladaniva geen Balkan beat, het duo komt uit Armenië, maar een kniesoor enzovoorts.

Er zullen zeker stemmen opgaan die zeggen dat Shakar te licht is of geen indie, maar die waren ook al geen doelgroep toen Kees van Hondt plaatjes draaide of Shantel kwam buurten.