Author: Flip van der Enden

Pierre Daven-Keller – Dakota Jim 3 (feat Barbara Carlotti)

Dakota Jim 3 van de Franse filmcomponist Pierre Daven-Keller en zuchtmeisje Barbara Carlotti is een onverbloemde ode aan de grootmeester van de Gallische pop, Serge Gainsbourg. Denk ‘Je T’Aime Moi Non Plus’, maar dan(bijna) zonder seks. Pierre speelt de rol van Serge, Barbara die van Jane Birkin.

De 3 achter de songtitel betekent dat dit de 3e versie is van Dakota Jim. Nummer 1 is instrumentaal, de 2e gezongen/gehijgd door madame Carlotti alleen. Een hit gaat dit never en nooit worden, maar een stukje ‘musique exotique’ tussen het gebruikelijk indie-geweld leek ons wel zo amusant pour la varieté.

Enne mocht je Dakota Jim 3 toch leuker vinden dan gewoon geinig, zowel Pierre als Barbara hebben nog veel meer zwoele klanken in de aanbieding.

My Morning Jacket – Regularly Scheduled Programming

Het eerste nieuwe nummer van My Morning Jacket in vijf jaar biedt geen nieuwe inzichten, geluiden of invloeden. Of het moest zijn dat de synths de gitaren ietwat naar de achtergrond hebben verschoven. Een probleem is dat niet, want Regularly Scheduled Programming heeft alles wat de band uit Kentucky zo bijzonder maakt. De nieuwe single is weer zo’n statige country symfonie die gestaag toewerkt naar een episch einde.

Regularly Scheduled Programming is de eerste vrijgegeven vrucht van een tweetal opnamesessies die MMJ in L.A. heeft gehouden met zanger Jim James als producer en waaruit een nieuw album zal worden samengesteld. De naar de band genoemde langspeler moet ergens in oktober uit gaan komen.

Joyeria – Here Comes Trouble

Joyera‘s debuutsingle, Here Comes Trouble is een productie van Dan Carey. Bij de vaste luisteraars gaat nu een lampje branden. Die Carey heeft namelijk de laatste jaren een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. We noemen een paar namen. Goat Girl, Squid, Fontaines DC, Black Midi hebben allemaal recentelijk met Dan in de studio vertoeft.

Wat stijl betreft zijn genoemde namen nogal divers. Wat hen bindt is eigenzinnigheid. Joyeria, het alias van de Canadese Artus Dyjecinski is misschien nog wel de meest eigenzinnige van het stel. Zijn imposante debuutsingle Here Comes Trouble bestaat uit twee delen. Part 1 is een gezongen, gedreven, monotone, semi elektronische track, die wel aan Lou Reed doet denken. Op Part 2 gaat het tempo een paar streepjes omhoog en bestaat de zang alleen uit het herhalen van het refrein c.q. de songtitel. Het einde lijkt te verzanden in chaos, maar voordat je oren gaan piepen komt er een fade-out. Hier is de referentie Lou’s Velvet Underground maatje John Cale. Om met Elvis te spreken, ‘If you’re looking for trouble, you came to the right place..

Gorillaz – Jimmy Jimmy (feat AJ Tracey)

Sinds Manu Chao er het zwijgen toe doet is het aan Gorillaz om het volk te verblijden met muzikale mixdrankjes, tropische cocktails van pop, rock, afro, hip hop, reggae en wat er verder die dag op het menu staat.

De cartoonband van Damon Albarn viert dit jaar zijn vierde lustrum. Niemand zou daarom verbaasd zijn als de klad er een beetje in zou zijn geslopen. Hoeveel bands houden het nou eenmaal twintig jaar vol aan de top? Nou Gorillaz dus. Qua pakkende refreinen, onweerstaanbare beats en laat maar lekker los gevoel haalt nieuwe single Jimmy Jimmy makkelijk de  Gorillaz Top 5.

Albarn is zijn eigen laconieke zelf. Rapper AJ Tracey neemt de meeste vocals voor zijn rekening, terwijl Gorillaz medewerker van het eerste uur, Remi Kabala Jr tekent voor een lekker dubby productie. Lee Perry’s geest leeft voort in Jimmy Jimmy!

In deze nazomer is  Jimmy Jimmy de juiste plaat op de juiste tijd.   

Media Giant – Afraid Of The Dark

Media Giant maakt indruk met debuutsingle Afraid Of The Dark. De band is nog zo nieuw dat we niet meer weten dan dat ze uit Engeland komen. Verder is er nog een persbericht waar je niet veel wijzer van wordt en waarvan je hoopt dat het ironisch bedoeld is.

‘Wij van Media Giant geven om u. Daarom hebben we gebruik gemaakt van een uitgebreid marktonderzoek en een wetenschappelijke analyse om te bepalen wat een hit tot hit maakt. Afraid Of The Dark is onze eerste uitgave, onze studies suggereren dat u de stuwende beat, het dansbare ritme en de herkenbare tekst zult waarderen’.

Dat dus. Wijzer wordt je van de playlist van de band op Spotify. Daarin staan nummers van o.a. David Bowie, Gang Of Four en Elvis Costello. Namen die ontbreken, maar er zeker bijhoren zijn die van Duran Duran en Talking Heads. Op naar de volgende single.

FUR – When You Walk Away, Pt 1

Zou dit hem zijn? FUR hikt al een tijdje tegen een doorbraak aan. Niet dat ze geen succes hebben. De Britse traditionalisten hebben één flinke hit op hun conto, en een handvol redelijk succesvolle singles. Vreemd genoeg zit in aanhang vooral in Indonesië. Thuis in de UK en in de Europese regio stelt de FUR nog niet heel veel voor. En dat is jammer en ook onterecht.

FUR laat zich inspireren door vervlogen tijden, de jaren vijftig, zestig en zeventig toen liedjes maken nog een ambacht, een kunst en een kunde, teamwork ook. Nu is het vaak een eenling met een laptop.  

Het Beatle-esque (Oasis-esque) When You Walk Away, Pt 1 is het zoveelste geslaagde voorbeeld van de ‘klassieke’ kop-staart songs die FUR produceert, liedjes waarin de zanglijn er eerder was dan de beat. Wat When You Walk Away, Pt 1 nog extra sjeu geeft is het opwindende gitaarduel aan het eind dat je naar je luchtgitaar doet grijpen.

 

waarmee de song eindigt.  

Nothing – Amber Gambler

Bij het opruimen van de studio kwam Nothing nog een paar tracks tegen die niet geschikt werden geacht voor het The Great Dismal album. Waarom niet vraag je je af als je Amber Gambler hoort. Wellicht dat de tekst niet paste binnen het album concept, muzikaal valt er helemaal niks op aan te merken.

Amber Gambler is een atmosferisch nummer, dat wel vaart bij herhaalde beluistering. De bijna gefluisterde zang zweeft boven een weefsel van gitaren, een eenzame viool versterkt de melancholieke sfeer. Conclusie afdankertje blijkt aanwinst! Op 8 oktober komt er een EP’tje uit met nog een paar aan de vergetelheid ontrukte tracks.

The Rasmus & Apocalyptica – Venemous Moon 

 De nieuwe Breekijzer is een Fins onderonsje van The Rasmus en Apocalyptica, twee -we mogen wel zeggen- grote namen aan het internationale metalfront.

The Rasmus timmert sinds 1994 aan de weg. Apocalyptica begon zelfs nog een jaar eerder. De eerste heeft een poppy kant, de tweede een symfonische, logisch als je een stel cello’s in de opstelling hebt. Apocalyptica maakte in eerste instantie naam met cello covers van nummers van Metallica, toen die formule was uitgewerkt is de band eigen nummers gaan spelen. En dat doen ze nog steeds.

De bands kennen elkaar natuurijk al heel lang, zo groot is de Finse metalscene niet. Rasmus zanger Lari Yiönen heeft in 2004 een moppie meegezongen op het nummer Bittersweet van Apocalyptica.

Venemous Moon is de eerste track die in de volle gezamenlijkheid tot stand is gekomen. Het resultaat mag er zijn, het experiment is voor herhaling vatbaar. En klinkt precies zoals je kan verwachten, als The Rasmus met strijkers. Als Finland Venemous Moon had afgevaardigd naar het Eurovisie songfestival had Måneskin waarschijnlijk het nakijken gehad.

Mazey Haze – Headspin

Ook single nummer twee van Mazey Haze mag er zijn. Net als Sad Lonely Groove is Headspin een mijmerende melodie verpakt in een dwarrelwind van gitaren. Kenners zullen in de gitaarsound zowel de oude Byrds als het pre disco Tame Impala herkennen.

Meer van het zelfde is de nieuwe Mazey Haze single echter niet. Waar de debuutsingle een lekker achteruitleunnummer is, blijkt Headspin na een lome start niet alleen dromerig maar ook dansbaar.

Deze week maakte Mazey bekend dat er in november een EP volgt. De release van ‘Always Dancing’ wordt gevierd met een show in Paradiso op de 8ste. De kaartverkoop is inmiddels in volle gang en aangezien er maar een beperkt aantal tickets in omloop zijn is haastige spoed in dit geval goed.

Turnstile – Fly Again

 Als een band een beursgenoteerd bedrijf was zouden we al ons geld steken in aandelen van Turnstile. Alles wijst er op dat de band uit Baltimore heel snel heel groot gaat worden. Het vijftal heeft nu na 2 en halve albums proeven en proberen de perfecte mix van punk, pop en metal gevonden en daar een flinke dot eigenheid aan toegevoegd.

Twee weken geleden is hun nieuwe album uitgekomen. ‘Glow On’ heet de plaat. Alleen maar kneiterds staan er op, nummers van krap 2 minuten met meer energie dan de kerncentrale van Borsele en Dodewaard bij elkaar! Ex Breekijzer BLACKOUT staat er op dat momenteel met reuze sprongen door de GM dendert, en FLY AGAIN dat misschien nog wel heter en beter is!

Turnstile gaf pas een benefietconcert voor daklozen in een park in Baltimore, daar staan nu filmpjes van op Youtube. Als lemmingen duiken de fans het publiek in. Aanstekelijke opwinding, wat hebben we dat gemist! Dus hebben we onder het mom van ‘Unmute Us’ besloten gewoon eens gek te doen en FLY AGAIN tot IJsbreker uit te roepen! Misschien staat Turnstile over een paar weken wel op -2 en -1 van de GM, en dat zou nog terecht zijn ook!