Author: Flip van der Enden

Architects – Dead Butterflies

Het Britse Architects heeft de opname afgerond van wat alweer hun 9e album gaat worden. De metalcore mannen hebben hun jongste werkstuk, ‘For Those That Wish To Exist’ genoemd.

Het imposante Dead Butterflies is de derde en laatste single, die uitkomt voor de officiële albumrelease op 27 februari a.s. Aan niets valt te horen dat Architects inmiddels ook alweer dik 15 jaar aan de weg timmert. Nu is er in het Engeland van anno nu ook wel het een en ander om je over op te winden. Dat doen de mannen dan ook, en waar woorden te kort schieten spreken gitaren boekdelen. Nieuw aan Dead Butterflies, en een teken dat er ook op artistiek gebied nog leven in de band zit is een batterij blazers, die het toch al hoge energielevel van de nieuwe single nog een paar streepjes opschroeven.

Wie na het horen van Dead Butterflies niet meteen begint met het aftellen naar de releasedatum van For Those Who Wish To Exist verwijzen we graag door naar Pinguin Pluche.

DARKSIDE – Liberty Bell

Steeds meer dj’s stappen over naar de indie-scene, vaak met behoudt van instrumentarium.  Omdat de meeste dj’s absoluut niet kunnen zingen zoeken ze vaak een partner om de transfer van de dansvloer naar de radio of thuissituatie te vergemakkelijken. DARKSIDE is de naam van het muzikale samengaan van Nicolas Jaar en Dave Harrington. De eerste is een gerespecteerde een commercieel geslaagde dj/producer uit NYC, de tweede een tot filmcomponist en ambient muzikant omgeschoolde indie-rocker eveneens afkomstig uit The Big Apple.

Samen brachten ze in 2013 een album uit als DARKSIDE. Omdat er maar geen opvolger kwam gingen de fans er van uit dat het succesvolle project eenmalig was. Het heeft even geduurd, maar met de release van Liberty Bell kondigt DARKSIDE zijn wederopstanding aan. En legt de lat der verwachting meteen flink hoog. De nieuwe single speelt zich af rond een gitaargeluidje dat aan Manu Chao doet denken. Tegen het einde van Liberty Bell mag de gitarist nog een volle minuut zijn gang gaan. Daarvoor horen we een relaxte door conga’s aangedreven popsong, die op geen enkele manier het elektronische verleden van de makers verraad.

De release van het nieuwe DARKSIDE album staat gepland voor de lente. De plaat gaat Spirals heten.

Kids With Buns – bad grades

Kids with Buns is een damesduo uit Vlaanderen dat muzikale verwantschap vertoont met eigentijdse sister acts als Phoebe Bridgers, girl in red, Snail Mail etc. Dat Kids with Buns (kinderen met knotjes) essentieel anders klinkt dan genoemde namen komt door het bijzondere, donkere welhaast masculine stemgeluid van Marie van Uytvanck. Zij won vorig jaar een prijs voor haar Uit De Podcast podcast. Met haar ingetogen spel op de elektrische gitaar zorgt Amber Piddington voor melodie en kleuring.

De productie van de twee songs van Kids With Buns die tot nu toe zijn verschenen staat in dienst van de teksten. Debuutsingle 1712 gaat seksueel geweld en kindermisbruik (1712) is het nummer van de alarmlijn. Het onderwerp van bad grades is de prestatiedruk waaronder veel leerlingen en studenten gebukt gaan. Kids With Buns is een bijzonder duo dat zowel muzikaal als tekstueel iets te vertellen heeft.

Slaughter Beach, Dog – Do You Understand (What Happened To You)

Na vier prima albums wordt het wel eens tijd dat we aandacht gaan besteden aan Slaughter Beach, Dog. Het is de wat duistere naam voor een folkrock band uit Philadelphia. Slaughter Beach (een vakantiebestemming in Delaware) Dog (hond;) is een voortzetting van Modern Baseball. Het grootste verschil tussen beide bands is dat Modern Baseball elektrisch rockte en Slaughter Beach, Dog akoestisch speelt, vandaar de genre aanduiding folkrock. Jake Ewald was de centrale figuur van Modern Baseball en is de baas van Slaughter Beach, Dog.

Do You Understand (What Happened To You) is niet helemaal representatief voor wat de band doorgaans doet. Normaal zingt Ewald. Hier draagt hij zijn tekst voor. Dat geeft de track een Walk On The Wild Side achtige sfeer die wordt versterkt door een dameskoortje. Maar waar Lou Reed rept over het bonte volk van de straten van downtown New York houdt Jake Ewald een verhaal over een oude vlam, maar dan vanuit het perspectief van iemand met amnesie. Inderdaad bijzonder.

Two Feet – Fire

Internet houdt van schuttingtaal. Zet fuck in een songtitel en je hebt gegarandeerd een hit. Two Feet debuteerde met het nummer Go Fuck Yourself, de teller staat op ruim 350 miljoen plays. Nu moet gezegd worden dat Go Fuck Yourself een ijzersterke track is en omdat Two Feet nog wel meer nummers heeft met tientallen miljoenen plays is hier geen sprake van een lucky shot noch van een novelty hit. Two Feet is één man, Zachary William Dess uit NYC. Hij speelt op het alternatieve rockveld. Zijn sound is een mix van gitaar en elektronica, zijn (hoge) zang meestal ingetogen.

Zach’s achtergrond is jazz en blues, maar dat weet hij dus goed te verstoppen. Met Two Feet (bijna 61 cm) begon hij in 2016. Vorig jaar bracht hij zijn tweede album uit. Fire staat daar niet op, maar had wel gekund, want quo vorm en inhoud niet heel anders. Het ingetogen Fire is opgehangen aan een gitaarloopje dat familie is van dat van Every Breath I Take van The Police. Ode of plagiaat? Dat is een vraag die Sting mag beantwoorden.

POLICE CAR COLLECTIVE – ALLTHETIME

POLICE CAR COLLECTIVE is een nieuw duo uit Liverpool. De oorspronkelijk uit de VS afkomstige zanger heet Tyler Plazio, zijn bas spelende kompaan, Simon Quigley. Om aan te geven hoe nieuw POLICE CAR COLLECTIVE nog is; op moment van schrijven is het aantal vrienden op Facebook 191, volgers op Instagram 343.

Het is aannemelijk dat die aantallen rap gaan stijgen, want de boys hebben een hit(je) in handen. ALLTHETIME is hun ambitieuze nieuwe single. Eerder al verschenen er twee andere songs, maar die hebben ze gedeletet. Waarschijnlijk hebben Tyler en Simon onlangs een platendeal getekend en de twee singles tijdelijk verwijderd voor een rerelease op later tijdstip.

Met een speelduur van iets meer dan zeven minuten gaat POLICE CAR COLLECTIVE tegen de trend in. Veel hits worden tegenwoordig gemaakt op Tik Tok, dat max. 2 minuten accepteert. Ook de meeste radiostations haken af zodra de grens van drie en halve minuut wordt overschreden. Maar wie weet komt er nog een single edit. Dan zal waarschijnlijk de minuten lange gitaarsolo sneuvelen.

POLICE CAR COLLECTIVE haalt zijn mosterd uit de eighties, een tijd waarin producers muren van geluid opbouwden, niet vies waren van een beetje galm en ruimhartig omsprongen met de toen nog nieuwe sample apparaten. Dat hoor je allemaal terug in ALLTHE TIME dat klinkt als een productie van Trevor Horn (ABC, Yes, Frankie Goes To Hollywood). Ook aan Tyler’s leadvocal lijkt te zijn gesleuteld waardoor zijn stem een klank heeft gekregen die wel iets weg heeft van Brian Molko van Placebo. En hadden we al gezegd dat ALLTHETIME een ballad is? Al met al een intrigerend nummer van een band met grootse plannen.

Personal Trainer – Muscle Memory

Willem ‘Canshaker Pi’ Smit en zijn vrolijke vrienden zijn in vorm. Na het overtuigende Politics komt Personal Trainer nu met weer zo’n geslaagd nummer aanzetten.

Met zijn bijband permitteert Willem zich meer vrijheden dan hij bij Canshaker Pi lijkt te doen. Personal Trainer heeft nu vijf liedjes uit die allemaal anders zijn. Het los uit de pols rockende Muscle Memory is misschien nog wel de meest afwijkende van het stel. Waar Willem op vorige singles zelf voor het voetlicht trad als zanger wordt Muscle Memory unisono gezongen door de hele band. De coupletten zijn relatief rustig, maar in de refreinen ontploft de boel. Een melodica geeft Muscle Memory een apart kleurtje.

We hebben het al eerder geroepen, bij elkaar houden die boel Willem? Wel met inachtneming van de anderhalve meter.

Paceshifters – Different Man

Different Man = different sound voor Paceshifters. Het Oost-Nederlandse trio maakte naam met schorre rocksongs als Hurdles en Drone, maar blijkt nu ook een gevoelige kant te bezitten. De nieuwe single is een diepe ballad over het verlies van een naaste en het koesteren van herinneringen.

Er is hoorbaar veel tijd besteed aan de compositie en productie van Different Man. Waar ouder werk pas echt tot leven kwam op de bühne lijkt de band zich nu net zo senang te voelen in de studio. Zo komt Paceshifters de coronacrisis wel door. Als de zaaldeuren weer open gaan zal er een andere band aantreden. New and Improved zouden de Britten zeggen.

Foo Fighters – Waiting On A War

Over een week of drie komt het nieuwe album uit van Foo Fighters. De opvolger van Concrete and Gold uit 2017 heet Medicine At Midnight. De eerste single van het nieuwe album, Shame Shame suggereerde een nieuwe richting, maar de twee tracks die daarna zijn verschenen, No Son Of Mine en nu Waiting On A War laten horen dat alles bij het oude is gebleven. En gelukkig maar! We zijn de beproefde heavy maar sympathieke stadionrock van Dave en zijn vrienden nog lang niet zat.

Waiting On A War is Foo Fighters in optima forma. Even denk je met een balllad van doen te hebben, maar al snel wordt de dynamiek opgevoerd. En voor je het weet, sta je op je stoel te zwaaien met je virtuele festival-vlag.

In het licht van de recente gebeurtenissen in de VS zou je Waiting On A War een politieke lading kunnen geven. De tekst is echter nogal vaag. De woorden lijken eerder gekozen omdat ze lekker bekken dan vanwege een eventuele diepere betekenis. Waarschijnlijk weet alleen Dave waar hij over zingt. De Foo’s hebben hun nieuwe album ook al vorig jaar opgenomen toen er nog weinig aan de hand was. Dat laat onverlet dat Waiting On A War een prima strijdlied zou zijn. Gelukkig zit Dave in het goede (Biden) kamp.

I Believe In My Mess – Oh Boy!

I Believe In My Mess is een uit de hand gelopen hobbyproject van voormalig Fatal Flowers bassist Geert de Groot en zijn gitaar spelende Scram C Baby collega Frank van Praag. Na een aantal geslaagde remixen van tracks van o.a. De Jeugd van Tegenwoordig, Hallo Venray en Canshaker Pi komen de heren nu met een eigen album, Do Unto Others.

Frank en Geert hebben Jamaicaanse dub, Amerikaanse funk, Britse punk en Duitse Krautrock in een cementmixer gegooid en dat ding drie dagen laten draaien. Het brouwsel dat overbleef kan je nog het best omschrijven als opgevoerde, naar benzinedampen riekende jazzrock. Maar dan met gitaren in plaats van toeters. Zet Oh Boy! van I Believe In My Mess niet in de auto op, want je gaat er gegarandeerd te hard van rijden.

Do Unto Others staat online en is ook uit op vinyl.