Op woensdag 10 april 2019 geeft de Britse reggae- en popgroep UB40 ft. Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue, een concert in de Ziggo Dome in Amsterdam. De kaartverkoop voor dit concert start aanstaande vrijdag 10:00 uur via Ticketmaster.
UB40 keert volgend jaar opnieuw terug naar Nederland. De tour staat in het teken van hun 40 jarig jubileum. De band werd in 1978 opgericht en de naam verwijst naar het ‘Unemployment Benefit Form 40’, het formulier waarmee Engelse werklozen zich moesten aanmelden om een werkloosheidsuitkering te krijgen. Na het eerste album Signing Off uit 1980, konden de bandleden zich permanent uitschrijven bij de plaatselijke UWV. UB40 speelt dan jaarlijks in honderden uitverkochte concertzalen en domineert met hun vele hits de internationale hitlijsten.
De originele bandleden brachten in de eerste 30 jaar achttien studio- en vier live albums uit. Ze verkochten wereldwijd meer dan zeventig miljoen platen en ontvingen vier keer een Grammy-nominatie voor beste Reggae-album. Ruim vijftig van hun singles behaalden de internationale hitlijsten waarvan maar liefst tweeëndertig keer de Nederlandse top-40 en vijf keer de eerste plaats.
In 2008 verlaat leadzanger Ali Campbell de groep en gaat solo verder. In 2013 herenigt Ali Campbell zich weer met de inmiddels twee andere ex-leden van UB40, Astro en Mickey Virtue. Het drietal tourt opnieuw de hele wereld rond en speelt de vele UB40 hits in uitverkochte zalen. Hun energieke optredens zijn nog steeds ‘a trip down memory lane’ met grote hits als Food For Thought, One In Ten, Kingston Town, Cherry Oh Baby, (I Can’t Help) Falling in Love With You en Red, Red Wine.
UB40 ft. Ali Campbell, Astro and Mickey Virtue – 40th Anniversary Tour
Woensdag 10 april 2019, Ziggo Dome, Amsterdam
Aanvang: 20:00 uur | Entree: € 49 en € 69 (excl. servicekosten)
Meer info over dit concert vind je op: mojo.nl/ub40
De kaartverkoop voor het concert start vrijdag 7 september om 10.00 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
Na een uitverkochte show in Paradiso afgelopen jaar, komt Jeremy Loops in 2019 terug naar Nederland voor maar liefst vijf shows. In januari/februari 2019 komt de Zuid-Afrikaanse folk held naar Paradiso (Amsterdam), 013 (Tilburg), Annabel (Rotterdam), Doornroosje (Nijmegen) en De Oosterpoort (Groningen). De kaartverkoop start op vrijdag 7 september om 10 uur via de websites van de zalen.
Zoals zijn naam suggereert gebruikt Jeremy zijn loop pedals als integraal onderdeel van zijn liveshows. Daarbij maakt hij bovendien gebruik van elementen uit een breed muzikaal spectrum: van hip-hop en electronica tot traditionele Afrikaanse muziek. Zijn muziek is een gewoven verzameling van geluiden die hij maakt met zijn gitaar, mondharmonica, ukelele en beatbox, die via looppedalen en echo- en distortionapparaten worden vervormd en gevuld tot een eclectisch, harmonisch, maar bovenal pop-achtig geheel. Een overweldigende mix van moderne folk, hiphop, bluegrass, funk en stokoude blues.
Jeremy Loops, geboren als Jeremy Hewitt, werkte twee jaar op een jacht dat over de hele wereld voer. Hij leerde zodoende – noodgedwongen bij gebrek aan instrumenten – veel geluiden uit zijn looppedaal te toveren. Het maakte van hem de heuse alleskunner, die met zijn bandleden nu van elk live optreden een muzikaal feest weet te maken. Hij speelde zichzelf in de kijkers door zijn support tour voor Twenty One Pilots en een uitverkochte Europese headline tour waarin hij 30.000 tickets verkocht.
Zijn meest recente album Critical As Water (2018) is geproduceerd door Will Hicks (Ed Sheeran’s ‘Perfect’, Lilly Allen, Bastille) en heeft inmiddels al miljoenen streams op Spotify. Voor de liefhebbers van gelaagde nummers, improvisatie en publiekinteractie is een live show van deze moderne folksinger en multigetalenteerde beats- en ritmekunstenaar een ware must see.
Punkband IDLES vormde zich in 2012 in Bristol. Hun debuutalbum liet 5 jaar op zich wachten en zag vorig jaar het daglicht in de vorm van Brutalism. IDLES brengt vooral recht in je gezicht punkrock met teksten die vooral vanuit zanger Joe Talbot’s ervaringen putten en waarschijnlijk even sarcastisch als humoristisch opgevat kunnen worden.
Na twee keer luisteren betrapte ik me erop al mee te gaan zingen. Toonvast hoef je daarvoor niet te zijn, dat is Joe ook zelden, maar dat is nou net wat de sound van IDLES, een moderne Sex Pistols wellicht, zo tekent. Afkomstig van deze plaat is ook de hit Danny Nedelko, wat een onmisbare track is op ieder alternatief feestje.
Liefhebbers van Iceage, Shame, Preoccupations en Ought moeten deze plaat op zijn minst een kans geven! IDLES is één van de spannendste gitaarbandjes die Engeland de voorbije jaren heeft voortgebracht. Deze status mogen ze met deze plaat nog wel een tijdje vasthouden. Tekst Mania | Remco Moonen
Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site! En in de herhaling de eerste zondagavond (van de maand) van 22:00 tot 24:00 uur.
De Kroniek der betere Popmuziek
Door Robert van Gijssel
Ariana Grande en Nicki Minaj, de twee grote nieuwe vrouwen van de Amerikaanse pop, kenden elkaar al even. Ze draaiden om elkaar heen, traden samen op bij grote prijzengala’s en awardshows. Ze maakten als een soort ‘odd-couple’ samen een paar spetterende liedjes en dito videoclips – denk aan de kauwgumbalkleurige fitness-extravaganza van Side To Side. Dus heel vreemd is het niet dat Grande en Minaj vlak achter elkaar met een nieuw album kwamen in augustus. Twee heel fijne albums, ook dat nog, die hoog eindigen in deze kroniek van de betere popmuziek en dus ook in de maandelijkse en niet te missen Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
Op Sweetener van Ariana Grande is de invloed van popmeester Pharrell Williams hoorbaar. Hij prikt de beheerste en soulvolle stem van Grande vast op aanstekelijke en uiteraard behoorlijk funky pophits, zoals Borderline en Successful, die volgens de recensent in de Volkskrant tot de allermooiste liedjes uit de catalogus van de 25-jarige Grande behoren. Indrukwekkend is ook het slotlied Get Well Soon, waarin Grande het uiterste vergt van haar stem (en vooruit; de software die haar stem in goede banen leidt). De laatste veertig seconden stilte van dat lied, die echt bij het nummer horen, zijn bedoeld als respectvol eerbetoon voor de slachtoffers van de terroristische aanslag op de Manchester Arena, waar Grande destijds optrad. Een pijnlijke stilte dus, en een mooi slot van een waardige popplaat.
Dat is Queen van Nicki Minaj ook. Al valt er ook genoeg te lachen – de raps van Minaj zijn soms echt hilarisch. Of keihard, zoals in het aangenaam ijzige coole en haast kwaadaardige nummer Coco Chanel, dat zij opnam met een van de strijdsters van de vrouwelijke hiphop, Foxy Brown. In Ganja Burn, een megahit voor Minaj, is de rapster wat zachtmoediger en wordt haar sound zomers en sierlijk. De track Majesty ontleent meerwaarde aan het half gerapte, half gezongen refrein van Eminem, die na zijn vorig weekend gedropte verassingsplaat Kamikaze ineens ook weer helemaal hot is. Een hiphopfeestje, dus.
Nog een sterke vrouw, in een heel ander genre. Helena Hauff was al een paar jaar the one to watch, in de kwaliteitstechno. De drumcomputers en basslines van Hauff zijn bars, bruut en overstuurd: de ‘distortion’ is een belangrijk stijlkenmerk van de producer. En zij lijkt met dat kille, acid-achtige geluid een saluut te brengen aan de donkere jaren tachtig, en de pioniers van de elektronische muziek zoals Nitzer Ebb, Clock DVA en de Detroitse techno van Drexciya. In de toptrack met de uitbundige titel Hyper-Intelligent Genetically Enriched Cyborg laat zij kleine, menselijke en akelig mooie melodietjes toe tot haar verduisterde technobunker, en dat maakt haar plaat stilistisch ijzersterk . En eigenlijk regelrecht verslavend.
Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
John Cale is een van de meest alom gewaardeerde en invloedrijke rockboegbeelden op aarde. Tegelijkertijd is hij het ook het moeilijkst te plaatsen, met meer dan twintig soloplaten op naam. Avantgarde, klassiek, pop, elektronica, Cale is de absolute grootmeester van de muzikale kruisbestuiving. Op 3 december 2018 komt John Cale naar Theater Rotterdam (Schouwburg), de kaartverkoop start vrijdag 7 september om 10:00 uur.
Van The Velvet Underground tot aan The Stooges
Het kenmerkende dronende vioolgeluid van John Cale maakte het legendarische The Velvet Underground in de jaren zestig een onderscheidend en baanbrekend collectief. Het is sindsdien vaak gekopieerd, maar Cale blijft rusteloos grenzen verleggen.
De eigenwijze muzikant past zijn klassiek geschoolde kennis en vaardigheden door de jaren heen toe om rockhelden als The Stooges, Patti Smith, Modern Lovers en Happy Mondays naar een hoger plan te tillen. Hij werkte met grote componisten als LaMonte Young, John Cage, Terry Riley en Brian Eno, en nam in de jaren zeventig een shock rock persona aan.
Rotterdam
Lang verhaal kort, John Cale heeft eigenlijk alle facetten van muziek tot het maximale beoefent. Op maandag 3 december 2018 speelt deze levende legende een mooi overzicht van zijn beste werk in de grote zaal van Theater Rotterdam (Schouwburg). Dit concert wordt georganiseerd door Rotown, Motel Mozaique Concerts en Theater Rotterdam en heeft zit- en staanplaatsen.
John Cale
Maandag 3 december 2018
Theater Rotterdam, Schouwburg
Grote zaal, staan- en zitplaatsen (ongeplaceerd)
Zaal open: 19.00 uur | Aanvang: 20.00 uur
Tickets a 31,50 (inc. servicekosten) vanaf vrijdag 7 september om 10.00 uur verkrijgbaar via ticketmaster.nl | rotown.nl | motelmozaique.nl | theaterrotterdam.nl
Op vrijdag 29 maart 2019 komen The Kooks naar AFAS Live in Amsterdam. Afgelopen vrijdag brachten ze nog hun langverwachte 5e album Let’s Go Sunshine uit. De voorverkoop voor het concert start aanstaande vrijdag 7 september om 10:00 uur.
The Kooks hebben een bijzondere band met Nederland. Sinds hun eerste optreden in Nederland tijdens Eurosonic in 2006 heeft de band uit Brighton ons land vele malen bezocht. Ze weten zich al vanaf het begin te onderscheiden van hun indie-tijdgenoten door te flirten met andere muzikale stijlen als reggae, rock en pop. Het is een succesverhaal dat hun shows van de kleine clubs naar de grootste festivalpodia en –tenten brengt. Zo stonden ze afgelopen jaren in Nederland onder andere al op Lowlands, Pinkpop en in een uitverkochte (toenmalig) Heineken Music Hall en hebben daarmee inmiddels lang en breed bewezen de grote podia aan te kunnen.
Afgelopen vrijdag, 31 augustus, kwam het meest recente album van The Kooks uit, Let’s Go Sunshine. Het album is wederom een bevestiging dat The Kooks zich niet laten grijpen binnen één genre, als ze hun indierock moeiteloos laten samensmelten met retro funk, domerige pop en country punk.
Met een gezamenlijk aantal van meer dan 1 miljard streams lijkt er recent een nieuwe generatie fans van de band te zijn opgestaan. Deze nieuwe generatie jonge indiepopfans stuiten op The Kooks klassiekers als Naïve (al 10 jaar lang aanwezig in de Spotify top 200), She Moves In Her Own Way en Sway via de verschillende streamingdiensten.
Luke Pritchard, zanger en frontman van de band is verheugd: “In the middle of making this album, the band became big again. I don’t know how the fuck that happened. We were making an album to save ourselves, and it gave us confidence towards to end. (…) It felt like something had happened.”
Op 29 maart komt de band (naast Pritchard bestaande uit gitarist Hugh Harris, bassist Peter Denton en drummer Alexis Nunez) nummers van hun nieuwe plaat spelen en vergeten daarnaast ongetwijfeld hun grootste hits niet.
The Kooks
Vrijdag 29 maart 2019 | Afas Live, Amsterdam
Aanvang: 20:00. Tickets: €36 (excl servicekosten)
Meer info over dit concert vind je op: www.mojo.nl/thekooks.
De kaartverkoop voor het concert start vrijdag 7 september om 10:00 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant. Deze editie hebben we overigens de beste albums van het afgelopen jaar voor je geselecteerd.
De kroniek van de nieuwe muziek
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Ariana Grande – Sweetener (Universal) Sinds de terreuraanslag vorig jaar in Manchester bij een concert van Ariana Grande, kijken we toch iets anders tegen de Amerikaanse zangeres aan. Ze nam op grootse wijze de regie in handen tijdens de herdenking van de slachtoffers een paar dagen na de aanslag en dwong zo ook de bewondering af van mensen die tot dan toe weinig ophadden met de tienerster.
Tekst Gijsbert Kamer
Op Sweetener, haar vierde album, verwijst de nu 25-jarige zangeres nauwelijks naar de ook voor haar traumatische aanslag. Alleen het laatste, sterke, en meest persoonlijke nummer Get Well Soon loopt door tot precies 5 minuten en 22 seconden, wat volgens diverse Grande-watchers op sociale media geen toeval kan zijn. Dit moet volgens hen een verwijzing zijn naar de datum van de aanslag: 22 mei.
Mogelijk. Zeker is dat met Get Well Soon een ijzersterk popalbum ten einde komt, waarop Grande veel beter, rustiger en meer ingehouden, zingt en waarop de liedjes veel meer kleur hebben dan op eerdere platen.
Dat komt ongetwijfeld door de hulp van Pharrell Williams, die bij de meerderheid van de liedjes betrokken is als componist en producer. Pharrell levert hier zijn beste werk in jaren. Met fijnzinnige percussie, synths en baslijnen in de juiste funk-stand en aandacht voor details. Het titelnummer, Borderline (let op de zoemende synths) en Succesfull behoren tot de mooiste liedjes in Grandes oeuvre. Jammer is hooguit dat Pharrell niet alle liedjes voor zijn rekening nam. Nummers als God Is a Woman en No Tears Left To Cry zitten vol met clichés waaraan Grande met de hulp van Pharrell juist zo knap ontsnapt.
Blood Orange – Negro Swan (Domino / V2) Dev Hynes maakte deze eeuw al springerige punkpop met Test Icicles, akoestische folk als Lightspeed Champion en komt nu met zijn vierde album als Blood Orange. Op Negro Swan koppelt hij opnieuw op sublieme wijze zwoele soul aan Prince-achtige funk, zoals we dat kennen van een D’Angelo of Frank Ocean.
Tekst Gijsbert Kamer
Broeierig, verleidelijk en toch geheimzinnig. Want het gaat de in New York woonachtige Brit er niet alleen om mooie liedjes te maken, hij is een man met een missie.
Negro Swan is een grote schreeuw om aandacht voor de onaangepasten en een smeekbede om begrip voor eenieder wiens verschijning afwijkt van wat voor normaal doorgaat. Hynes, zelf inmiddels een veelgevraagd componist en producer die al werkte met Solange, Kylie Minogue en FKA Twigs, schakelt de hulp in van onder meer rapper A$AP Rocky, Diddy en de transgender-activist Janet Mock. Je herkent de zacht knisperende beats onmiddellijk. Zoemende synths, jazzy piano’s en verknipte gitaarakkoorden vormen de bedding voor Hynes’ Curtis Mayfield-achtige falset. Hoe verleidelijk en zwoel de sound ook is, de teksten komen hard binnen. ‘My first kiss was the floor’, verwijst Hynes in Orlando naar zijn jeugd waarin hij continu in elkaar werd gemept. Op Negro Swan koppelt hij voortdurend herinneringen aan zijn moeilijke jeugd in Londense voorsteden als Dagenham en Ilford aan de steeds onverdraagzamer wordende Amerikaanse samenleving waarvan hij nu deel uitmaakt.
Negro Swan is een fijnzinnig opgebouwd, introvert klinkende plaat vol slepende melodieën. De warme, bijna zalvende sound staat echter haaks op de wanhopige roep om liefde en acceptatie die uit alle liedjes op dit vierde Blood Orange-album opklinkt. Dat maakt het geheel alleen maar intrigerender.
Travis Scott – Astroworld (Epic / Sony) Voor de goede verstaander is het derde studioalbum van rapper Travis Scott een ode aan zijn thuisstad Houston: de titel Astroworldverwijst naar een plaatselijk pretpark dat in 1999 sloot, R.I.P. Screwis een saluut aan de invloedrijke DJ Screw (1971-2000) en overal op het album duiken lokale rappers op, zowel levende (Lil’ Keke, Don Toliver) als dode in samples (Fat Pat, Big Moe, Big Hawk).
Tekst Menno Pot
Nothing – Dance on the Blacktop (Relapse Records) Het is goed om iets over de achtergrond van Nothing te weten. Zanger, gitarist en liedschrijver Domenic Palermo komt uit de nihilistische en nietsontziende Amerikaanse hardcoregemeenschap, en zat in een paar gruwelijk agressieve bands. Bij een vechtpartij tijdens een concert liep het uit de hand: Palermo stak een concertganger met een mes en belandde twee jaar in de gevangenis. Daar kwam hij tot het inzicht dat geweld en agressie geen uitweg bieden uit de zwartgalligheid van het leven.
Tekst Robert van Gijssel
Zijn nieuwe band Nothing heeft nog steeds een onheilspellende onderlaag van bas en gitaren, maar nu zoemen ze in trage mineurakkoorden, zoals die van de shoegaze-bands Slowdive en My Bloody Valentine. Het derde album, Dance on the Blacktop, is het pronkstuk: Palermo heeft uit de sombere droompop van de voorgangers echt een eigen stijl opgetrokken. Nummers als Zero Day, Blue Line Baby en Plastic Migraine lijken eerst wat mijmerende gitaarbeschouwingen, maar gaan na een paar draaibeurten toch aan je hart kleven. De refreinen zijn treurig maar ferm, vooral door die steeds zwaarder dreunende gitaren die de misantropische teksten kracht bij zetten. Een plaat om bij naar vallende blaadjes te kijken.
Interpol – Marauder (Matador / Beggars) Het leek erop dat het New Yorkse Interpol het vertrek van bassist Carlos Dengler niet te boven zou komen. El Pintor (2014) het vijfde Interpol-album en het eerste zonder Dengler, was beslist niet slecht, maar het deed je wel afvragen hoe het nu verder moest.
Tekst Gijsbert Kamer
De urgentie van de eerste Interpol-platen ontbrak. Nooit was het de band gelukt weer net zo hard binnen te komen als met hun eerste twee albums Turn On The Bright Lights (2002) en Antics (2004).
Maar met een nieuwe producer (Dave Fridmann van onder meer Mercury Rev en de Flaming Lips) lukt het ineens wel. Er is aan het geluid nauwelijks iets veranderd. IJzige gitaren, donkere zang en in mineurakkoorden gedrenkte liedjes domineren. Maar Paul Banks zingt eindelijk weer alsof er echt iets op het spel staat. Oprecht getergd, in liedjes die sterker en vuriger lijken dan op de laatste Interpol-platen. En dan blijkt Interpol met een formule die sleets leek geworden toch weer te kunnen vlammen.
Neil & Liam Finn – Lightsleeper (PIAS) Wat een goed idee, vader en zoon Finn die samen een plaat maken. Papa Neil, met dat knappe gevoel voor melodieuze liedjes waarmee hij Crowded House ooit tot grote hoogten bracht. En zoon Liam die op zijn platen meer het experiment zoekt, maar toch altijd weer bewijst eveneens te weten hoe je een goed liedje maakt.
Tekst Gijsbert Kamer
Samen maken ze met Lightsleeper een mooi, wat dromerig album. Puntige liedjes ontbreken, maar wie van de sfeer van Beach Boys-platen uit de vroege jaren zeventig houdt, moet dit album beluisteren.
Meet Me in the Air roept de betreurde Beach Boy Dennis Wilson in herinnering. Zo staan er meer van die wonderschone, mijmerende liedjes op de plaat. Vader en zoon wisselen elkaar steeds af als zanger, maar het hele album kent eenzelfde licht psychedelische sfeer. Aardig detail: tussen de namen van andere Finn-familieleden duikt ook die van Mick Fleetwood op als drummer bij een aantal nummers.
Israel Nash – Lifted (Loose Music) De Texaan Israel Nash omschrijft zijn eigen muziek tegenwoordig als ‘hippie spiritual’. En dat zet hij dan ook maar op de hoes van zijn nieuwe plaat Lifted. Er zou eens verwarring kunnen ontstaan.
Tekst Robert van Gijssel
Want toen de zanger nog Israel Nash Gripka heette, op platen als Barn Doors and Concrete Floors uit 2011, maakte hij nog doorleefde maar basale countryliedjes: een man met een gitaar. Daarna, en vanaf de plaat Rain Plans uit 2013, liet Nash de haren wapperen. Goed nieuws voor de liefhebbers van vooral die hippie-Nash: Liftedis weer een betoverend mooi hippierootsplaatje, waarbij je haast gaat denken dat het ooit nog goed komt met de wereld. lees meer
77:78 – Jellies (Heavenly / PIAS) Vergeten bandje van tien, vijftien jaar geleden: The Bees van het Engelse eiland Wight, die een eigenwijs, zonnig brouwseltje van pop, indiefolk, sixties-psychedelica en soms een beetje reggae maakten. In Amerika bestond al een band met dezelfde naam en daarom moesten de Britten zich A Band Of Bees noemen.
Tekst Menno Pot 9 augustus 2018
Acht jaar na het laatste Bees-album duiken bandleden Aaron Fletcher en Tim Parkin op als 77:78. Jellies is van hetzelfde laken een pak als The Bees, wat uitstekend nieuws is. Lekkere blazers in Compass Pass, pittige sixtiespop-met-orgeltje in Chilli, zweterige dub in Papers – en her en der echo’s van een paar andere Britse dierbaren van rond 2000, Badly Drawn Boy en The Beta Band, bijvoorbeeld.
Jellies is een heerlijke neo-psychedelische popplaat voor een broeierige zomer waarin de hitte je af en toe naar het hoofd stijgt, maar kan desgewenst ook dienen ter eigenhandige verlenging van zo’n zomer.
Helena Hauff – Qualm (Ninja Tune / PIAS) Omdat we nu eenmaal graag labels plakken op muziek, en zeker op de abstractere klanken uit de elektronische hoek, heet het werk van de Duitse dj en producer Helena Hauff tegenwoordig ‘neo-gothic’. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ondergetekende recensent drie jaar geleden, bij het debuut van Hauff genaamd Discreet Desires, ook al verwees naar de duistere en wat toverachtige achtergronden van Hauffs productie. De sfeer op de opvolger Qualm, die een stuk mooier is dan de voorganger, is opnieuw spookachtig en kil. Maar de tracks zijn dieper doordacht, en komen soms tot leven bij fijne en zelfs menselijke melodietjes.
Tekst Robert van Gijssel
Het stijlkenmerk van Hauff is de vervorming van de ‘distortion’, die zij toepast op de bassdrums, toms en snaredrums van haar drumcomputer. De metertjes staan steeds in het rood, waardoor de beats rafelig en overstuurd en dus vrij angstaanjagend kunnen klinken. Met deze ritmische esthetiek verwijst Hauff naar de begintijd van de elektronische muziek; de ‘Electronic Body Music’ van bands als Nitzer Ebb én de edele techno uit Detroit, uit de jaren tachtig. Maar Hauff is op haar best als ze met de filterknopjes van haar acid-apparaat speelt, en haar nummers dus met subtiele bliepjes in elkaar steekt.
De tracks van Qualm zijn vrijwel allen live gespeeld in de studio-opstelling van Hauff. Daardoor klinkt een enkel nummer wat te veel als een jam-sessie: er is weinig ontwikkeling. Maar als Hauff wel aan nabehandeling lijkt te hebben gedaan, zoals in het geweldige Hyper-Intelligent Genetically Enriched Cyborg, wordt zo’n nummer ook bijzonder meeslepend dankzij steeds nieuwe, ijle synthesizermelodietjes waarbij je als luisteraar met de ogen dicht echt even op een kleine ruimtereis kunt gaan. Een prachtig, stilistisch en consistent dance-album, dat hoog gaat scoren op de elektronische jaarlijsten.
Nicki Minaj – Queen (Young Money / Cash Money Records) De voortekenen voor het vierde album van Nicki Minaj waren niet best. De misschien wel beste vrouwelijke rapper van de laatste jaren raakte verwikkeld in onverkwikkelijke relletjes op sociale media en bracht een paar slappe tracks uit zoals Thought I Knew You met The Weeknd en Bed met Ariana Grande.
Tekst Gijsbert Kamer
En of het nu zo handig was om zich te verbinden met de wegens gewelds- en seksuele misdrijven in opspraak geraakte rapper 6ix9ine voor het nummer FEFE is ook maar de vraag.
Maar afgelopen weekend verscheen het album Queen en bleek dat je halverwege toch kunt vaststellen dat Nicki Minaj zichzelf op haar vierde album heeft overtroffen. lees meer
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – augustus 2018
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Of we de afspraak kunnen verplaatsen, van het Amstelhotel naar een airbnb-adres in Amsterdam-West. Duvelstoejager Jonathan Wilson (43) ondersteunt Roger Waters als zanger en gitarist tijdens de Us + Them tour, die in juni vier dagen de Ziggo Dome laat vollopen met Pink Floydfans. “Ik wilde even op mezelf zijn”, verklaart de muzikant, die oogt als een moderne hippie, zijn plotselinge verhuizing.
De airbnb biedt het beeld van een muziekfanaat on the road. Een akoestische gitaar achteloos op de bank. Op het tafeltje ernaast speelt een opengeklapte Macbook via een bluetooth speaker muziek af van Scott Walker. Aan de laptop zijn een klein keyboard en een modulaire synthesizer gekoppeld, een PIN Electronis & Ramcur, die Jonathan Wilson op de kop heeft getikt in Berlijn. “Het is een remake van een synthesizer die Pink Floyd gebruikte tijdens de opnamen van The Dark Side Of The Moon. Toen Roger me vroeg voor de Us + Them tour ben ik ernaar op zoek gegaan om de speciale geluidsaffecten van dat album te kunnen herscheppen.”
Wilson heeft de synthesizer zelf ook toegepast op Rare Birds, zijn begin dit jaar verschenen soloalbum, en dat is nieuw. Want de Californische multi-instrumentalist, die vooral naam maakte als producer van albums van onder meer Dawes, Father John Misty, Conor Oberst, Roy Harper en Roger Waters, staat bij uitstek bekend om zijn voorliefde voor een warm analoog geluid waarin geen rol is weggelegd elektronische geluidsapparatuur. “De vergelijkingen met Crosby, Stills, Nash & Young en Dennis Wilson die me ten deel vielen bij mijn eerste twee solo-albums [Gentle Spirit (2011) en Fanfare (2013)-red.], waren vleiend, maar ik heb mezelf nooit gezien als de schatbewaarder van het jaren zeventig westkustgeluid. Ik woon inmiddels een kwart eeuw in LA, dus ik voel wel dat ik in een bepaalde traditie sta. Alleen al de omgeving doet wat met je. Maar als liefhebber van een doorwrocht en gelaagd geluid voel ik me net zo verwant met Engelsen als Trevor Horn, Peter Gabriel en Kate Bush.”
Big
‘Omdat we allemaal stroomafwaarts van Townes Van Zandt aan het vissen zijn, blijft er eigenlijk niets anders over dan het groot te maken’, schijft Jonathan Wilson in de documentatie die Rare Birds begeleidde. “Dat is vrij naar Arlo Guthrie, die zoiets zei over Bob Dylan. Ik zou willen dat ik een nummer als Pancho & Lefty zou kunnen schrijven, maar dat talent heb ik niet. Zulke catchy melodieën met poëtische teksten schrijven, is slechts weinigen gegeven, dus ik zoek het met mijn muziek in het domein van de overdaad. Sommige nummers op Rare Birds zijn opgebouwd uit 120 tot 150 tracks. want dat is mijn sterke punt. Ik kan dat heel goed organiseren. Het zit grotendeels gewoon in mijn hoofd, al prijs ik me gelukkig met een heel gestructureerd werkende engineer aan mijn zijde. Uiteindelijk ligt er natuurlijk wel een puzzel waar ik soms maanden mee bezig ben. Soms is dat heel meditatief, dan trek ik me helemaal terug om het te overdenken. Hoe passen alle stukjes in elkaar? Hoe wil ik het ten langen leste laten klinken?”
“Voor mij is het een enorm voordeel dat ik bijna alles zelf inspeel. Vaak komen de ideeën op tijdens het opnameproces. Ik stel me voor dat een chef-kok in de keuken ook zo aan de slag gaat met de ingrediënten. Je grijpt wat je nodig hebt, sommige bestanddelen zijn bekend, soms bedenk je iets nieuws of geef je het een speciale bewerking. Je hebt een gerecht voor ogen dat mensen versteld doet staan, dat als geheel overtuigt maar ook op onderdelen boeit. Ik werk overigens niet helemaal in mijn eentje, vaak krijg ik juist inspiratie door muzikanten die langskomen in mijn studio. Loving You, het nummer dat feitelijk het startpunt vormde voor Rare Birds, viel in zijn vorm na een paar spontane sessies met new age-zanger Laraaji.”
Ook de aanwezigheid van Roger Waters had grote invloed. De opnamen voor Waters’ Is This The Life We Really Want? en Rare Birds liepen grotendeels parallel. “In totaal zijn we zo’n anderhalf jaar met zijn album bezig geweest. Tussen die sessies door werkte ik aan eigen nummers. Vaak bleef alles precies zo opgesteld, dus het sonische pallet van onze albums kent een grote overlap. Ook heeft Roger geregeld naar nummers geluisterd die ik in hun ruwe versie voorspeelde op piano.”
Shit
Rare Birds is een 78 minuten durende muzikale reis langs oude en nieuwe paden van de psychedelische rock. Geen conceptalbum in strikte zin, maar als geheel bedoeld als “helende muziek”, dixit neohippie Jonathan Wilson. Voor sommigen is de sonische overdaad wat teveel – een Belgische recensent schreef dat er ‘een heel goeie plaat verborgen zit in Rare Birds’ –, maar daar heeft geluidsmagiër Wilson geen boodschap aan. “Ik wil dat mijn muziek mensen meeneemt op een emotionele golf. Een album van mij koop je niet voor de liedjes maar voor de totale ervaring.”
In Europa slaat zijn muziek meer aan dan in de Verenigde Staten, waardoor hij een vreemd soort niemandsland dreigt terecht te komen. “Het klimaat is nu zo dat albumverkoop weinig meer voorstelt. Je hebt uiteraard altijd nog bands die binnenlopen, maar doorgaans zijn dat de acts die al niks te klagen hebben. Over de belastingen misschien. Maar voor onbekendere groepen is het schrapen om te overleven. Ik wil het niet eens over mijn eigen verkopen hebben, maar neem de Father John Misty-albums waar ik bij betrokken was. Ik weet voor honderd procent zeker dat als I Love You, Honeybear en Pure Comedy halverwege de jaren negentig waren uitgekomen ze tien keer meer hadden verkocht dan nu.”
Het geld moet komen uit optredens. “Maar het is kostbaar om in Europa te touren als Amerikaanse indieband. Daar heb ik mee te maken. In mijn thuisland kan ik nauwelijks touren omdat te weinig mensen om mijn muziek geven. En in Europa, waar ik wel genoeg fans heb, is het eigenlijk financieel niet verantwoord, omdat het niet meer is op te vangen met plaatverkoop. Op mijn vorige tour heb ik ongeveer 100.000 dollar toegelegd. Maar deze shit is de dark side van het muzikantenbestaan. Het blijft nog altijd een genot muziek te maken, laat ik dat voorop stellen.”
Genieten
Dus staat hij zo’n 175 keer naast Roger Waters op het podium met de US + Them tour en het repertoire van Pink Floyd. “Natuurlijk, het geld is goed, maar ik kan er ook van genieten, temeer daar Dave Kilminster de meeste gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Die doet dat heel goed. Zelf ben ik veel minder bedreven in het noot voor noot naspelen van de originelen. Ik kan me helemaal richten op de zang. Voordat de tour aanving heb ik zelfs nog een zangcoach in de arm genomen om mijn stem en stamina te verstevigen. Toen Roger me vroeg voor de tour dacht ik: waarom niet? Als indie-artiest zal ik nooit in die megahallen spelen, laat staan in stadions in Zuid-Amerika. Het leek me cool dat eens mee te maken. Inmiddels is Roger een vriend van me en voel ik me loyaal. Al is het ook wel weer fijn, zoals nu in Amsterdam, het hele circus even te verlaten en zo’n luxe hotel te verruilen voor een appartement in een gewone buurt. Ik ben teveel een individualist om aldoor met de groep op trekken.”
Heaven #5, 2018 heeft maar liefst twee omslagen. Op de voorkant staat Raymond van het Groenewoud, op de achterkant prijken de jonge heren van DeWolff. Dat in verband met een special die Heaven wijdt aan het spiksplinternieuwe rootsfestival Once I A Blue Moon, dat zaterdag 25 augustus plaatsvindt in het Amsterdamse Bos. Ook de hoofdstad goes americana. Interviews zijn er met DeWolff, I’m With Her en The Dawn Brothers, alle drie te zien op het festival, naast David Crosby The Mavericks en vele anderen.
In de ‘gewone’ Heaven het uitgebreide vraaggesprek met Raymond van het Groenewoud, die een driedelige box samenstelde uit zijn oeuvre met de titel Archivaris. Ook zijn er fijne gesprekken met Beechwood, Low, Jonathan Wilson en Yorick van Norden.
In de serie Portret van…, dit keer podiumdirecteur Marlies Timmermans van het Utrechtse Ekko. Liz Phair’s spraakmakende debuut uit 1993 Exile In Guyville staat centraal in It was 25 years ago today.
In de recensierubriek, met meer dan 100 titels, nieuwe albums van o.a. Neko Case, Charles Lloyd & Lucinda Williams, Curse of Lono, American Aquarium, Dawes, The Wood Brothers, Dirty Projectors, Arthur Buck, RVG, Israel Nash, Needlepoint en Smail Mail.
Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement
Dominic Harrison a.k.a. YUNGBLUD, de 21 jarige, rockende Engelsman uit Doncaster komt naar Nederland! Yungblud omschrijft zichzelf als een ‘sociaal bewuste kunstenaar die niet bang is voor het leveren van genre-buigende protestliederen.’ Binnen bizar korte tijd wist YUNGBLUD zichzelf op de kaart te plaatsen en reist hij al de hele wereld rond voor shows en hij weet het publiek compleet in te pakken met zijn aantrekkelijke tracks, als I love you, will you marry me en Tin Pan Boy.
Het debuut album – 21 Century Liability – dat recent uitkwam, is het thema van de tour waar de artiest de komende tijd zoet mee is. Niet alleen zijn eerste album is een feit, ook is door een samenwerking met Charlotte Lawrence het nummer Falling Skies, de gloednieuwe soundtrack van 13 Reasons Why geworden.
YUNGBLUD timmert al een enkele jaar aan de weg maar in 2017 brak hij keihard door met zijn debuut EP. Een zeer mooie omschrijving van zijn werk is ‘heethoofdachtige suburban-poëzie van de jongere Arctic Monkeys en Jamie T, gefuseerd met een gezond vleugje ska en hiphop-spirit’.
Een ding wat zeker is, is dat deze stuiterbal geen moment stil staat op het podium en er ook zeker voor zorgt dat jou dat niet gaat lukken.
Samenwerkingsverbanden tussen bands of artiesten zijn er met regelmaat. Soms een succes, vaker een flop. Denk in dat laatste geval onder meer aan SuperHeavy, Lou Reed & Metallica en Afroki. Maar als je Justin Vernon (beter bekend als Bon Iver) aan geluidsarchitect Aaron Dessner van The National koppelt, doet dat ongetwijfeld vele muziekliefhebbers goed. En terecht, zo blijkt.
Net als in 2009, toen Vernon en Dessner al eerder samenwerkten door een nummer te fabriceren voor het schitterende benefietalbum Dark Was The Night. Titel van die track? Big Red Machine. Eerder dit jaar bracht het tweetal onder datzelfde Big Red Machine al een kwartet nummers uit, die te streamen waren op www.p-e-o-p-l-e.com, een initiatief van Vernon en de gebroeders Dessner met als doel om jonge kunstenaars en musici een platform te geven.
Op de zelfgetitelde plaat Big Red Machine opent het ietwat onrustige Deep Green, even later opgevolgd met het tragere en kalmere broertje Forest Green, fraai met knisperende drums, zachte elektronica, bliepjes en een vreedzaam gitaarlijntje die tezamen prettig voortkabbelen naast de kenmerkende stem van Vernon.
In het midden van het album krijgen we Hymnostic voor de kiezen, direct te duiden als werk van Vernon. De track is hymne-achtig, met zijn gepatenteerde falsetstem die aan autotune onderhevig is. De plaat wordt afgesloten met I Won’t Run From It. Met opbeurende folk-gitaren, koortjes en blazers is het alsof we naar een oud werkje van Bon Iver luisteren. Prachtig. Dit zeer luisterrijke geheel is er wat mij betreft eentje voor de eindlijstjes. Tekst Mania | Jelle Teitsma
Punkband 
Ariana Grande – Sweetener (Universal)
Blood Orange – Negro Swan (Domino / V2)
Travis Scott – Astroworld (Epic / Sony)
Nothing – Dance on the Blacktop (Relapse Records)
Interpol – Marauder (Matador / Beggars)
Neil & Liam Finn – Lightsleeper (PIAS)
Israel Nash – Lifted (Loose Music)
77:78 – Jellies (Heavenly / PIAS)
Helena Hauff – Qualm (Ninja Tune / PIAS)
Nicki Minaj – Queen (Young Money / Cash Money Records)
Samenwerkingsverbanden tussen bands of artiesten zijn er met regelmaat. Soms een succes, vaker een flop. Denk in dat laatste geval onder meer aan SuperHeavy, Lou Reed & Metallica en Afroki. Maar als je Justin Vernon (beter bekend als