Author: Flip van der Enden

Together Pangea – What It’s Like

Nieuwe Together Pangea single schreeuw Beatles. Je zou kunnen denken dat het toeval is dat What It’s Like klinkt als The Beatles 64/65 maar als je de solo hoort die rechtstreeks citeert uit My Sweet Lord van Beatle George dan weet je zeker dat hier fans aan het werk zijn.

Een nieuw album van Together Pangea lijkt er even niet in te zitten. De release van What It’s Like valt samen met de aankondiging van een nieuwe wereldtour. Die brengt de band op 14 juni naar het Utrechtse Ekko en de 15e naar de Effenaar te Tilburg. Belgische fans kunnen de 16e terecht in de Kavka in Antwerpen. 26 juni is TP weer in het land voor een optreden in Amsterdamse Bos. Daar zal de band te zien zijn als support act van Jimmy Eat World.

Good Morning – Misery

De a-kant van nieuwe Good Morning single is een wat landerige countrysong. Niks mis mee, maar niet zo goed als de b-kant. Dat is namelijk een juweeltje. Ook hier ligt het tempo laag en is de zang zomers loom, maar wat Misery bijzonder maakt, zijn zaken die je niet zo heel vaak hoort in een eigentijdse popsong, blazers en een banjo! En net als je denkt nu wordt het toch wel wat gezapig, trekt de band even flink aan de teugels!

Good Morning uit Melbourne is gespecialiseerd in traag stromende liedjes met een lichte country tic. Vanwege onze tegenovergestelde klimaten -als het in Australië zomer is is het hier winter- is in onze optiek de timing van hun releases wat ongelukkig. Een nummer als Misery lijkt gemaakt  voor lange zoele zomeravonden en verliest vast iets van zijn magie in onze kille lente. Maar zelfs bij de centrale verwarming blijft er nog genoeg te genieten over.

Jane Weaver – Oblique Fantasy

De Britse Jane Weaver heeft in het verleden bewezen de juiste balans te hebben gevonden tussen experimenteel en toegankelijk. Een erg groot publiek heeft ze er (nog) niet mee bereikt, maar wel een trouwe schare fans waarvan een groot deel zich bevindt onder onze vaste luistervinken. Die zullen zeker niet teleurgesteld zijn als ze Misery horen.

Jane’s nieuwe single heeft zo’n beetje alles wat haar zo bijzonder maakt, een perfecte mix van snaren en electronica, zwoele zang en een instrumentale coda die je doet opveren. Disco is niet het woord, maar dansen is zeker mogelijk.

Miss Weaver nam haar nieuwe single op in de befaamde Abbey Road Studio met de zeer gewaarde Dan Carey (Fontaines DC/Black Midi/Lewsberg) als producer. Het was de eerste keer dat Dan ergens anders werkte dan in zijn thuisstudio, maar ja wie zegt er nee tegen de kans om in Abbey Road te kunnen werken? Blijkbaar was hij in zijn nopjes met het resultaat, want Oblique Fantasy is verschenen als 40ste single op zijn überhippe Speedy Wunderground label.

Sports Team – R Entertainment

Sports Team is goed op gang in R Entertainment. Met deze nieuwe single kondigen de Cambridge alumni de komst aan van hun tweede album. Titel en releasedatum zijn al bekend; Gulp! En 22 juli. Voor het zover is zullen er nog wel meer singles verschijnen. Als die net goed zijn als R Entertainment gaat Sports Team het hoge niveau van de eersteling makkelijk halen.

Grote veranderingen zijn er niet of het moet zijn dat de band wat serieuzer is geworden. R Entertainment is een straf rockend nummer met een pakkende riff en een tekst waarin frontman Rob Knaggs zich beklaagd over wat vroeger wel de vertrossing van de maatschappij werd genoemd, alles moet gezellig of spraakmakend zijn. De eigentijdse term is clickbait.

Peter McPoland – Come Around

Peter McPoland is een 22 jarige singer-songrocker uit Texas. Hij brengt sinds 2018 met een ijzeren regelmaat songs uit, bij elkaar al ruim voldoende voor een album, maar een echt album, een coherente collectie songs moet hij nog maken.

Dat zou wel iets voor hem zijn want, de tekst staat centraal in zijn composities. McPoland noemt o.a. Bob Dylan en de ‘late great’ John Prine als mannen die hem op het muzikale spoor zetten. Je zou Peter McPoland in het Americana hokje kunnen stoppen, maar dan puilt het wel uit. 

De meeste Americana valt, is redelijk gezapige beschouwende muziek. Niet die van de jonge Peter.  Het gaat wat ver om hem een opgewonden standje te noemen, maar in een song als Come Around klinkt hij alsof de politie hem op de hielen zit. Het nummer begint in draf en eindigt in galop. ‘If I Ever Die, I Would Die Loving You For The Rest Of My Lief’ schreeuwt hij uit tegen het einde. Ondertussen kan de band kan hem maar net bijhouden. Noem het Americana + wat hij doet. Plus pit.

 

Saliva – Revelation Man

Je zou toch denken dat een band die maandelijks ruim tweeënhalf miljoen luisteraars trek makkelijk te googelen zou zijn. Maar dus niet als je je band Saliva heet , en al helemaal niet als je een nummer maakt dat aan de bijbel refereert. Maar als je het mondwater en het boek der openbaringen (3:16-18 WE) bent gepasseerd * valt er nog genoeg te vinden over, Revelation Man, de nieuwe single van de lawaaipapegaaien uit Memphis die sinds 1996 de buurt onveilig maken met hun gepassioneerde brulmetal.

Van een metalband kan je veel verwachten, hel en verdoemenis, blauwe plekken en gehoorverlies, maar geen vernieuwing. De beste metalbands houden zich bij hun leest.  Zo ook Saliva dat wel steeds beter wordt in wat ze doen, qua vorm en inhoud. Revelation Man klinkt als een heel klokkenspel, en wie na twee keer horen niet luidkeels meebrult heeft te vaak vooraan gestaan bij Saliva of een vergelijkbaar betonorkest. Over een nieuw album is nog niks bekend, maar dat zal waarschijnlijk niet heel lang meer op zich laten wachten. het laatste is alweer 4 jaar oud.

*Grappig is ook de entry over ‘what does the bible say about saliva’ (mondwater niet de band 😉

King Gizzard & The Lizard Wizard – Magenta Mountain

Die-hard fans zullen in Magenta Mountains misschien meteen hun helden herkennen, maar wij stonden even met de oren te klapperen toen we door kregen dat dat lekker lome liedje de nieuwe single is van het Australische toverballenrockcolletief King Gizzard & The Wizzard Lizard!

Niet de gitaren maar de keyboards zetten dit keer de toon, verdwenen zijn de barokke tempowisselingen en ook de onverwacht opduikende solo’s ontbreken. Zelfs de zang is anders. Maar het grootste verschil tussen Magenta Mountain en alles wat er voor kwam is dat de nieuwe single relatief rustig is, ontspannen kalm en relaxt .

Je kunt wetenschappelijk dissertaties schrijven over het inmiddels 19 albums omvattende oeuvre van de band uit Melbourne, maar het woord relaxt zal daar niet of nauwelijks in voorkomen. Zelfs in hun rustigste songs zaten psychedelische passages die problematisch waren voor airplay op bijvoorbeeld Radio 2. Wat nog wel typische des King Gizzard‘s is is dat Magenta Mountain een dikke zes minuten duurt, eenderde maar van de vorige single, maar wederom ver boven de gemiddelde speelduur van een 21ste eeuwse popsong.

Het nieuwe 20ste! album van King Gizzard & The Lizard Wizard (in 11 jaar) staat voor eind april, heet Omnium Gatherum, en uiteraard is het een dubbelaar.

Midlake – Exile

Je zou het het ‘t Phil Collins effect kunnen noemen. Bepalend bandlid verlaat om wat voor reden dan ook het schip waarna een ander opbloeit en wel op zo’n manier dat de ‘deserteur’ totaal niet wordt gemist. Zo iets is er aan de hand bij het Texaanse  Midlake.

De voortijdige bandverlater is Tim Smith, zijn bevlogen vervanger heet Eric Pulido. In 2013 brengt Midlake met Antiphon een album uit waarop ze laten horen dat het vertrek van Smith niet onoverkomelijk is. Daarna wordt het echter angstig stil. Tot eind vorig jaar een nieuwe single verschijnt en begin dit jaar nog een en afgelopen week weer een, tegelijk met het ‘For The Sake Of Bethel Woods’ album. Bedoeling was dat een en ander al in 2019 uit zou zijn gekomen, maar ja Corona en zo.

Maar nu is Midlake dus weer terug. Dat is extra goed nieuws omdat de band met Pulido als voortrekker minstens net zo goed is al toen met Smith aan het roer. En ook flink anders. Point in case is Exile dat prettig onrustig klinkt, een beetje spooky zelfs met zijn bewerkte gitaren, zweverige fluit en dwarse beat. Het nummer roept eerder de sfeer van de moerasgebieden van Louisiana op dan de lieflijke wouden van het dorpje Bethel uit de albumtitel, waar in 1969 het Woodstock Festival plaats vond. 

Dazy & Militarie Gun – Pressure Cooker

Dazy, een verbastering van Daisy (madeliefje) is de wat misleidende artiestennaam van James Goodson, een punkzanger uit Richmond, Virginia. Militarie Gun is de veelzeggend naam van een fuzzy rockend gezelschap uit L.A. dat nauwe banden onderhoudt met Drug Church.

Hun gezamenlijke single Pressure Cooker is een mooi voorbeeld van het samen zijn we sterker principe. Presure Cooker is iets poppier, of misschien is gedisciplineerder een beter woord, dan wat de mannen los van elkaar uitspoken. Niet dat hier sprake is van een gepolijst popliedje. Alles behalve. Met zijn dope(y) beat en losbandige samenzang klinkt Pressure Cooker als een onbelicht gebleven albumtrack van Stone Roses. Hopelijk zien ze zelf ook in dat deze ‘one song stand’ voor herhaling vatbaar is.

Elephant – Hometown

Om een bekend gezegde te parafraseren; één goed nummer is een incident, twee goede songs is toeval, heb je drie topnummers dan ben je gewoon goed. Met Hometown levert Elephant hun derde toptrack op rij af.

De Rotterdammers maken countryrock. Ooit was dat de hipste muziek op de planeet en The Eagles net zo cool als nu The War On Drugs. Ja, echt. In de loop de decennia kreeg het genre echter een slechte naam, het gevolg van  plastic koortjes, spekgladde producties en bloedeloze liedjes.

Elephant weet samen met producer Pablo van DeWollf deze klippen fraai te omzeilen. De samenzang is zakelijk, de gitaren klinken aards en de solo heeft een scherpte die doet denken aan countryrock pioniers Poco in hun beste tijd. Prettig ook is dat de band niet doet alsof ze vanuit hun studio uitkijken op de prairie in plaats van de Maasvlakte.

Misschien moet Elephant eens in de V.S. gaan spelen, dan horen ze daar hoe het ook kan, of eigenlijk hoort.