Author: Flip van der Enden

Pixies – Chicken

Chicken is misschien wel de beste Pixies song van deze eeuw. Het zou een van de beste Pixies songs ooit kunnen zijn als Frank Black niet zo’n lullige tekst had geschreven.

Hij zingt letterlijk dat hij het soms gevoel heeft rond te lopen al een kip zonder kop. Hij geeft ook een vrij nauwkeurige beschrijving van de onthoofding van de hoender. Je begrijpt wat hij bedoelt, maar had hij echt geen betere metafoor kunnen bedenken? Puntje van kritiek. Maar verder niets dan lof en waardering voor deze broeierige ballad met space cowboy gitaar en een gospelkoor. Met zijn vierenhalve minuut duurt Chicken ook lekker lang zodat Joey Santiago de weirde tekst kan compenseren met een smaakvolle gitaarsolo.

The Mystery Lights – Purgatory

‘Turn off your mind, relax and float down stream’. The Mystery Lights neemt je mee naar de tijd dat concertgangers nog zaten op een met Perzische tapijten bedekte vloer, starend naar de vloeistofprojectie op de muren, wachtend tot de LSD zou in kicken.  Of juist tot de trip ten einde loopt.

Puur hippie stuff dus, maar goed. En leuk ook om eens een band te horen die verder terug gaat dan de langzaam maar zeker uitgeput rakende 90’s. De makers van Purgatory komen niet uit San Francisco, maar uit het ietsje zuidelijker gelegen Salinas. De band bracht in 2016 een eerste album uit, en maakt zich nu klaar voor de release van hun derde, hun meest ambitieuze tot nu toe staat er in de bijsluiter. Purgatory is het titelnummer, de releasedatum is 13 september. Op 4 oktober kun je The Mystery Lights live ondergaan in Mezz/Breda en de 25ste in TivoliVredenburg.

The Heavy Heavy – Because You’re Mine

Voor het zelfde geld had The Heavy Heavy ook The Sixties Music Preservation Society kunnen heten. De Britse band heeft zich namelijk als taak gesteld om de muziek van de jaren zestig levend te houden.

Dat doen ze niet door covers op te nemen van door hen bewonderde bands als The Beatles en The Mama’s & The Mama’s, maar door met songs te komen die klinken alsof ze stammen uit de periode 1964- 1970. Het fascimileren legt de band geen windeieren. De belangstelling voor hun geslaagde pastiches is groot en internationaal. Was vorige single Happiness een paar streepjes te zoet voor ons gebit, het ‘Sonny & Cher go garagerock’, Because You’re Mine is wel weer spekkie voor ons indie-bekkie zeker in deze tijd waarin de zon zich regelmatig laat zien. In september komt album II uit van The Heavy Heavy onder de titel, One Of A Kind.

Cavolo Nero – Agar

Cavolo Nero (de zwarte ruiter) is een band uit Utrecht die vindt dat er wel wat meer geswingd mag worden op deez’ aard.

Dat doel bereikt men met een mix van inheemse muzieksoorten uit het Midden-Oosten, de Caraïben en de V.S. Dat lijken in ieder geval de belangrijkste bronstreken voor kruidige nieuwe single Agar. Ook is de band niet vies van een beetje psychedelica. Dat maakt hun muziek een directe aanrader voor fans van o.a. Altin Gün, Jungle By Night, Yin Yin en Nusantara Beat. Er bestaat dus een groeiende en bloeiende Global Fusion scene in ‘Ollanda en Cavolo Nero is daar actief lid van.

Yannis & The Yaw – Rain Can’t Reach Us

Het verhaal is bekend. Foals frontman Yannis Philipakkis sluit muzikaal verbond met legendarische Afro-beat drummer Tony Allen. Voordat het project goed en wel op gang is, komt de 79 jarige Nigeriaanse drummer onverwachts te overlijden.

Yannis besluit de half voltooide songs alsnog af te maken voor release op EP later dit jaar. Rain Can’t Reach Us is de derde en met afstand beste vooruitgestuurde single van Yannis & The Yaw. En wel hierom.  Rain Can’t Reach Us is een vrij volmaakte fusie van de ambitieuze indie van Foals en de inventieve Afro-beat die Allen samen met Fela Kuti hielp ontwikkelen.  De ‘Paris, London, Lagos’ EP verschijnt op 30 augustus.

Concert: 10 september in Paradiso.

Sunflower Bean – Shake

Sunflower Bean komt verrassend heavy uit de hoek op nieuwe single Shake. Aan de andere kant heeft het New Yorkse trio van onvoorspelbaarheid haar handelsmerk gemaakt.

De band heeft met disco geflirt en Neil Young gecoverd. Meestal maken ze luxueuze pop naar model van Fleetwood Mac. Maar op Shake gaan de trossen los en slaan de stoppen door. Het trio trapt af met een stroperige gitaarriff waar Black Sabbath zich niet voor zou schamen. Wat volgt is een plagerig, afwisselend door Julia Cumming en Nick Kivlin gezongen (gehijgd) nummer dat weliswaar niet wereldschokkend is, maar te lekker om niet even mee te nemen. Of Shake representatief is voor de Shake EP (27/9) weet je bij Sunflower Bean dus nooit.

Hinds – Superstar

Het heeft enige tijd geduurd, en twee bandleden gekost, maar Superstar zou wel eens het nummer kunnen zijn waarmee het Spaanse Hinds definitief doorbreekt.

Eerdere singles van het in het najaar verwachte nieuwe album van Carlotta en Ana -waaronder hun samenwerking met Beck- lieten al horen dat ze het vertrek van hun ritmesectie makkelijk te boven waren gekomen. Maar met Superstar overtreffen ze alles. De nieuwe single begint neutraal, onopvallend bijna, maar anderhalve minuut later gaat het dak er af. Superstar gaat over het gevoel in de steek gelaten te worden. Het verwerken van plotseling verlies. Je hebt geen hind nodig om te weten over wie het nummer gaat.

meija – HEAVEN

De in L.A. gelegerde Jamie Sierota alias meija maakt -volgens eigen zeggen- met synths doordrenkte indiepop.

Meija heeft zelfinzicht, want we hadden zijn nieuwe single HEAVEN en ook zijn oudere werk niet beter kunnen omschrijven dan als met synths doordrenkte indiepop. Om toch iets meer van een indruk te geven, kan je er woorden als eigenzinnig en bewogen aan toevoegen. Het is in ieder geval niet erg vrijblijvend wat meija maakt. Het is dan ook passend dat op vorige single POSSUM de ons welbekende Mark E. Everett van Eels te gast is. HEAVEN is bedoeld voor meija‘s nieuwe, twee album There Is Always Something dat oktober moet gaan uitkomen.

Fit – Cash

Het is nog veuls te vroeg om te kunnen zeggen dat in Utrecht een nieuwe Urban Dance Squad is opgestaan, maar helemaal uitsluiten mogen we het ook niet.

Bedoelde band heet Fit en kwam tot wasdom op de Herman Brood Academie. Dat betekent dat de mannen kunnen spelen en dat ook al een tijdje doen. De vergelijking met UDS dringt zich op omdat Fit uit de zelfde smeltkroes put als de befaamde raprockpioniers. In debuutsingle Crash horen we invloeden uit de hip hop, ska en verschillende soorten rock, waaronder punk en shoegaze. Ga ze zien tijdens de Popronde later dit jaar of beter nog z.s.m!

Holysloot – Carousel

De V.S. heeft Chicago en Boston. Wij hebben Holysloot.

Holysloot, misschien herinner je je het nog wel, is gerezen uit de as van het te vroeg gesneuvelde JAGD. Die band was van de postpunk toen dat nog geen ding was. Holysloot tapte aanvankelijk uit een ander vaatje, dat van de jangle pop, maar keert op nieuwe single Carousel terug op het oude sound-bed. Gebleven is de melodieuze, gedubbelde zang, maar anders is de rol van de gitaar, die is heavier dan op voorgaande songs en heeft ook gezelschap gekregen van toetsen. De kwaliteit heeft er niet onder geleden, integendeel. Carousel laat horen dat Holysloot een band is in beweging en dat zijn vaak de beste.