Author: Flip van der Enden

The Anix – Below

In de onvolprezen Beatles documentaire, Get Back zit een scene waarin Paul McCatney verzucht tegen Ringo, ‘and now there are only two’. Of woorden van die strekking. George Harrison heeft tijdelijk de band verlaten en Lennon is niet komen opdagen. De tranen schieten Paul in de ogen.

Zoiets is ook Brandon Smith overkomen. The Anix begon als trio breidde uit en kromp weer in, en nu is alleen Smith nog over. Te horen is dat niet. Wie heeft een band nodig als je een goed geoutilleerde studio tot je beschikking hebt? En welke muzikant heeft er tegenwoordig geen goede studio thuis?

Sinds The Anix in 2004 zijn eerste kik gaf, zijn er negen albums verschenen, de nieuwste kwam deze week uit. Below is het openings- tevens titelnummer van het album. The Anix bewandelt een middenweg tussen electro en metal. Binnen die grenzen varieert Smith er lustig op los. Wat de songs bindt is een gevoel van verlatenheid. Ook het schurende Below heeft een droeve afdronk. Wie wil weten in welke hoek je The Anix moet plaatsen? Denk richting Nine Inch Nails en Rammstein, maar dan wat minder neurotisch dan de eerste en wat minder bombastisch dan de tweede. 

The Brkn Record – Break The Chains.

Een instrumentale protestsong kan dat? En heeft dat zin? Ja en nee, zou ik zeggen. Ja want het bestaat, heet Break The Chains en is van The Brkn Record. En nee, want niemand die het nummer hoort en de context niet kent, weet wat de bedoeling is.

Break The Chains is het enige instrumentale nummer op het Architecture of Opression, het debuutalbum van The Brkn Record. Andere titels zijn o.a. Witness The Whiteness, A Police Service Not A Police Force en Reperations. Wie de (Amerikaanse) politiek volgt herkent hier in een aantal agendapunten van de Black Lives Matter beweging. 

The Brkn Record is een nieuw project van Jake Ferguson, de bassist van het Britse ‘deep’ jazz ensemble Heliocentrics. Alle songs op het album zijn gezongen of gerapt, op een na dus.   

Het album van The Brkn Record grijpt stilistisch terug naar het tijdsgewricht 1965/1975, de tijd van Black Awareness toen artiesten als James Brown, Marvin Gaye en Miles de emancipatieboodschap van o.a. Martin Luther King en The Black Panthers verder uitdroegen in hun muziek. Uit die tijd ook stammen de zogenaamde blaxploitation films, met Zwarte acteurs, Zwarte regisseurs en componisten. Daaraan refereert Break The Chains, dat niet had misstaan op een (soundtrack)album van Isaac Hayes, Curtis Mayfield of Bobby Womack. 

Daisy The Great – Glitter 

Glitter is onze eerste kennismaking met Daisy The Great, een band die tussen de twee en zes leden telt. Wie altijd van de partij zijn, zijn Kelley Dugan en Mina Walker. Alles draait namelijk om hun samenzang. Die is niets minder dan indrukwekkend. Al komt de een uit New York en de ander uit New Orleans, ze klinken als zusjes. ‘Men’ zegt wel dat de mooiste harmonieën uit de keeltjes komen van familieleden. Daisy The Great vormt de uitzondering op deze regel.

Het duo leerde elkaar kennen op de acteursafdeling van de Tisch School Of Art in NYC. Dat was in 2016. Een jaar later volgde de debuutsingle, The Record Player Song, inmiddels goed voor ruim 16 miljoen plays.  Inmiddels hebben de Daisies een EP, een album en een handvol singles op hun naam staan. Om een indicatie te geven in welke hoek je het moet zoeken. Inspiratie putten de meiden uit de muziek van o.a. The Dirty Projectors en Fleet Foxes, maar vooral van The Roches, drie zingende zusjes uit New York, die in een rechtvaardiger wereld wereldberoemd zouden zijn geweest. Wie harmonie zingt kan natuurlijk ook niet om Simon & Garfunkel heen. Van hen hebben ze Scarborough Fair gecoverd.

Veel is er nog niet te vinden over Daisy The Great. We weten daarom niet of Glitter de voorbode is van een album. We kunnen het alleen maar hopen. Maar het moet wel raar lopen wil deze deze eerste kennismaking niet uitmonden in een lange relatie.

Alex Cameron – Sara Jo

Alex Cameron houdt zich op in het grijze gebied tussen Top 40 en Graadmeter. Een keer slechts wist hij langs onze zeer strenge ballotagecommissie te sluipen. Dat was 3 jaar geleden alweer met Studmuffin96. Daar zit zo’n onweerstaanbare gitaarpartij in dat we niet anders konden dan het licht op groen zetten.

Sara Jo kan door de beugel vanwege een zeer sterk refrein, maar ook de accordeon en de saxofoonsolo leveren extra punten op. Sax, accordeon, niet erg indie dus. Toch verwachten we weinig klachten. Cameron houdt het dit keer klein en smaakvol.

Alex Cameron is een 22 jarige zanger-componist-verhalen verteller uit Sydney. Hij is ‘ontdekt’ door Foxygen tijdens een optreden in Parijs en mag o.a. Mac DeMarco, Unknown Mortal Orchestra en Angel Olsen tot zijn fans rekenen. Dankij een paar co-writes op de laatste albums van The Killers is hij niet geheel onbemiddeld meer. Maar zoals vaker bij muzikanten die hoog in aanzien staan bij collega’s houdt het qua eigen succes nog niet echt over. Wie weet brengt Sara Jo hem geluk. Aan ons zal het deze keer niet liggen.

Prima Queen – Chew My Cheeks

Altijd interessant om te zien wat het googelen van een nieuwe bandnaam oplevert. Bij Prima Queen komt je bijvoorbeeld uit bij een Fins vrachtschip van die naam. Het is te huur. Zet je er Facebook achter of de titel van hun nieuwe single, Chew My Cheeks en je komt terecht bij een Brits/Amerikaans duo dat is gelieerd aan het in onze contreien zeker niet onbekende  The Big Moon.

Zij produceerden Chew My Cheeks en brachten de single uit op hun nieuwe label, Nice Swan Recordings. Het door Louise McPhail en Kristin McFadden geschreven en gezongen nummer gaat over een ongezonde fascinatie voor een niet nader benoemd persoon. Het maniakale aspect van de tekst komt naar voren in het laatste deel van het nummer wanneer de twang-gitaar gezelschap krijg van een instrument dat klinkt als een boze bij. Chew My Cheeks is pas de derde single van Prima Queen dat daarom gerust veelbelovend mag worden genoemd. 

Band of Horses – In Need Of Repair

De beste roots/Americana muziek heeft een kwaliteit die wel ‘High and Lonesome’ wordt genoemd, iets ongrijpbaars dat de ziel raakt. De eerste en volgens velen nog steeds de beste ‘high and lonesome’  zanger was Hank Williams, vertolker van songs waarbij zelfs de stoerste cowboy het moeilijk droog kon houden.

Ook Band Of Horses weet soms de ‘high and lonesome’ snaar te raken, in The Funeral, in There’s A Ghost en ook (een beetje) in nieuwe single In Need Of Repair. Op de momenten dat de stem van Benjamin Britten de hoogte ingaat begint ook de band te stijgen en komt de extase nabij.

In Need Of Repair is Band Of Horses op zijn best dus, een tijdloze countryrockballad met de meerwaarde van Britten’s bijzondere stem.

Na Crutch is In Need Of Repair de tweede wegbereider van het nieuwe BOH album, Thing Are Great (ja ja).

Black Country, New Road – Concorde

In de jaren zeventig deed het fenomeen conceptalbum zijn intrede, twee plaatkanten met songs die gezamenlijk een verhaal vertelden. Black Country New Road maakt conceptsongs, zoals nieuwe single Concorde.

Tussen intro (rustig) en outro (groots en meeslepend) verandert de band meermalen van tempo en teneur. Het nummer gaat over een man(?) met een tumor (?) die zijn leven vergelijkt met een Concorde (?), het Frans-Britse supersonische vliegtuig dat na een ramp waarbij meer dan honderd mensen om het leven kwamen uit de lucht is genomen.

Black Country New Road wordt ook steeds beter in wat ze doen. Kwamen sommige songs op hun debuutalbum nog wat chaotisch over, op Concorde kent iedereen zijn/haar plek. De meest voor de hand liggende vergelijking is met Arcade Fire, maar BCNR is ook erg Engels. Mede door zijn akoestische karakter past Concorde ook in de Britse folkrock traditie van bands als Fairport Convention en Pentangle.

Je zou Black Country New Roads kunnen afdoen met de dooddoener ‘interessant’, maar dan vergeet je de rol van zanger Isaac Wood die met zijn donker getinte en expressieve stem zorgt voor diepgang en emotie. Het nieuwe album, Ants From Up There wordt op 4 februari verwacht.

Big Thief – Time Escaping

Met de release van Time Escaping is de stand van de dit jaar verschenen nieuwe liedjes van Big Thief op vijf gekomen. Dat is precies een kwart van het aantal songs op nieuwe album, ‘Dragon New Warm Mountain I Believe In You’ dat voor 11 februari staat.

Geen idee waar de albumtitel op slaat, maar intrigerend is hij wel. Dat geldt ook voor de nieuwe single die wordt gedragen door een instrument dat ergens tussen een Afrikaanse duimpiano en een Caribische steeldrum lijkt in te zitten. Iets heel anders dus dan de intieme gitaren die doorgaans de muzikale omlijsting vormen van de stem van Adrianne Lenker. Waarover ze zingt is geheel onduidelijk. Grote kans dat ze het zelf ook niet precies weet.  Van de tekst van Time Escaping kan alleen maar worden gezegd dat hij rijmt, en zelfs dat niet altijd. Intrigerend plaatje van een band die blijft boeien.

Wet Leg – Too Late Now

Sommige acts doen er jaren over om voet aan de grond te krijgen, anderen hebben genoeg aan een paar singles om de gemoederen te verhitten. Neem Wet Leg. Het Britse damesduo trok meteen al de aandacht met debuutsingle  (en IJsbreker)  Chaise Longue, wisten die vast te houden met opvolger Wet Dream en klimmen nog een paar treetjes hoger op de succesladder met nieuwe single Too Late Now. Voor 2021 had nog nooit iemand gehoord van Hester Chambers en Rhian Teasdale, behalve dan hun familie natuurlijk en waarschijnlijk wel wat medemuzikanten op het eiland Wight.

Maar voor de rest van de muziekwereld komt Wet Leg uit de lucht vallen. Het succes heeft het duo helemaal aan henzelf te danken; aan hun persoonlijkheden, hun opwekkende muziek en rare, maar rake teksten. Zo zijn er wel meer kan je zeggen, waarom breekt Wet Leg wel meteen door en bijvoorbeeld Dry Cleaning niet of minder snel? Dat zijn de ondoorgrondelijke wegen van de muziekindustrie waar de wetten der logica en rechtvaardigheid niet gelden.  

Too Late Now is een door een bas aangeslingerde woordenvolle rocksong over de ruwe ontdekking geen kind meer te zijn. Anders dan Chaise Longue en Wet Dream, maar makkelijk herkenbaar als een nummer van Wet Leg.

Hun debuutalbum verschijnt in april. Ruim daarvoor is de wereldtour al begonnen. Van eerder genoemde optredens op Eurosonic en in Ekko lijkt geen sprake meer te zijn. De nieuwe data in NL zijn 19 mei in Doornroosje, 20 met In Rotown en 21 mei op London Calling in Paradiso. Voor onze Belgische luisteraars/lezers op 15 mei staat Wet Leg in La Botanique. Dit alles onder het gebruikelijke voorbehoud.

Snow Coats – Anyway

Snow Coats wordt wel aan de m/v gebracht als indie folkband. Dat folk label komt waarschijnlijk omdat er soms een mandoline opduikt in hun songs. In onze oren klinkt de club uit Doetinchem/Arnhem meer als een indie popband, pop met de p van power.

Nieuwe single Anyway is gedreven en geconcentreerd, stevig zonder hard te zijn en weer met een glansrol voor Anouk van der Kamp die haar stem niet hoeft te verheffen om de aandacht te trekken. Wat Snow Coats doet is niet nieuw, maar wel fris en eigenwijs en vrij verslavend. En van die mandoline geen spoor dit keer.