Author: Flip van der Enden

Buggs – Flaws

Een orgel dat hoor je niet zo vaak op een indie track, zeker niet een orgel met kerkklank. Toch is dat het eerste wat opvalt als je Flaws van Buggs aanklikt. Dat atypische orgeltje is de eerste indicatie dat we hier niet met een doorsnee band te maken hebben.

Het dameskwartet onder leiding van Alice Western maakt verhalende songs over het wel, maar vooral over het wee van de menselijke psyche. Alice weet zich omringd door een drietal instrumentalisten die haar teksten van passende muziek voorzien. Het gevolg is dat Flaws, pas de tweede single van Buggs op alle gewenste niveaus werkt. Tekstueel, maar ook muzikaal.

Het orgel bemoeilijkt directe vergelijkingen met andere bands. Maar als je houdt van averechtse Britse (meiden)bands als Porridge Radio, Goat Girl en Wet Leg is de kans groot dat je het ook met Buggs goed zal kunnen vinden.

Good Morning – Burning

We wilden even wachten met een nieuwe nummer van Good Morning tot County zou zijn uitgewerkt en op zijn retour in de Graadmeter. Maar dat duurt nu te lang. Vandaar een nieuwe nummer van het niet meer zo nieuwe duo uit Melbourne.

Burning komt net als Country van het Barnyard album dat deze week is uitgekomen. Het is dat er dezelfde naam op het ‘label’ staat anders had je niet snel doorgehad dat het dezelfde band betreft. Waar Country een gespannen minimalistische rocksong is, is Burning een ‘grassprietje in je mond, lekker op je rug liggend naar blauwe hemel starend’ liedje.  De songtitels hadden misschien beter kunnen worden omgedraaid. Pas als de gitaren aan het woord komen in Burning herken je de makers van Country. Good Morning is dus niet alleen goed, maar ook veelzijdig en dat is altijd goed.  

Blood Red Shoes – Morbid Fascination

Een synthesizer zo vet als een Texaans olieveld Miss Laura Mary Carter als Cleopatra op haar verleiderlijkst. Dat zijn de werkzame bestanddelen van nieuwe Blood Red Shoes single Morbid Fascination.

De vierde single van het Britse duo dit jaar is weer net even anders dan de voorgangers. Blood Red Shoes is duidelijk niet van het stilstaan. De nevenfunctie van Morbid Fascination is opwinding veroorzaken van erotische aard. En dat kan je aan Laura overlaten. Zij krolt zich een weg door het elektronische woud dat partner in crime, Steven Ansell uit zijn keyboards tovert.  En ze komen spelen; op 4 feb in Vera, Gruun, op 5 feb in de Melkweg en de 6e in Pandorra, Utrecht.

The Klittens – Canned Air

De feminien en feministisch genaamde Klittens kwamen vorige week met Canned Air op de proppen, een nummer dat niet alleen ons in goede aarde valt, maar ook bij diverse buitenlandse blogs. 

The Klittens zitten in de slackerhoek, dwz dat ze gitaarmuziek maken uit de losse pols. Canned Air grossiert in gitaren, maar wat het nummer echt bijzonder maakt is de zang. Meerdere meiden doen een vocale duit in het zakje, als koortje maar ook aanvullend en overlappend. Het zou een zootje zijn als ze niet met zulke achteloze precisie zouden zingen.  File Under in de gaten houden.

Liily – TV Or Not TV

‘Een band die zo tekeer gaat valt vroeg of laat een keer op’ schreven we twee jaar geleden n.a.v. Wash, de debuutsingle van Liily. Dat moment van doorbraak is nu aangebroken. Blogs en bladen komen sterren te kort om hun waardering uit te drukken voor TV Or NOT TV, het debuutalbum van het kwartet uit L.A.

We schreven toen ook dat je Liily kon plaatsen ergens tussen Rage Against The Machine en Jane’s Addiction in, beetje punky, beetje rappy dus en behoorlijk rocky. Die invloeden hoor je nog steeds, maar de band heeft zijn stijlenpalet sindsdien flink uitgebreid. Je kunt het zo raar niet bedenken (Jazz? Electro!) of je hoort er wel iets van terug in een van de nummers op het TV Or Not TV album, maar dan gedrenkt in noise en gebracht met de energie van een drietrapsraket.

Chaos ligt op de loer, maar krijgt door de strakke leiding van zanger Dylan geen kans om de boel te ontregelen. Een album dat zo veel kanten opschiet kent geen representatief nummer, maar de titelsong is een uitstekend startpunt. Als Liily live ook maar half zo goed is als op plaat is er geen houden meer aan.

Rats On Rafts – Osaka

Rats On Rafts is de tweede Nederlandse band die Osaka bezingt. Het uit Zoeterwoude afkomstige The Shoes gingen de Rotterdammers voor. 51 jaar om precies te zijn. Met het delen van een songtitel houden de overeenkomsten tussen The Shoes en The Rats meteen op. De eerste maakte naam met mierzoete meezingnummers. De tweede geniet een internationale reputatie dankzij een kwartet albums in het -bij gebrek aan een betere omschrijving- post punk segment.

Nieuwe single Osaka is hoekig en elegant tegelijk. Een oosters klinkend gitaarloopje maakt duidelijk dat de belangstelling voor de Japanse (muziek)cultuur wel wat dieper gaat dan het noemen van een nummer naar de miljoenenmetropool. De inspiratie voor Osaka komt van de stad zelf. De band heeft er een keer mogen spelen tot wederzijds genoegen.

Osaka is geen voorbode van een nieuw album, maar een nummer dat de selectie van het eerder dit jaar verschenen Excerpts From Chapter 3 album niet haalde. Live bleek het echter een favoriet, dus deed de band het enige verstandige wat je kunt doen in zo’n situatie.  Ze brachten het alsnog uit. 

Berebot – Mensen

De nieuwe, derde single van het Antwerpse Berebot is een gordijnen dicht haardvuur aan nummer, dat in de verte wel aan Raymond van het Groenewoud doet denken.

Mensen is warm van klank en empathisch van aard. De teneur van de tekst is ‘mensen er is heel wat mis mee, maar toch hou ik van ze’. Er klinken nog net geen kerstbelletjes op de achtergrond, maar verder gebeurt er van alles; gierende gitaartjes, plots opborrelende synthesizers, een jazzy pianosolo en nog veel meer. Alles staat echter in dienst van de tekst. Die is ironisch en eerlijk tegelijk. Vandaar die associatie met Raymond.

Kids With Buns – Untitled

Het gaat goed met Kids With Buns. Misschien is dat wel de reden dat ze hun bandnaam tegenwoordig met hoofdletters schrijven. Met Untitled laten Amber en Marie een nieuwe kant van zich zien/horen.   

Single vier van het Vlaamse duo begint als een herfstige ballad met elegante zang van de instant herkenbare Marie van Uytvanck. Dan wordt het tempo iets opgeschroefd en kan er worden gedanst, maar a la Ultravox wel met vochtige ogen.

Over een album is nog niets bekend, wel over een tourtje. Dat speelt zich voornamelijk in België af, maar op 3 mei kun je Kids gaan zien in Paradiso Noord.  

Mitski – Working for the Knife

Let je even niet op is Mitski een -zeg maar gewoon- superster geworden!  Zo mag je iemand toch wel noemen wiens nieuwe clip binnen twee weken ruim twee miljoen views scoort op Youtube en maandelijks op Spotify net geen 8 miljoen luisterars trekt. Vergeleken bij Adele, Billie en Taylor is dat peanuts, maar in indie-land zijn dat gigantische scores.

Toen wij miss Mitski onder de aandacht brachten kregen zo’n zeven jaar geleden deden we dat met de waarschuwing er eigenlijk geen songs bestaan die representatief zijn voor de zangeres uit Brooklyn. Ze mag graag van de hak op de tak springen. En dat doet ze nog steeds. Er is geen genre dat ze niet heeft aan getikt, van stevige rock tot dromerige meisjes pop, ze heeft het allemaal gedaan en meer. Als er een rode lijn is dan is het de bevlogen bezetenheid waarmee ze muziek maakt. En haar stem die herken je meestal meteen.

Met Working for the Knife betreedt Mitski het ‘gothic’ territorium waarin we ook Angel Olsen en Sharon van Etten regelmatig tegenkomen. De nieuwe single van de Japans-Amerikaanse artiest is een spannende om niet te zeggen spooky semi-ballad met stemmige synths en een zangpartij waarin een onbenoemd verlangen doorklinkt. 

Over een nieuw album nog geen woord. Wel gaat Mitski weer optreden. Als support act heeft ze het prettig gestoorde Chai weten te strikken. Hopelijk komt deze combi ook onze kant op.

Imarhan – Achinkad

Musica exotica op Pinguin Radio! Imarhan is een van de bekendere Toeareg desert rock bands. De leden zijn afkomstig uit de Algerijnse woestijnstad Tamanrasset. De bandnaam betekent ‘de mensen waar ik om geef’.

Op nieuwe single Achinkad (Gazelle) klinkt Imarhan wat authentieker/traditioneler dan nauw verwante acts als Bombino en Tinariwen. Tenminste in de zacht en meerstemmig gezongen eerste helft van het nummer. In het up tempo tweede deel is de zang zo goed als vervangen door een  elektrische gitaar. Het slaken van de vreugdevolle kreetjes die je hoort heet in het Nederlands met een mooi woord ululeren. Het derde album van Imarhan komt eind januari uit.

Maart volgend jaar komt Imarhan naar Haarlem (Patronaat 19/3)  en Den Haag (Paard 21/3).