Author: Flip van der Enden

KEG – Kids

Humor en popmuziek gaan moeilijk samen, maar het Britse KEG zou wel eens de uitzondering op de regel kunnen zijn. We gaan er dus van uit dat de kale koppen van de bandleden in de video van Kids grappig bedoeld zijn.

De zevenkoppige kunstpunkband KEG mag dan wel uit het Britse Brighton komen, de band haalt zijn mosterd  in het Amerika van c.a. 1980. Denk Devo, B52’s en vroege Talking Heads. Maar dan met trombone en koebel. Kids –dat lijkt te gaan over een au pair die niet van kinderen houdt- is de nieuwste van nu in totaal zes songs van KEG.

Het probleem van humor in popmuziek is dat grappige acts vaak one hit wonders blijken te zijn. Hun trucje is maar één keer leuk.  Maar de indruk bestaat dat KEG gewoon gek is. En een beetje gekte is natuurlijk helemaal niet zo gek voor een rockband.  Vraag maar aan Devo, B52’s en David Byrne.

late night drive home – Awkward Conversations

late night drive home komt uit El Paso, Texas, een stad diep in het hart van Trump Country. Onderwerpen als politiek en religie kunnen we daarom waarschijnlijk maar beter vermijden, maar een boom opzetten over muziek moet geen probleem zijn. Daar lijkt de band wel iets zinnigs over te kunnen vertellen.

Ook al heeft late night drive home nog niet veel meer dan een handvol singles op zak, er is nu als sprake van een eigen sound. Daar spelen zanger Andre Portillo en gitarist Juan Vargas een belangrijke rol in. De eerste heeft een karakteristiek, nasaal stemgeluid, de tweede verstaat de kunst  zijn instrument lekker te laten gieren zonder te overdrijven. Vargas heeft ook een duidelijke voorkeur voor lange lijnen en hoge noten. Het energieke Awkward Conversations is een goed voorbeeld van de kunst en het kunnen van de dus veelbelovende Texaanse nieuwkomers. 

Giant Walker – All We Have Is Gone

Giant Walker lijkt de naam van een figuur uit Game Of Thrones, maar is de naam van een band uit Newcastle. Een progressieve rockband om volledig te zijn.

De club van vier wordt aangevoerd door Stefanie Fish die zich afvroeg waarom er geen bands zijn die de introspectie van Radiohead mengen met de lyriek van Soundgarden en het beheerste geweld van Deftones. Dat was makkelijker gedacht dan gedaan, maar tijdens corona heeft het 4-tal gewikt en gewogen en geschuurd en geschaafd aan een collectie tracks die samen het debuutalbum, All In Good Time vormen. Negen nummers goed voor 40 minuten beheerst lawaai.

Het is moeilijk een favoriet te kiezen. De keus is uiteindelijk gevallen op All We Have Is Gone, want dat heeft alles wat Giant Walker boven het maaiveld doet uitsteken, een betonnen riff, een onalledaags ritme, een paar fraaie gitaarsolo’s en een zangeres die langzaam opstijgt. Het wachten is op een Euro-tour.

The Chats – 6L GTR

Een verklaring voor de heropleving van (post) punk-achtigen is de historische link tussen het genre en maatschappelijke onrust. Blijkbaar hebben The Chats die memo niet ontvangen, want de Australische fun punkers zingen niet over oorlog, inflatie of sluimerend facisme, maar over de kick van het rijden in een Nissan 6- GTR.

Aangezien zo’n bak toch al snel zo’n 180 k kost mogen we wel concluderen dat de SMOKO boys goed boeren. Tenzij ze worden gesponsord natuurlijk. De band zelf ontkent alles. ‘Om eerlijk te zijn. Ik weet nog geen eens hoe zo’n auto eruitziet, Ik kan niet autorijden’ beweert zanger Eamon Sandwith. Ja ja.

Een bezwaar is dat dus niet, Beach Boy Brain Wilson kon ook niet surfen toen hij al die surfhits schreef.  Op de b-kant van die surfsingles stonden overigens vaak nummers over crossen in een auto, voor de fans die ver van zee woonden. The Chats sluiten dus aan bij een traditie. Maar goed.

‘Get Fucked’, zo heet hun nieuwe album. Hun vierde alweer. Op 19 augustus komt-ie uit. Ruim voor die tijd, op 3 juli staan The Chats in de Max/Melkweg.

Sir Chloe – Company

Soms is het verschil tussen een solo-act en een band wel heel erg klein. Neem Sir Chloe. Officieel is het een band, maar wel een waarin de verhoudingen duidelijk zijn. De dienst wordt uitgemaakt een mysterieus ogende brunette uit Brooklyn die luistert naar de naam Dana Foote. Zij zingt, speelt gitaar en piano en schrijft en produceert de songs. Haar adjudant is gitarist/co-producer Teddy O’Mara. Lid nummer drie is Dana’s broertje. Hij drumt.

Als muzikale referentie noemt Dana  Pixies en Igor Strawinksy. Dat ze een Russisch-Amerikaanse modernistische componist opvoert is minder vreemd dan lijkt als je weet dat ze compositie en muziektheorie heeft gestudeerd. Daar kent ze Teddy ook van. Te horen is Stravinsky’s invloed misschien voor medestudenten, maar niet voor ons lekenrockers. Dana liefde voor de Pixies daarentegen is onmiskenbaar, net als die voor Lou Reed’s Velvet Underground en St Vincent en PJ Harvey om nog maar met wat namen te strooien.

Sir Chloe is het imitatiestadium echter al lang voorbij. Dana zingt met autoriteit, voelt zich vrij binnen het gitaaridioom en heeft om het in haar taal te zeggen ‘a way with words’. Dit alles is niet onopgemerkt gebleven. De oogst van drie jaar muziekmaken is een dozijn singles plus een verzamel EP bij elkaar goed voor ruim tweeënhalf miljoen luisteraars per maand. Company, dat dus over eenzaamheid gaat is de allernieuwste single van Sir Chloe, en hopelijk een voorloper van een album.

Silver Lake – Violet

The Silverfaces was een band die heel beroemd had kunnen worden, moeten worden zelfs. Om de een of andere niet meer te achterhalen reden sneuvelde de band echter voortijdig. Motor van de band was gitaarvirtuoos Jesse Koch.

Uithuilen en opnieuw beginnen was het advies en is het devies. Dat nieuwe begin heet Silver Lake en lijkt in weinig op de onstuimige retrorock van Jesse’s eerste band. Samen met zijn partner in life and crime Marleen Hoebe beoefend Jesse nu een genre dat je droomrock zou kunnen noemen. Droom vanwege Marleen’s zoele zang en de zwoele songs, rock wegens de alom aanwezige gitaren.

Violet en het eerder verschenen ‘Under The Silver Lake’ zijn wegbereiders van een debuutalbum dat later dit jaar zal verschijnen.

 

Bongloard – The Gram

Bongloard is een midden Nederlands trio dat rockt alsof er geen buren bestaan. The Gram is al de derde single die Bongloard dit jaar heeft uitgebracht. Het wordt dus wel eens tijd om ons aan te sluiten bij het snel groeiende legioen fans.

Van het trio nieuwe nummers is The Gram het meest geschikt is voor thuisgebruik. Het is nog steeds een nummer dat live voor heel wat onrust zal zorgen, maar vergeleken bij de anarchie van ‘I’m Staying In Bed Today’ en de gabberpunk van ‘Problems’ is The Gram een oase van rust. Maar niet heus.

Tape Toy – Honey, WTF

Tape Toy gaat even bewijzen dat aanhouders winnen, dat uitstel geen afstel is en dat wat in het vat zit inderdaad niet verzuurd. De band had net een nieuw album uit en prachtige toekomst plannen toen de pandemie uitbrak. Een mindere band zou bij de pakken neer zitten en iets anders gaan doen, maar niet Roos en haar broeders in de band.

Ze beginnen gewoon opnieuw met frisse moed en een prima album, Honey WTF album waarvan het titelnummer nu ook als single uit is. It’s My Time To Flip The Table, I Am Ready I Am Able’ luidt het strijdbare refrein. Tape Toy laat zich niet kisten dat is de boodschap. Gaat ze zien gaat ze zien! Bijvoorbeeld op 13 mei in de Mezz, 22 mei in de Luxor, 28 mei in de Simplon 16 juni in de Doka en/of 1 juli in de So What!

Sylvie Kreusch – Girls

Om nou te zeggen dat we de laatste jaren worden overstelpt met jong Belgisch talent, nee. Maar er zijn lichtpuntjes, die steeds feller stralen. The Haunted Youth is er zo een, net als Sylvie Kreusch. De voormalige wederhelft van Maarten Devoldere in Warhaus en daarbuiten is hard op weg een internationale indie-diva te worden.

Wie Sylvie al wat langer volgt zal niet verbaasd zijn. Op haar 16e had ze al een eigen band. Daarmee won ze De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Via Warhaus leerden we haar ook hier kennen en waarderen. Dat ze meer is dan een bevallige sidekick bewees Sylvie als componiste van diverse commercials en muziek voor modeshows waarin ze zelf figureerde.

Nieuwe single Girls stond wat weggestopt op haar albumdebuut, Montbray, maar solo straalt de song. Enig muzikale verwantschap met Warhaus en Bathazar is er wel, in de aandacht voor sfeer en detail. Dromerig is Girls ook en speels en krachtig en nog veel meer.

Op 20 mei staat Sylvie in de Ronda in Utrecht, 16 juni in Paradiso, de 17e op Pinkpop en de 22ste juni in Amare in Den Haag.

Porridge Radio – End Of Last Year

Nieuwe Porridge Radio single End Of Last Year is even wennen, maar toch weer zeer de moeite waard. Frontvrouw Dana heeft een stem die niet iedereen zal bekoren. Daarnaast is ze ook niet wars van enige bombast en nooit ver verwijderd van hysterie. Een compleet album zal voor velen een overdosis zijn, maar in kleine porties is het genieten geblazen.

Op End Of last Year gaat Dana net niet over de schreef. De song is niet veel meer dan een refrein dat wordt herhaald. Het effect is dat van een mantra, maar dus niet een waarvan je hoofd leeg raakt. Dat album, ‘Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky’ verschijnt de 20ste. Optreden doet Porridge Radio op Best Kept Secret en op 11/11 in de Melkweg en op 12/11 in de Muziekgieterij.