Author: Flip van der Enden

RubinCarter – Unentertained

RubinCarter is een nieuwe naam waarachter een oude, nou ja jonge bekende schuilgaat, Sal Rubenstein, in het dagelijkse leven drummer bij Queen’s Pleasure (en Long Fling).

Ook de gitarist van die band, Teun Putker is van de partij, maar we begrijpen dat Sal de initiatiefnemer van RubinCarter is. Hij zingt en speelt gitaar. Unentertained is rock, maar van een ander soort dan die van QP. Amerikaanser misschien, een indruk die wordt versterkt door een slide-gitaar. De song zelf doet met zijn ruwe bolster instrumentatie en blanke pit refrein wel aan The Replacements denken. Al met al een sterke openingszet van RubinCarter.

Op 24 april volgt een EP, ‘Still In The Race’. Concert: 25 april Cinetol, Amsterdam.

Rover Onslow – Lea Strut

Nog meer dan zijn debuutsingle, Sweet Sound, is Lea Strut van Rover Onslow een popopera, een minimusical, een medley met genoeg vondsten en ideeën om een heel album te vullen.

Ondanks die veelvoud aan melodieën en zijn riante arrangement – we horen blazers, strijkers, akoestische en elektrische gitaren plus een dameskoortje– heeft Lea Strut iets intiems. Dat komt door de close opgenomen leadzang maar vooral door de tweede, vrouwelijke stem. Die kirt, krioelt en becommentarieerd. Is er vergelijkingsmateriaal? Niet echt, maar vroege 10cc, kant 2 van Abbey Road en obscure 70’s zangers als Andy Pratt en Brian Protheroe doen wel denken aan de smartrock van de Amsterdammer. Maar of Rover ze ook kent? EP is in aantocht, optredens zijn in voorbereiding. Ofwel wordt vervolgd.

Releaseshow: 19 april Paradiso/Bovenzaal.

My First Time – Celebrity

Met een openingszin als I Wanna Sleep With A Celebrity heeft My First Time meteen de aandacht.

De band komt uit Bristol en maakt pittige punk met een bodem van elektronica. Na een serie singles in eigenbeheer is My First Time vorig jaar opgepikt door een major label. Dat heeft nog niet geresulteerd in meer bekendheid, want  bovenstaand is alles wat we weten over de makers van Celebrity. Maar normaal gesproken zou een slim en opwindend liedje als Celebrity, de band voor de nodige reuring moeten zorgen.  We houden je op de hoogte.

Actors – CTRL

Actors moet je niet verwarren met Model/Actriz hoewel er duidelijk overeenkomsten zijn.

Actors komt uit Vancouver en is al sinds 2018 actief. De band fuseert dark wave met oude wave, postpunk met Krautrock. Zo retro als de neto, maar erg  goed gedaan. Toen ze begonnen, was daar nog niet heel veel belangstelling voor, maar tegenwoordig is er een groeimarkt voor dystopische popmuziek. Actors heeft de kille wind dus mee en brengt toevallig of niet met CTRL hun beste track tot nu toe uit.

White Reaper – Need

Afgelopen vrijdag is er een ‘expanded’, uitgebreide versie dus verschenen van Only Slightly Empty het meest recente album van White Reaper uit St Louis, USA.

Er zijn drie tracks toegevoegd aan het oorspronkelijke tiental. Het is niet helemaal duidelijk of het om songs gaat die in eerste instantie niet goed genoeg werden gevonden of om nieuwe nummers. We vermoeden het laatste. Je moet namelijk wel gek of doof zijn om een nummer als Need in een la te stoppen. Need is White Reaper op zijn best: een messcherpe powerpopsong, die herinneringen oproept aan Cheap Trick. White Reaper had het even moeilijk de laatste tijd, label perikelen en een ritmesectie die de benen nam. Maar met Need laten ze horen dat ze er nog zijn, en misschien wel hongeriger dan ooit te voren.

Sick Shooters – Evacuation

Hey Ho Let’s Go!, 50 jaar geleden verscheen het eerste album van The Ramones. Het bleek het oerknal van de punk, een genre dat nog steeds springlevend is.

En dan hebben we het nog geen eens over de postpunk in al zijn variaties, maar over pure punkliedjes van krap 2 minuten die als een stoomwals over je heen gaan en die in mensen de onbedwingbare behoefte losweken om te gekke dingen te gaan doen. Ga maar eens kijken bij een optreden van Sick Shooters uit Utrecht en je ziet mensen partyen alsof het 1977 is. Sick Shooters beoefent de garagevariant van punk die gestoeld is op Amerikaanse leest. Opvallend is dat de band geen bassist heeft. Of dat een artistieke keus is of omdat ze niemand konden vinden, weten we niet, maar een gemis is het niet. Evacuation is de tweede single van Sick Shooters en afkomstig van het debuutalbum dat Super Sonic Rock Saga heet en de 19e uitkomt. De feestelijke release is de 20ste in dB’s in Utrecht.

Strange Fruit – Monopolar

Strange Fruit is een elektronische shoegaze band uit Jakarta.

Nu is de combi van electro en shoegaze, een gitaargenre bij uitstek op zich al bijzonder, maar het feit dat de band uit Indonesië komt, gaf voor ons de doorslag om hun Monopolar, pas hun derde single te gaan draaien. En omdat het stiekem best wel een erg goed nummer is, hebben we er maar meteen een IJsbreker van gemaakt! Wie dacht dat ze in Azië alleen maar K-pop achtige of etnische dingen maken, moet zijn of haar beeld dus bijstellen. Veel luisteraars heeft Strange Fruit nog niet, maar die verdienen ze wel. Misschien een ideetje voor Nusantara Beat om de band mee op sleeptouw te nemen als ze weer eens gaan toeren in de smaragden gordel.

The Veils – Lungs

Achteraf gezien vond Finn Andrews het laatste album van zijn band The Veils misschien wat erg rustig en introspectief.

‘Laten we het nieuwe album daarom wat uitbundiger maken, wat levenslustiger’. De eerste single van de opvolger van Asphodels is inderdaad geen stemmige ballad, maar om Lungs nou uitbundig en extravert te noemen? Eerder wijs en beschouwend. En gelukkig maar, want The Veils hoort als The Veils te klinken, wijs en gerijpt. Er komt dus weer een nieuw album aan van de Brits-Nieuw Zeelandse band en dat terwijl de vorige krap een jaar oud is. Veils fans hebben wel eens langer op nieuwe muziek moeten wachten (een keer 8 jaar!). De achtste van The Veils heeft de ‘levenslustige’ titel Fragile World en medio juni uit.

concerten: 11/11 Trix, Antwerpen, 27, 28 &29/11 in Doornroosje, Oosterpoort en Paradiso.

Mouth Ulcers – Prevail

Wat ooit gothic of gewoon new wave werd genoemd heet tegenwoordig dark wave.

De ingrediënten zijn het zelfde: galmende gitaren en nauwelijks verstaanbare zang die lijkt te zijn opgenomen in een kerk. Ook de voorbeelden zijn onveranderd, oude Cure, maar vooral Bauhaus. Voor originaliteit moet je dus niet bij Mouth Ulcers (op de bandnaam na dan) zijn, maar als je net als een groeiende groep generatie Z’ers (en hun ouders en grootouders) wel houdt van een galmende donker getinte vleermuizenrock dan zit je snor bij deze jonge weerwolven uit Londen van wie Prevail pas hun derde single is.

Friko – Choo Choo

Friko is een beloftevolle band uit Chicago die het zijn fans weer niet makkelijk maakt met CHOO CHOO.

Ten eerste klinkt de nieuwe single overvol. En ten tweede lijkt Friko enorme haast te hebben. Easy listening is anders, heel anders. Toch, als je er eens goed voor gaat zitten, hoor je wel waarom in de V.S. zo vol verwachting wordt uitgekeken naar het nieuwe album van de band van Niko Kapetan. CHOO CHOO gaat – het zal niet verbazen- over treinen. Het gejaagde tempo en de diverse tempowisselingen illustreren het onderwerp van de song. Blijkbaar is reizen met de trein in de V.S. net al bij ons geen onverdeeld genoegen.

Friko is vorig jaar op tour geweest als supportact van zowel The Flaming Lips als Modest Mouse. Dat heeft zijn sporen nagelaten. Dat de hectische productie een bewuste keuze is, mag je opmaken uit het feit dat niemand minder dan John Congleton daar verantwoordelijk voor is. Congleton is een veteraan met een staat van dienst waar je u tegen zegt: van Alvvays tot Eddie Vedder en van Mogwai tot The War On Drugs. Niet iemand dus die met elke band in zee gaat.