Author: Flip van der Enden

Major Murphy – Access

Waar hebben ze eerder gehoord, ‘Something In The Way’, de openingswoorden van Major Murphy‘s Access?

Bij Nirvana bijvoorbeeld. Kurt vervolgt de tekst met ‘mmmm mmmm’. En herhaalt dat nog een keer of vijf. Beatle George zingt ‘Something In The Way She Moves Attracks Me Like No Other Lover’. Die tekst heeft hij ‘geleend’ van ‘Something In The Way She Moves’, een nummer van het debuutalbum van James Taylor. Dit zijn de drie bekendste, maar lang niet de enige ‘Somethings’.   

Van de drie voorbeelden heeft de nieuwe single van Major Murphy nog het meest weg van Nirvana. Tenminste het begin. Daarna volgt is een broeierige rocksong met een dynamisch opbouw en bevredigende climax.  Access is ook het titelnummer van het tweede album van de band uit Grand Rapids, Michigan dat ergens in april moet uitkomen.  

 

Dead Poet Society – .loveyoulikethat.

Dead Poet Society (zonder S om verwarring met de film te voorkomen) draait al zon’ jaar of zeven mee, maar is om de een of andere reden nog niet aan het maken van een album toegekomen. Feitelijk is dat een technisch detail, want de rockers uit L.A. hebben genoeg songs online staan voor wel 2 albums. Maak een playlist, noem het een album en klaar is Kees.

Maar goed het officiële albumdebuut van Dead Poet Society zit er dus aan te komen. DPS maakt eigentijdse hard rock -geen metal- , dwz geworteld in de bluesy hard rock van de vroege jaren zeventig, maar dan met de flair en branie die tijd en soort genoten als Greta van Fleet, cleopatrick en Palaye Royale ook aan de dag leggen.

Nieuwe single .loveyoulikethat. opent met een diepe bas en een slide-gitaar gevolgd door een smachtend zingende Jack Underkoffer. Als je denkt dat de mannen zich verder koest houden dan heb je het mis. Boven een swampy tempo barst een partij gitaren los als een zware onweersbui na een hete zomerdag. Underkoffer moet op zijn tenen gaan staan om boven het geweld uit te komen. Alsof ZZ Top een nummer van het eerste album van Black Sabbah album covert. 

Dat belooft wat voor, –!- ook wel ‘the exlamation’ album genoemd. Release datum is 12 maart.

Brodka & Scottibrains – Wrong Party

Dat hip ook goed kan zijn bewijzen Brodka & Scottibrains met debuutsingle Wrong Party. Brodka is Pools en best beroemd in haar vaderland. Scottibrains is de huisband van het Engelse Speedy Wunderground label.

Wrong Party is makkelijk de toegankelijkste release van het label. Als je bekend bent met het werk van bands als Black Midi, Black Country, New Road en Squid weet je dat dat niet heel moeilijk is. De zeker voor herhaling vatbare samenwerking tussen de Poolse diva en de Britse hipsters is een poppy dansplaatje met een female touch met een punky attitude.

Dat de single uit de koker van Speedy Wunderground komt hoor je aan de new wave gitaren en oprispingen van een saxofoon. Het toch al straffe tempo wordt allengs opgevoerd tot een voor alle partijen bevredigende climax is bereikt. Met de lang gekoesterde wens van Monika Brodka om ook buiten Polen voet aan de grond te krijgen gaat het goed komen.

Melenas – Primer Tiempo

Melenas is een dameskwartet uit het Spaanse Pamplona. De señorita’s brachten vorig jaar hun tweede album uit, Dias Raros (vreemde dagen). Daarvan is Primer Tiempo het openingsnummer.

Anders dan landgenoten Hinds moet Melenas het niet hebben van een rammelende charme, maar rocken de meiden strak en stevig. En in het Spaans, een muzikale taal die prima past bij hun punky liedjes. 

Een lekker swingend sixties orgeltje geeft extra sjeu geeft aan Primer Tiempo, dat ook nog eens ladingdekkend is voor wat Melenas te bieden heeft. Mocht er ergens in de nazomer toch nog een festival plaatsvinden en het programma blijft noodgedwongen beperkt tot bands uit Europa dan zou  Melenas een aanwinst zijn.

Julien Baker – Hardline

Samen met haar vriendinnen en part-time partners, Lucy Dacus en Phoebe Bridgers bevindt Julien Baker zich in de kopgroep van de nieuwe lichting vrouwelijke singer-songwriters die hun stempel lijken te gaan drukken op de indie-scene van de jaren twintig. Gezamenlijk als boygenius, maar ook individueel.

Phoebe Bridgers is in 2020 definitief doorgebroken. Afgaand op Hardline en het eerder verschenen Faith Healer wordt 2021 het jaar van Julien. Beide songs komen van Little Oblivions (26/2), Julien’s 3e langspeler. Hardline is een meeslepend, bijna symfonisch nummer, overtuigend gezongen door Julien met haar kenmerkende licht hese stem en korte vibrato. Minder folky dan Lucy D, poppier dan Phoebe B, maar minstens zo goed. 

Kiwi Jr. – Waiting In Line

Het Canadese Kiwi Jr is een nieuwe aanwinst van het Amerikaanse Sub Pop label dat sinds het Nirvana introduceerde altijd de pols aan de internationale indiescene heeft weten te houden. Eigentijdse acts op Sub Pop zijn o.a. Fleet Foxes, Beach House, en The Homesick uit Dokkum!

De songs van Kiwi Jr hebben het semi-naïeve van Jonathan Richman’s Modern Lovers en het spontane van Violent Femmes. Met zijn country piano en Nuggets orgeltje heeft Waiting In Line ook wel iets van de oude Dylan. De band springt echter te oneerbiedig om met hun bronnen om als retro te kunnen worden weggezet.

Het debuutalbum van de Kiwi’s is nog geen jaar oud, maar de band is nu alweer songs aan het verzamelen voor de opvolger. Samen met het eerder verschenen Cooler Returns schept het tot meezingen uitnodigende Waiting In Line hoge verwachtingen.

Sleaford Mods – Nudge It

Vanwege hun agressieve, in plat Engels gescandeerde teksten en basale beats hebben we electropunks Sleaford Mods altijd net even te bruusk gevonden voor huishoudelijk gebruik. Dankzij bands als Fontaines D.C, Idles en Yard Act is parlando punk echter salonfähig geworden. Ook lijken ‘rapper’ Jason Williams en beatmaker Andrew Fern zich op hun nieuwe album, Spare Ribs net even iets milder op te stellen.  

Muzikaal dan. In zijn teksten neemt Williams het nog altijd op voor de minderbedeelden en fulmineert hij tegen eikels die totaal geen benul hebben van hoe het is om je leven te slijten zonder geld, zonder fatsoenlijke behuizing en zonder toekomst. De vrouwenstem die je hoort in Nudge It is van Amy Taylor a.k.a. Amyl van The Sniffers. 

Pinegrove – Morningtime (Amperland, NY)

Op Morningtime (Amperland NY) presenteert Pinegrove zich als wettige erfgenamen of in ieder geval trouwe discipelen van Neil Young. Zelfs de stem en manier van zingen van bandleider Evan Stephens Hall doen denken aan de oude Young. Maar het zijn de gitaren die verraden dat de band uit New Jersey alle seventies albums van ome Neil heeft grijsgedraaid.

Pinegrove is echter meer dan een Neil Young coverband met eigen nummers. Met hun weldadige gitaarsolo’s kan je de band binnen het huidige indierock spectrum plaatsen in de buurt van The War On Drugs en Rolling Coastal Blackout Fever. Maar ook fans van Americana bands al Jason Isbell and the Unit 400 en My Morning Jacket moeten even opletten.

Morningtime (Amperland NY) is een update van een song van het 8 jaar oude debuutalbum van Pinegrove. De remake is speciaal gemaakt voor de soundtrack van Amperland NY, een verfilming van een kort verhaal van Stephens Hall. (Hij staat op Youtube, zie link).  Vandaar de vermelding tussen haakjes van de filmtitel achter de songtitel.

Yard Act – Dark Days

Yard Act single # 4 laat een band horen die snel beter wordt in wat ze doet. Vorige singles waren charmant rammelende praatpunksongs waarin de muziek ondergeschikt leek aan de satirisch filosofische beschouwingen van frontman James Smith. Met zijn straffe beat, aanstekelijke refrein en geslaagde gitaarsolo is Dark Days muzikaal al veel meer in balans. De spraakwaterval van Smith ligt ook beter in de beat waardoor je hem feitelijk zou kunnen laten razen en Dark Days simpelweg kan consumeren als een lekker in het gehoor liggende popsong.

Maar dan mis je wel wat. De donkere dagen waar Smith over rept vormen het vooruitzicht van de mensheid die niet langer evolueert, maar de-evolueert. Achteruitgaat dus. De-evolutie waar hebben we dat eerder gehoord? Bij de Amerikaanse new wave band Devo. Q: Are We Not Men? We Are Devo is de titel van hun debuutalbum. Het dansbare, Devo-achtige basloopje van Dark Days voedt het vermoeden dat Yard Act de band wel kent. 

Cool Sounds – Crimson Mask

Crimson Mask van Cool Sounds uit Melbourne is zo’n nummer dat je heel erg aan een ander nummer doet denken. Maar welke precies? Daar gaan we waarschijnlijk nooit achter komen. Voorlopig houden we het op Bowie’s Heroes, maar dan gezongen door Lou Reed in een vrolijke bui.

De kracht van Crimson Mask zit hem in de belofte. Het nummer suggereert op elk moment te kunnen losbarsten, maar het deksel blijft op de pan. In plaats van een explosie krijgen we een semi-instrumentale finale die je vanzelf mee-neuriet. Of je wilt of niet.

De vijf heren en dame van Cool Sounds brachten in 2016 een eerste album uit. Crimson Mask is een voorloper van hun vierde, Bystander dat op 12 februari uitkomt.