Author: Flip van der Enden

IST IST – Warning Signs

IST IST is en blijft een coverband met eigen nummers, maar ze worden wel steeds beter in wat ze doen.

Zonder te willen beweren dat Warning Sign een vrolijk nummer is, heeft het niet die ‘early 80’s Manchester doom sound’ waar de band in is gespecialiseerd. Tenminste niet alleen. Het tempo is opzwepend en het refrein gewoon ijzersterk. Natuurlijk is IST IST nog steeds zo retro als de neto, maar Warning Signs is een nummer dat op eigen benen kan staan en dat is winst. Er zit ook een nieuw album aan te komen. Op 6 februari verschijnt Dagger. Daarvan is Warning Sign het derde nummer 3 en idem single.

Concert: 14 maart Paradiso.

Pulp – The Man Comes Around

Een nieuwe van Pulp! En veel eerder dan verwacht. Op album More hebben de fans een kwart eeuw moeten wachten, The Man Comes Around volgt nog geen halfjaar na het comebackalbum van Jarvis Cocker en band.

Wat scheelt is dat The Man Comes Around geen eigen nummer is, maar een cover van een song van Johnny Cash. Een vrijwel onherkenbare cover mogen we wel zeggen, want op de tekst naar is alles anders. Het origineel van het titelnummer van deel IV van Johnny’s American Recordings serie is akoestisch. Cocker heeft er een vrij grote productie van gemaakt, een symfonische postpunkproductie zelfs die neigt naar, maar net aan de goede kant van kitsch blijft.  Een postmoderne kersplaat.

Death Bells – Shiver

Death Bells komt oorspronkelijk uit Australië, maar vond L.A. een betere uitvalsbasis om de wereld te veroveren.

Het wapen dat de boys – ze zijn met zijn tweeën- in de strijd gooien is een op Noor- Britse leest geschoeide variant van de goede ouwe postpunk. Dus niet de noiserock versie die de laatste tijd in opgang is, maar de duistere, industriële interpretatie die ook gebezigd wordt door een band als IST IST. Rimas Veselis en William J Canning debuteerden in 2017. Als alles volgens plan verloopt komt Shiver op het vierde album van Death Bells. Maar dan hebben we het waarschijnlijk over eind ’26.

The Smackbar, Eruption Artistique – Donnie Giovanni

Of het echt goed is weten we nog niet, maar gek is het wel en gek is altijd goed in de popmuziek.

Het is niet helemaal duidelijk is waar The Smackbar begint en Eruption Artisque ophoudt. Maar in totaal hebben we het over een mannetje/vrouwtje of zes, zeven met naast muzikanten ook een filmmaker en een paar acteurs. De bende komt uit Rotterdam. Songtitel, Donnie Giovanni is natuurlijk een verwijzing naar de befaamde opera van Mozart over een hopeloze macho die uiteindelijk wordt gestraft voor zijn vrouwvijandige gedrag. Aha een rockopera denk je dan. De muziek van The Smackbar is zeker niet gespeend van enige ambitie, maar met zijn energieke gitaren, ronkende orgeltje en pakkende refrein is Donnie meer rock dan opera. Garagerock zelfs. Boeiend is het wel en ook beslist anders dan wat er doorgaans op de Nederlandse poppodia wordt gepresenteerd. En dat is natuurlijk alleen maar goed.

 

 

 

 

Hen Ogledd – Scales will fall

De band, kunstenaarscollectief eigenlijk heet Hen Ogledd. Dat is de oude Bretonse (Keltische) naam voor de grensstreek tussen Noord Engeland en Schotland. Begin volgend jaar verschijnt het derde album van de band die de term Britpop (Britton pop?) een geheel nieuwe inhoud geeft.

Dat dat een bijzondere plaat gaat worden kan bijna niet anders. De eerste single van het album had niet misstaan op de soundtrack van Vikings of een andere tv serie die zich afspeelt in de vroege middeleeuwen. Met zijn rituele ritme, primitieve begeleiding en sjamanistische samenzang heeft Scales will fall iets mystieks, iets mythisch zelfs. Alsof het nummer al honderden jaren oud is. De half rappende zangeres (bard rap noemen ze het zelf) en de avantgardistische trompetsolo die halverwege het 8 minuten durende nummer opduikt zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar dat is dan hun probleem. Een bijzonderder en ook misschien wel beter en in ieder geval intrigerender nummer dan Scales will fall ga je dit jaar niet meer horen. En misschien volgend jaar ook niet. Behalve dan op Discombobulated (20/2) dat derde album van Hen Ogledd.

Cliffords – Marsh

Als de songs van Cliffords net zo goed waren als hun zangeres zou de band binnen de kortste keren wereldberoemd zijn.

Helaas is dat nog niet het geval. Maar gelukkig zijn hun liedjes ook weer niet zo matig dat we er niks mee kunnen. En wat Marsh ontbeert aan logische opbouw en aanstekelijk refrein wordt dus voldoende gecompenseerd door miss Lona Lynch en haar ijzeren longen. Wat natuurlijk ook kan is dat ze bewust kiezen voor een bandgeluid waarin de gitarist en niet de zangeres domineert. Het zal dan wat langer duren voordat de club uit Cork doorbreekt, maar uitstel is geen afstel. 

Cardinals – Barbed Wire

Wat opvalt aan de vier vooruitgeschoven tracks van het debuutalbum van Cardinals is hoe divers ze zijn. Barbed Wire is de meest Amerikaans aandoende van het kwartet en zeker niet de minste.

De afwisseling van harde en zachte delen heeft wel iets Pixies achtig. Dat we hier toch met Cardinals te maken hebben, een band met een duidelijke Ierse signatuur hoor je aan de immer aanwezige trekzak ofwel accordeon. Nog een kleine drie maanden en Masquerade is overal beluister en verkrijgbaar. De band was afgelopen week in het land voor twee concerten, maar komt volgend jaar vast nog wel een paar keer langs.

 

 

 

Glyders – Super Glyde

Het even geduurd maar we hebben een opvolger gevonden voor ex IJsbreker, Stone Shadow van GLYDERS.

Het is het het openingsnummer van het nieuwe album van het rockende echtpaar uit Chicago, Super Glyde. De song bestaat uit drie delen, twee eigenlijk; de instrumentale opening en het eveneens zangloze slot zijn min of meer eender. Het gaat dan ook vooral om het middenstuk dat wel gezongen wordt en dat swingt a la JJ Cale, maar dan overgoten met een psychedelisch sausje en opgediend op een bedje van garagerock. Forever zo heet het jongste album van GLYDERS, die best wel weer eens langs mogen wippen.

Westside Cowboy – Can’t See

En weer schiet Westside Cowboy met scherp.

De tweede single van de tweede EP van de band uit Manchester is een kort en een inderdaad krachtig gitaarliedje. Om zowel aan hun Britse als Amerikaanse invloeden een plek te geven wordt de sound van Westside Cowboy hier en daar wel Britainicana genoemd. EP So Much Country Till We Get There volgt half januari. In die zelfde maand staat Westside Cowboy samen met Geese in Paradiso. Het dubbelconcert is al lang en breed uitverkocht, maar er is een wachtlijst.

Hen Ogledd – Scales will fall

Met zijn rituele ritme, primitieve begeleiding en mystieke samenzang had Scales will fall van Hen Ogledd goed gepast in Vikings of een andere TV serie die zich afspeelt in de vroege middeleeuwen.

De half rappende zangeres (bard rap noemen ze het zelf) en de avantgardistische trompetsolo die halverwege het 8 minuten durende nummer opduikt, moeten we voor het gemak dan maar even wegdenken. Dit klinkt misschien wat laatdunkend, maar een bijzonderder en ook misschien wel beter en intrigerender nummer dan Scales will fall ga je dit jaar niet meer horen. En misschien volgend jaar ook niet. De band, kunstenaarscollectief eigenlijk heet dus Hen Ogledd. Dat is de oude Bretonse (Keltische) naam voor de grensstreek tussen Noord Engeland en Schotland. Begin volgend jaar verschijnt het derde album van de band die de term Britpop (Britton pop) een geheel nieuwe inhoud geeft.