Author: Flip van der Enden

Wax Tailor – Just A Candle (feat. Mark Lanegan)

Twee veteranen onder één kap. Mark Lanegan is een huisvriend, Wax Tailor voor ons een nieuwe naam. Dat komt omdat Wax zich doorgaans in dance-gelegenheden ophoudt. Daar staat de dj dankzij een respectabel flink aantal vloervullers in hoog aanzien.

Wax is natuurlijk niet zijn echte naam en Tailor ook niet. Jean-Christophe Le Saoût is de naam waaronder hij staat ingeschreven staat bij de burgerlijke stand van Vernon, een pittoresk plaatsje in Normandië. Wax begon zijn carrière als radio dj in een voorstad van Parijs. In 1998 startte hij een labeltje en sloeg hij aan het produceren. Zijn eerste release als Wax Tailor stamt uit 2004. Hij had meteen beet. Dat Wax een radio achtergrond heeft kan je horen. Hij denkt namelijk in liedjes. Die hebben altijd een relaxte beat, zijn meestal gezongen en bevatten vaak samples van filmdialogen uit oude Amerikaanse films.

Hoeveel albums Wax precies uit heeft is niet zo 123 te zeggen. Naast reguliere studioalbums brengt hij ook live, remix en instrumentale versies van zijn platen uit. Zijn meest recente langspeler verscheen in de eerste week van 2021 onder de titel, The Shadow.  Mark Lanegan is niet de enige gastzanger op de plaat. Maar wel de bekendste. Voor ons dan. De andere invitees komen veelal uit de hip hop wereld.

Het is overigens niet de eerste keer dat de 56 jarige grunge-held met een dj type in zee gaat. Zoals zijn gastoptredens bij o.a. UNKLE, Massive Attack en Dave Clarke al lieten horen, met zijn door drank en drugs en tijd aangetaste stemgeluid zet Mark Lanegan elk  nummer waarop hij te horen is direct naar zijn hand. Zo ook het sfeervolle Just A Candle. Zachtjes zingt Lanegan zijn tekst over zijn zoektocht naar de zin der dingen. De melodie van Just A Candle lijkt meer dan twee druppels water op die White Room van Cream. Toeval of niet? is een vraag die we graag aan de advocaten van Cream overlaten.

PVA – Divine Intervention

Bij het opruimen van onze Potentiële Plaatjes voor Pinguin Playlist van 2020 kwamen we PVA weer tegen. Waarschijnlijk kwam hun Divine Intervention in het hoogseizoen uit, want hij heeft de eindstreep niet gehaald. Foutje van de redactie vinden we nu.

PVA is een trio met wortels in de Londense dance-scene. Dat verklaart de beat en het elektronische wapenarsenaal. Ella, Josh en Louis hebben er voor gekozen om hun dance-escapades te presenteren in de vorm van kop-staart songs. Geen meezingers of literaire liedjes, maar sfeervolle house voor thuis tracks. Op Divine Intervention fungeert Ella als de sirene die de dansers verleidt de stoelen aan de kant te schuiven of het bed in te klappen zodat er ruimte ontstaat voor een paar voorzichtige pasjes.

Er nog diverse andere geslaagde songs van PVA in omloop, maar niet met die heerlijke oude neue welle sfeer die Divine Intervention zo geslaagd maakt.

DUO – Lolita, No!

Dat we de laatste tijd niet zoveel horen van The Kooks komt omdat zanger Luke Pritchard wel wat anders aan zijn hoofd heeft. Ze heet Ellie Rose en is de vrouwelijke helft van zijn nieuwe project, DUO.  Voor Ellie met Luke in zee ging was ze actief onder eigen naam.

Vorige maand verscheen het debuutalbum van DUO, een charmante, met liefde en hoorbaar plezier gemaakte langspeler vol speelse continentale popsongs (Franse en Italiaanse invloeden) met een retro randje. Noem DUO een Engels antwoord op Serge Gainsbourg en Jane Birkin en je zit er niet ver naast.

Lolita, No! is dan wel geen nieuwe Je T’Aime, maar zeker niet gespeend van een erotische ambities. En zo staan er nog elf andere zinnenprikkelende werkjes op het DUO album. Ter promotie van de plaat hebben Luke en Ellie i.s.m. parfummerk Bogue Profumo onder de naam Lita een unisex geurtje op de markt gebracht met een hint van donkere Indiase patchoeli, een stipje Bulgaarse tabak, een schaduw Maleise wierook en druppeltje ylang ylang olie uit Madagascar. 

shame – Snow Day

shame kwam vorige week met een nieuwe EP, Nigel Hitter op de proppen. Twee nummers waren al eerder verschenen Water In The Well en Snow Day. De laatste hebben we aan de playlist toegevoegd.

Want qua titel toepasselijk bij het jaargetij en qua anders dan we gewend zijn van de Londenaren. Een sentimentele ballad zit er niet in, maar op Snow Day treffen we de shame in een relatief rustige bui. De meters blijven in het wit, Charlie Steen doet zijn stembanden nauwelijks geweld aan en de band kan hem bij te houden. Van een klassieke songopbouw is echter geen sprake. Een refrein ontbreekt. In plaats daarvan krijgen we een paar vocale en instrumentale breaks. Je moet Snow Day een paar keer horen om de logica te begrijpen. Een lager tempo betekent overigens niet dat we ons kunnen ontspannen. De tekst van Snow Day is multi-interpretabel. Snow Day zou een liefdesverklaring kunnen zijn, maar ook een zelfmoordbrief van iemand die gezeten op de top van een heuvel zijn ogen sluit en valt. In slaap of in de afgrond is de vraag.

Pom Poko – Like A Lady

Pom Poko komt uit het land van A-ha, girl in red en Madrugada. Norge dus. De band is genoemd naar een klassieke (1994) Japanse anime film.

Dubbel P maakt punk, niet het boze of serieuze soort, maar speelse punk, een beetje cartoonesk ook wel. Dat laatste komt vooral door de stem van Ragnild Jamtveit, die klinkt alsof ze net een ballon heeft leeggezogen. Daarnaast kan er zomaar een Afrikaans gitaartje in de muziek opduiken, of een funkbasje. Geen gewone band dus dat Pom Poko.

Hun staat van dienst telt één album. Een tweede was zo goed als klaar toen corona kwam. In plaats van alle nieuwe nummers in één worp op de markt te gooien brengen de Poko’s de songs nu een voor een uit. Like A Lady is de meest recente. 

Met zijn lieve coupletten en ruige refreinen is Like A Lady lekker grungy. De nerveuze gitaarsolo heeft wel iets Zappa-iaans. Dat plus -de laten we laten we zeggen- aparte stem van Rangnild maken dat de nieuwe single van Pom Poko opvalt. Of hij ook in de smaak valt lezen we binnenkort wel in de comments.

The Nude Party – Shine Your Light

The Nude Party is een retro rockende herenclub die als ware het een ouderwetse commune met zijn allen in een huis wonen in de Catskills, een gebergte in het zuidoosten van de staat New York. 

De zes bandleden hebben zich gegroepeerd op de Appalachian State University in North Carolina, een conservatief bastion waar The Nude Party voor een tegengeluid zorgde. De muzikanten vonden elkaar in hun liefde voor het soort ruisende rock zoals het onvolprezen Creedence, mid-periode Stones en de oude Kinks die maakte. Tegenwoordig noemen we de ongepolijste rock van de sixties garage-rock. Shine Your Light komt van het derde album van The Nude Party, Midnight Manor. Het is een lekker slepende track die mede door de nasaal zingende Patton Magee wel aan ‘onze’ Fatal Flowers doet denken. 

Chevelle – Self Destructor

Bijna vier jaar hebben Pete Loeffler en Dean Bernandini aan het nieuwe album van Chevelle gesleuteld. Het resultaat mag er dan ook zijn. Tenminste als Self Destructor de lading een beetje dekt.

De eerste kik van het heavy duo in de jaren 20 is kamp uitgewerkte hardrocksong waarin de band te hoop loopt tegen al die kneuters die hun neus op halen voor de wetenschap. Coronagekkies en klimaatontkenners dus.

De boys van Chevelle hebben een vooruitziende blik, want Self Destructor stond in 2019 al in de grondverf. Wetenschap en techniek lijkt sowieso het thema van het nieuwe, achtste album van Pete Loeffler en Dean Bernandini getiteld NIRATIAS (nothing is real and this is a simulation). Loeffler noemt o.a. Elon Musk en Carl Sagan als meneren die inspireren. Een releasedatum voor het nieuwe album konden we zo snel niet vinden, maar dat zal vast niet lang meer duren.

Vancouver Sleep Clinic – Middle Of Nowhere

Technisch biologisch kan het natuurlijk niet, maar stel dat Ben Howard en Bon Iver een kindje hadden gemaakt. Dan had hij waarschijnlijk net zo geklonken als Tim Bettinson van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson komt (uiteraard) niet uit het Canadese Vancouver, maar uit een andere voormalige Britse kolonie, Australië. Uit Brisbane om precies te zijn.

Hij is oprichter en enig permanent lid van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson is opvallend actief, sinds hij in 2013 met de Clinic begon is er geen jaar geweest waarin hij niks uitbracht. Zijn handelsmerk is zijn fraaie falset, zijn kracht het schrijven, produceren en uitvoeren van humane elektrosongs.  Middle Of Nowhere is een mooi voorbeeld van het soort ontspannende (weg)droompop waarin Vancouver Sleep Clinic is gespecialiseerd. Muziek als valium, een probaat middel om deze hectische tijd door te komen. En vrij verkrijgbaar.   

Budderside – Zen

Een van de laatste daden van Lemmy was het tekenen van de Amerikaanse band Budderside op zijn Motörhead label. Jammer genoeg is de legendarisch rocker niet meer onder ons dus moeten we ergens anders zijn met klachten over gehoorbeschadiging, het aantasten van goede zeden en het op de korrel nemen van de eeuwenoude Japanse beschaving.

Budderside is vier jaar uit de running geweest. Bandbaas Patrick Stone had wat personele problemen op te lossen. Die zijn nu de wereld uit zodat er niets meer in de weg staat van zijn plannen om de boel eens lekker op te fokken. Het strak rockende Zen is vooruit gestuurd als plaagstoot en wegbereider voor de release van het tien tracks tellende tweede album van de slopers uit L.A. De plaat heeft als titel Spiritual Violence meegekregen en zal naar verwachting vanaf 26 maart fysiek verkrijgbaar zijn bij de betere dealers en te streamen via de daartoe aangewezen kanalen.

Courting – Popshop!

Popshop! is single 4 van Courting uit Liverpool. De band komt uit de punkhoek. De eerste drie single zijn boos, rammelend en luidruchtig zoals hun voorgangers uit de late jaren zeventig plachten te klinken. Popshop! klinkt minder ruw en met zijn ‘spoken word ‘zang ook een stuk eigentijdser.

Parlando punk is onze koosnaam voor de muziek van literair aangelegde (post) punkers. Popshop! gaat over de muziekindustrie en het dilemma van indie-muzikanten; gaan we voor de kunst of voor het grote geld? Het is een vraag doe ook de oude punks bezig hield. De stroming ontstond mede als reactie op mainstream bands die in de succesval waren getrapt en sterk gehecht raakten aan hun villa’s en dikke auto’s.

Courting suggereert voor de kunst te kiezen, maar zolang de band niet is doorgebroken is de vraag retorisch. The Sex Pistols gooien er om ideologische redenen al na één album het bijltje er bij neer. Maar omdat de kinderen van Rotten & co ook wilden studeren ging de band in 1996 nog een keer op wereldtournee. Artistiek een aanfluiting, commercieel een verstandige zet. En het is natuurlijk best punk om niet te doen wat je fans verwachten.

Het is dus erg interessant om Courting te volgen en te kijken wat zij doen als Mammon, de god van het geld hen lokt. Dat er ooit een moment van verleiding komt is zeker niet uitgesloten. Zoals Popshop! laat horen is er zeker talent in de band.