Jessica’s Changed van Surfbort is een lekker pesterig punkliedje over de vergankelijkheid van vriendschap.
Surfbort is een garage schuine streep slacker punkband uit L.A. die danst op het koord tussen luim en ernst. Ze zien er uit alsof het altijd Halloween is en hun optredens zijn een dolle boel, maar wie er voor open staat vindt in hun teksten genoeg stof tot nadenken. Jessica’s Changed is afkomstig van het op 6 maart te verschijnen derde album van de band van frontvrouw Dani Miller.
Na de laaiend enthousiaste recensies van het optreden van Honey I’m Home op Noorderslag zijn we even gaan kijken of er al iets nieuws van ze uit was. Toen ontdekten we dat de band in oktober al een nieuwe, derde single had losgelaten. Die hadden we dus bijna gemist! Honey I’m Home is een soort van supergroep. Een aantal bandleden kennen we namelijk ook van Marathon, JAGD en Banji.
Insecure is een langzaam golvende shoegaze-song met vrouwenzang, opgeluisterd met sfeervolle praatsamples en op smaak gebracht met een ijzersterk refrein. Kortom een nummer waar je mee kunt thuiskomen (sorry).
Concert: 21 februari Paradiso.
PAUW is terug! Iets meer dan 10 jaar na hun eerste en enige album is het Twentse duo uit de as herrezen.
Wat zanger-gitarist Brian Pots in die tijd heeft uitgespookt weten we niet. Drummer Rens Ottink heeft er een avontuur opzitten met de Britse band Temples. Muzikaal pikt PAUW de draad weer op waar ze hem een decennium geleden hebben gedropt. De band maakt dus nog steeds radiovriendelijke paddopop. Comeback-single Autopilot zou je echter ook als crime-rock kunnen classificeren. De sterke riff van het nummer klinkt namelijk als de tune van een spannende film of tv-serie. Iets met vreemde planeten of vliegende schotels. Over een nieuwe EP of tweede album is nog niks bekend, wel treedt de band weer op. Welkom terug PAUW!
Single drie van Bleech 9:3 is hit drie voor de band uit Dublin.
Cannonbal is anders wat sfeer (weemoedig) en tempo (slepend) betreft, maar wel weer een nummer waarin de gitaar de hoofdrol speelt. Maar niet meteen. Eerst horen we zanger Baz Quinlan op standje emo. Maar als snel slaan de gitaren toe en wel op een manier die meer dan een klein beetje aan Nirvana doet denken. De eerste keer denk je misschien; ‘jammer dat er geen langere solo in het nummer zit’. Maar na een paar keer luisteren begrijp en waardeer je de balans tussen zang en gitaargeweld. Een indringend nummer dat Cannonbal en zeker niet de minste van de drie. En nog steeds geen nieuws over dat debuutalbum.
Nothing is een shoegaze band uit Philadelphia U.S.A met een nihilistische inslag.
Tenminste dat lijk je te mogen afleiden aan de bandnaam. Ook de titel van hun nieuwe EP getuigt niet erg van een positieve houding. Die gaat A Short History Of Decay heten, een korte geschiedenis van verval. Zou het over de V.S. gaan? Nieuwe single Toothless Coal is een beetje een unicum, een uptempo shoegaze nummer. Zo hoor je ze niet vaak. Maar de fuzzy gitaren vliegen je om je oren en daarover is nog maar net de leadzanger te horen. Wat dat betreft is Toothless Coal zo shoegaze als maar kan. Nothing is niet nieuw. De band maakt al lawaai sinds 2012 en heeft zeven albums gemaakt. In april doen ze wat optredens in de UK maar dichter bij dan dat komen ze niet.
Het zou overdreven zijn te beweren dat Father John Misty zich overtreft op The Old Law.
Wel maakt hij de bepaald niet laag gespannen verwachtingen weer helemaal waar. Zijn nieuwe single is zo’n theatrale Americana/symfonische roots-song zoals alleen de voormalige drummer van Fleet Foxes ze maakt. De extra attractie dit keer is een lekker lange psychedelische gitaarsolo. Mister Misty speelt The Old Law als sinds 2024. Alleen heette het toen nog God’s Trash. Of het een overblijfsel is van het album dat hij vorig jaar uitbracht of de voorbode van een nieuwe langspeler zal in de loop van de lente wel duidelijk worden.
Concert: 8 juni Amsterdamse Bos.
We gunnen punkdichter Patti Smith natuurlijk het eeuwige leven, maar mocht ze een opvolger willen aanwijzen dan is Sophie Harris een uitstekende kandidaat.
Sophie is de aanvoerder van Modern Woman, een band uit Londen, die na 3 singles is toegekomen aan een album. Dat gaat Johnny’s Dreamworld heten en op 1 mei uitkomen. Dashboard Mary mag het voorwerk doen. Het is een imponerende single met een uitstekende balans tussen tekst en muziek. Die muziek bouwt langzaam op naar een climax waarin onduidelijk is of het geluid nou uit de keel van de zangeres komt of uit de versterker van de gitarist. Waarschijnlijk gaan ze beiden even hard te keer. Ook zijn er naast bas en drums een sax en een viool te ontwarren in de gecontroleerde kakofonie. De tekst van Dashboard Mary vertelt een verhaal dat is verbeeld in de video. Het verdient aanbeveling de ondertiteling in te schakelen. Over haar teksten zegt Sophie Harris dat ze het “interessant vindt om de rauwere kant van vrouwelijkheid te onderzoeken die vaak verscholen blijft: relaties tussen meisjes en de complexiteit van vrouwelijke fixaties en obsessies.” Er is een reden dat de band Modern Woman heet.
Modern Woman is op 27 januari te zien in het voorprogramma van Ezra Furman in de Tolhuistuin in Amsterdam en een dag later in Trix, Antwerpen.
Anne Paceo kennen we zo onderhand wel. Ze is een in Parijs woonachtige jazzdrummer. Op haar jongste album, Atlantis heeft haar muzikale grenzen heeft verlegd richting pop/rock en zich zo in onze kijker gespeeld. Het door Laura Cahen gezongen Tant qu’il y a de l’eau haalde de Graadmeter.
Het album heeft inmiddels al 3 appendices gekregen, herbewerkingen van songs van het album of zoals in geval van Once Upon A Time Today een heel nieuw nummer. De zang heeft Anne dit keer uitbesteed aan de Anglo-Italiaanse zanger Piers Faccini, die in hoog aanzien staat in de ‘world-folk’ scene. Zo’n achtergrond zou je moeten horen denk je dan, maar de samenwerking tussen drummer en zanger is meer prog-rock dan wereldmuziek. Met -het zal niet verbazen- een vleugje jazz. Een aanrader voor fans van Archive t/m Porcupine Tree.
Alexander Buckley ‘Buck’ Meek is in het dagelijkse leven de gitarist van Big Thief.
Net als de frontvrouw van die band, Adrianne Lenker is mister Meek ook solo actief. Eind volgende maand verschijnt zijn 4e album onder eigen naam. Hoewel ook zijn solosongs Americana elementen bevatten en de sfeer vaak wat weemoedig is, klinken ze anders dan die van Big Thief. Zelfs als collega Lenker meezingt zoals op Gasoline, dat wel iets heeft van de van de oude Beck of de vroege Sufjan Stevens. Buck’s 4e heet The Mirror.
Concert: 26 maart Tolhuistuin, Amsterdam.
Gladie is voor ons een nieuwe naam, maar als je de band aan het werk hoort zou je zweren dat het om een stel oude bekenden gaat.
Gladie rockt namelijk alsof er na de jaren 90 niks meer gebeurd is in de popmuziek. En waarom ook niet? Na 60 jaar pophistorie gaat er nog steeds weinig boven bas, drums een een stel gitaren. Aanjager van Gladie is Augusta Koch. Zij maakte eerder lawaai met de band Cayetana. In het aardse Future Spring maakt ze zich zorgen over eenzaamheid en isolatie en roept ze iedereen op wat aardiger voor elkaar zijn, een boodschap die net as 90s rock nooit oud wordt.
