Author: Flip van der Enden

Black Lizard – 66Sick

66Sick is een innemend gitaarplaatje met punky inslag van een band die nog niet eerder op onze radar is verschenen. Dat kan komen omdat Black Lizard uit het hoge noorden komt, uit Helsinki, de hoofdstad van Navo kandidaat Finland dus.

Finland kennen we vooral metal-land, maar de gitaar wordt daar dus ook voor andere doeleinden ingezet. Black Lizard, niet te verwarren met de gelijknamige harde rockband uit Italië timmert zo’n jaar of tien aan de Finse weg, maar verdiend het onderhand om ook eens elders te worden gehoord. Te beginnen met  66Sick.

Yard Act – 100% Endurance – Elton John Version

Elton John is een fanatieke muziekliefhebber met een eigen show op Apple Radio. Daar draait hij dingen die zijn oor strelen, oud maar vooral nieuw.  Een van zijn recente ‘ontdekkingen’ is de band Yard Act. Meestal houdt Sir Elton het bij lof op de radio, maar met de parlando punkers uit Leeds is hij de (virtuele) studio ingedoken. 

Essentieel is Elton’s bijdrage aan de remake van 100% Endurance niet, maar leuk wel. Vooral omdat hij zich zal herkennen in de tekst over de zin van het leven, zin in leven en overleven, beschouwd vanuit het perspectief van iemand die net wakker wordt en even niet weet waar hij is. Als soort van tegenprestatie heeft Yard Act een liedje van Elton gecoverd, Tiny Dancer, dat sinds de film Almost Famous deel uitmaakt van de rockcanon.

Robin Kester – Cat 13

Utrechtse nachtegaal Robin Kester vervolgt haar veroveringstocht van de harten van haar immer uitdijende schare fans met alweer zo’n heerlijk en sierlijk wegdroomliedje. Halverwege Cat 13 gaat Robin soort van  in duet met haar zelf, het effect is hypnotisch om niet te zeggen hallucinerend. Mooi mooi mooi.

Cat 13 is een voortzetting van de samenwerking van Robin en Moss main man, Marien Dorleijn. Nu maar hopen dat het gerucht dat die twee aan een nieuw album werken waar is.   

late night drive home – Sleeping In Cars

Sinds late night drive home IJsbreker scoorde met Awkward Conversations heeft de band uit El Paso kans gezien hun debuutalbum uit te brengen. Een snelle luisterbeurt leert dat Awkward Conversations geen lucky shot was en ook geen uitschieter, maar slechts één van een klein dozijn karaktervolle rocksongs.

Of Sleeping In Cars een single wordt weten we eigenlijk niet. Het zou een prima keuze zijn, want het nummer is late night drive home ten voeten uit; intelligente indie met flinke porties scheurgitaar.

How Are We Feeling heet het album waarvan we hopen dat de band het snel hier komt promoten middels een showtje of twee.

Eerie Wanda – Sail To The Silver Sun

Eerie betekent vreemd en angstaanjagend. In geval van Eerie Wanda klopt het eerste wel, maar het laatste niet echt. Eerie Wanda is vreemd om niet te zeggen prettig gestoord, tenminste haar muziek. Misschien is Marina Tadic zoals ze in het echt heet wel heel saai. Maar het zou verbazen. Saaie mensen maken niet zulke bijzonder boeiende songs als Sail To The Silver Sun.

Eerie Wanda‘s eerste nieuwe nummer sinds 2019 is een donkere ballad met omfloerste drums, Engelse (of Franse?) hoorns en een piano die een beetje klinkt als een glockenspiel. Of andersom. Daartussen waart de hypnotische stem van miss Tadic rond. De beste omschrijving is misschien wel spooky. Toch een beetje angstaanjagend dus.

In september volgt het nieuwe album van de Nederland-Kroatische singer-songwriter. Internal Radio wordt geproduceerd door n.m.d. Kramer (Butthole Surfers/Low).

Penelope Isles – Play It Cool

Broer Jack en zus Lily Wolter vormen de kern van Penelope Island. De band had net hun debuutalbum uit toen de corona uitbrak waardoor hun plannen in duigen vielen.

In plaats van bij de pakken neer te zitten heeft de band een nieuw album opgenomen, en is alsnog de wijde wereld in getrokken. Bij ons is Penelope Island op 17 juli te zien op het super sympathieke Welcome To The Village festival in Leeuwarden.

Wat mag je verwachten? Melodieuze melancho-pop met meisjeszang en pittig gitaarwerk. We hebben Play It Cool gekozen omdat het a) een erg sterk nummer is en b) representatief voor de stijl van de van het eiland Man afkomstige band.

bed – River

bed is een nieuwe naam aan het vaderlandse droompop firmament. Een prima naam ook, want waar droom je beter of in ieder geval vaker dan in…? Inderdaad.

Het was wel een beetje zoeken, de bandnaam laat zich wat lastig googelen, maar we kunnen je vertellen dat bed uit het Rotterdamse komt en vier leden telt, Anna, Flor, Marijn en Niek. Hun debuut EP heet Wet wat doet denken aan een waterbed. Ook dat zou een uitstekende plek zijn om hun zacht wiegende en betoverende muziek te beleven.

bed neemt alle tijd om hun songs tot volle wasdom te laten komen. Met zijn 5 minuut 17 is River het kortste nummer op de EP. Gevaar om in slaap te worden kukelen is er overigens niet. Net als je lekker weg mijmert voeren de girls en boys het volume wat op. Niet zo veel dat je schrikt, maar genoeg om je bij de les  te houden.  

bed toert later dit jaar door het land als onderdeel van de Popronde karavaan.

THEM – She Says

Van Morrison zit even niet op te letten, waarschijnlijk heeft de anti-vaxer het te druk met zijn strijd tegen de medische wetenschap. Of ze hebben het hem lief gevraagd. Dat kan natuurlijk ook. In ieder geval zijn er nu twee bands die Them heten. Een die in 1967 ter ziele is gegaan, maar nooit zal worden vergeten dankzij songs als Gloria en Baby Please Don’t Go. Die van Van The Man dus. En THEM dat twee jaar geleden in het leven is geroepen door Ellie, Hudson, Maia en Thompson, vier tienermeisjes uit grunge city Seattle. She Says, pas de derde single van THEM is een ongepolijste diamand.

Er zijn geen pogingen gedaan om THEM beter te laten klinken dan ze zijn, een stel enthousiaste dilettanten.  She Says klinkt alsof het live in de studio is opgenomen met minimale overdubs. Basaal maar super charmant. THEM heeft nog een lange weg te gaan, maar de potentie om ver te komen is er. 

Seraphin – Carolina Lunch Time

Seraphin is Seraphin Morland, een singer-songwriter waarvan we niet veel meer weten dan dat hij uit Frankrijk komt en dit jaar maar liefste twee albums heeft uitgebracht, in totaal goed voor 22 Engelstalige gitaarliedjes in een aan Americana verwante rockstijl.

Veel luisteraars heeft Seraphin nog niet en dat is onterecht. ‘s Mans songs hebben charme, stralen zelfverzekerdheid uit, en de maker is behept met een prettig stemgeluid. Op Carolina Lunch Time wordt Seraphin begeleid door attente ritmesectie, een viool (fiddle eigenlijk) en een intiem meisjeskoortje. En zo staan er nog veel meer bijzondere liedjes op het nieuwe 7665, en het iets oudere Red Light Room album.

Declan Welsh and the Decadent West – Impermanency

Beroemd is Declan Welsh and the Decadent West nog niet, maar wel bekend genoeg om een Nederlandstalige wiki te hebben. Daar lezen we dat de band uit Glasgow komt en nu zo’n jaartje of zeven rockt op zijn indie’s.

Vlak voor corona kwamen Declan & Co met een eerste album. De release van Impermanency duidt op de komst van een tweede. Aan de bandnaam en de titel van de nieuwe single –Impermanency betekent iets als vergankelijkheid- mogen we afleiden dat de mannen zijn begaan met het lot der mensheid. Declan heeft wel door dat politieke annex protestsong voor dove manshoren zijn als productie en melodie niet in orde zijn. En dat zijn ze.

Hij heeft overigens wel de wind mee. Nu parlando punk een ding is is hij zo verstandig om even mee te surfen op die golf. Dat geeft Impermanency een eigentijds tintje dat de verspreiding van zijn boodschap nog makkelijker maakt. Een beetje bekendheid met de Schotse tongval helpt overigens wel.

Ook slim is om de waarschuwing dat we met zijn allen de verkeerde kant opgaan te presenteren als liefdesliedje. ‘That I Love You, I Hope You Know I Always Will, And When I Am Fuck All But Ashes On The Breeze I’ll Love You Still. Geen wonder dat Declan Welsh ook hier aanhang heeft. De man is een poëet met het hart op de juiste plaats