Author: Pieter Visscher

Magische ode van The Kik aan Boudewijn de Groot in PHIL. Haarlem

The Kik in het theater met een 22-koppig orkest. Alle seinen staan dan op groen voor een paar uur topentertainment. Dat krijgen we dan ook voorgeschoteld in de schitterende PHIL. in Haarlem. Boudewijn de Groot wordt geëerd in een toepasselijk genaamde show: Boudewijn de Grootste.

Gezien: The Kik + orkest in PHIL. Haarlem, 16 januari 2026

Tekst & foto: Pieter Visscher

Het is zo’n avond waarop alles op zijn plek lijkt te vallen. Mooie, volle zaal, een band en een orkest in topvorm en vocaal ook nog eens alles spatzuiver. Van Dave von Raven, de als Dave Mellaart geboren 44-jarige Rotterdammer weten we dat wel, maar zo kraakhelder en gearticuleerd klinkt zijn vriend op gitaar (en vaste tweede stem) Arjan Spies ook, wanneer we hem Wat Geweest Is, Is Geweest horen zingen. Een nummer dat Boudewijn de Groot in 1973 schreef. Afkomstig van het schitterende album Hoe Sterk Is De Eenzame Fietser. Bloedmooie tekst, prachtige melodie. ‘Iedere nieuwe lente is alles nieuw voor mij, want de winter is dood, het oudjaar is voorbij.’

Het is een aaneenrijging van briljante liedjes die we voorbij horen komen in de geboortestad van trouwe compagnon, wijlen Lennaert Nijgh en de stad waar Boudewijn een groot gedeelte van zijn leven doorbrengt. “Het mooiste liedje dat ooit in Nederland geschreven is”, horen we Von Raven het iconische Testament aankondigen. Het is een zitconcert in de PHIL. en het is prettig dat er niet tot nauwelijks wordt meegezongen door het publiek, hetgeen de kracht van het optreden behoorlijk versterkt. Van Raven beschikt over een mooie stem en je proeft aan alles dat het werk van De Groot hem zeer nauw aan het hart ligt. We horen fijne anekdotes tussen de nummers door en zijn getuige van een los, speels optreden, met The Kik én het enorme orkest in bloedvorm. Vooral die strijkerssectie komt goed uit de verf in het repertoire van De Groot, die opnieuw zijn goedkeuring had gegeven aan The Kik, dat al eerder met het oeuvre van De Groot langs theaters is getrokken.

“Von Raven, meteen na de pauze: “Normaalgesproken zouden we meteen beginnen, maar we missen nog twee debielen in deze band. De toetsenist en de drummer. Waarschijnlijk staan ze buiten te roken. Laten we ze effe roepen!” Niet veel later sluit het duo weer aan. “Iedereen heeft wel een liedje van Boudewijn waarmee hij of zij zich kan identificeren”, vervolgt Von Raven. “Zo heb ik er ook eentje en dat heet Beneden Alle Peil.” Het staat op De Groots tweede album, uit 1966, Voor De Overlevenden. ‘Je ogen hoeven niet zo hard te staan, ontspan die harde lijnen om je kaken. Je lichaam, lief, is zacht om aan te raken.’
We horen klassieke songs als Avond en Een Meisje Van 16 voorbijkomen en het onovertroffen Verdronken Vlinder, dat voor kippenvel zorgt. Werk van de allergrootste chansonnier die we in Nederland hebben gehad en nog altijd hebben. Boudewijn de Groot is 81 en springlevend. We hoorden hem weer geregeld voorbijkomen in de al jarenlang door Pinguin Radio uitgezonden Snob 2000.
Von Raven: “Omdat we in de stad van Boudewijn en Lennart zijn, gaan we het proberen met Strand. We spelen ‘m voor het eerst, deze tournee. Het nummer is gewoon te snel. De meester zelf heeft er ook moeite mee gehad.” Het gaat om de debuutsingle van De Groot, die de muziek in 1964 schreef. De tekst is van Nijgh. Het razendsnelle liedje met koddige tekst wordt foutloos gezongen door Von Raven, die daarna wel bijna aan de beademing moet. Hij krijgt een glas water aangereikt van een collega. Het is een prachtavond, die afgesloten wordt met Welterusten, Mijnheer De President uit 1966 (!), met een tekst die in het huidige tijdperk nog zó verdomde urgent is, dat de tranen bij menigeen in de ogen springen. Wat een heerlijke avond.

zZz – Konnichiwa – Guten Tag – Money Money

zZz – Konnichiwa – Guten Tag – Money Money (Excelsior)

Dat was een prettige verrassing toen eind vorig jaar opeens een nieuwe zZz verscheen. Na tien jaar maar liefst. Konnichiwa – Guten Tag – Money Money heet-ie. Merkwaardige titel? Storm, het vijfjarige zoontje van Björn Ottenheim (drums, vocalen) sprak de woorden eens uit in één zin. Met medebandlid Daan Schinkel (elektronisch orgel, synthesizers) werd besloten er een albumtitel van te maken.

Een poëtische samenvatting van de tijd waarin alles op alle fronten uit de pan vliegt en de wereld in de hens staat, zeggen de twee en daar is geen speld tussen te krijgen. En zo horen we eindelijk weer werk van zZz, dat inmiddels met tussenpozen een kleine kwarteeuw aan de weg timmert met hun indiesleaze/indiedancepunk, die raakvlakken heeft met het geluid van LCD Soundsystem. zZz heeft de eighties sterker omarmd.

zZz is gejaagder en over het algemeen ook een stuk dansbaarder. Opwindender bovendien. Konnichiwa – Guten Tag – Money Money staat vol met vloervullers en heeft een sterk internationaal tintje. In de lente dit jaar start het duo met een tournee door Nederland.

Ottenheim en Schinkel wilden alleen maar knallers op hun vierde album en dat is gelukt. Het is louter opwinding wat de klok slaat. Verslavend (Freerange Renegade bijvoorbeeld!), ongelooflijk prettig album waarmee de wereld veroverd gaat worden. Geen twijfel. Pieter Visscher

 

M van Depeche Mode op Netflix: geen doorsnee concertfilm

Depeche Modes concertfilm M, geschoten in Mexico-Stad, is vanaf vrijdag te zien op Netflix. Het epische document met de band uit Engeland, bestaande uit beelden van drie uitverkochte shows in Mexico-Stad, draaide afgelopen jaar op twee data wereldwijd in bioscopen en werd bijzonder goed ontvangen. 

Depeche Mode kondigde de concertfilm M aan in april 2025. Destijds deelden ze mee dat ze beelden hadden verzameld van shows tijdens hun Memento Mori World Tour. De film combineert beelden van drie uitverkochte avonden in Mexico-Stad, die bijna 200.000 fans trokken. De film is nu dus te streamen. Voor kijkers in de VS, het VK en Europa is M vanaf 9 januari beschikbaar op Netflix. De film ging in première op het Tribeca Film Festival 2025, waar hij lovende kritieken ontving. In oktober werd de film vertoond in meer dan 2500 bioscopen in 60 landen. Later die maand bracht Depeche Mode ook een fysieke release en een live-album uit. M is een cinematografisch muzikaal hoogstandje dat verder gaat dan een doorsnee concertfilm. Geregisseerd door filmmaker Fernando Frías de la Parra, is het zowel een verkenning van Mexico-Stad als een ode aan Depeche Mode. De twee zijn veel dieper met elkaar verbonden dan je misschien zou denken. De concertfilm van Depeche Mode onderzoekt de kruising van dood en muziek in Mexico-Stad. Volgens Frías was de beslissing om de film in Mexico-Stad op te nemen bewust.

Depeche Mode is religie

Depeche Mode is als “een religie” in Mexico, vertelde hij in september 2025 aan NME. Bovendien richtte de toon van het album Memento Mori uit 2023 zich op “de terugkeer na de pandemie en het verlies van Andrew Fletcher”, aldus Frías. “Ze wilden zich dus meer richten op de show en de boodschap van het album.” De thema’s van de dood in het album, in combinatie met de fanbase in Mexico en de bestaande doodscultuur in het land, zorgen voor een unieke filmervaring. “Er zijn zoveel generaties die van Depeche Mode houden en ze essentieel vinden”, zegt Frías over de invloed van de elektronische rockformatie wereldwijd. “Daarom koos de band ervoor om in Mexico te filmen. Ik ben ze wel in andere landen gaan zien, omdat ik ze eerst beter wilde leren kennen voordat we gingen filmen. Het is hier heel anders.” Volgens de nieuwe beschrijving van de film voor Netflix is ​​M een documentaire die “de relatie van Mexico met muziek, sterfelijkheid en traditie onderzoekt, ingekaderd door de uitverkochte concerten van Depeche Mode in Mexico-Stad.”

Yorick van Norden – Do It Now

Yorick van Norden – Do It Now (Excelsior) 

Voor muziekliefhebbers die hun pappenheimers kennen beginnen we met de klassieker Alle 13 Goed! Want dat is het aantal songs op deze nieuwe plaat van Yorick van Norden. Nummers die stuk voor stuk hun eigen schittering hebben. Muziek om blij van te worden.

Haarlemmer Van Norden is weliswaar een kind van de eighties, maar zijn hart ligt in de jaren 60 van de vorige eeuw. Beatles-liefhebber bij uitstek en dat horen we nog altijd goed terug. En wie aandachtig luistert hoort ook dat Do It Now is opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen. Waar Van Norden, geloof het of niet, gebruik mocht maken van het Hammond-orgel dat we horen op The Dark Side Of The Moon en piano’s die we horen in A Day In The Life en Penny Lane.

Van Norden moet zich als een kind in de Jamin hebben gevoeld en al dat enthousiasme hoor je ook wel terug in het gros van de nummers, waarin kosten noch moeite zijn gespaard om ze tot grote hoogtes te tillen. Zo werden er nogal wat gastmuzikanten ingevlogen, waaronder Reyer Zwart en Maarten Kooijman, die we nog kennen van Johan.

Het is eenvoudiger om instrumenten die niet zijn gebruikt te noemen dan die die wel zijn ingezet om Do It Now al die muzikale rijkdom te verschaffen. Hoe Beatles wil je het hebben met een song als Better Days? Terwijl veel meer bands uit de jaren 60 nagalmen op dit ongekend zorgvuldig gemaakte album. The Byrds noemen we ook even. Yorick van Norden is momenteel op tournee. Zo is hij in januari bijvoorbeeld te bewonderen in Alkmaar, Utrecht, Groningen en Breda. Tip: heen! Pieter Visscher

Flock Of Dimes – The Life You Save

Flock Of Dimes – The Life You Save (Sub Pop)

Betere albums voor de donkere maand december worden er nauwelijks gemaakt. Flock Of Dimes vult met The Life You Save alle Sinterklaas- en Kerstmismonden. Lekker zwoel richting de jaarwisseling.

Jenn Wasner kennen we van Wye Oak, maar ook solo timmert ze aan de weg met haar Flock Of Dimes. Dit is de derde worp van de singer-songwriter, die er niet alleen voor staat, maar vanuit haar rijke muzikale vriendengroep aan alle kant hulp heeft gekregen om de plaat zo subliem mogelijk te laten klinken.

Vooral op de koptelefoon merk je wat voor precisiewerk het is geweest. Wasner heeft eigenhandig veel producerswerk verricht en ook Nick Sanborn verdient een flink compliment. Dit is niet het eerste werk van Flock Of Dimes waarmee hij zich bemoeit. We kennen Sanborn bovendien als producer van albums van onder meer Tune-Yards en John Cale.

The Life You Save is een plaat waarop het warme stemgeluid van Wasner heerlijk tot zijn recht komt. In gedragen indiefolkliedjes waar we een nummer met een verslavende schoonheid als Not Yet Free even uitpikken. Van een ontroerende schoonheid. Dat geldt overigens voor meer van de songs die zijn ontsproten aan Wasners brein. Pieter Visscher

Het diepe geloof in kracht van vernieuwing van Wings

WINGS (in kapitalen) is de ultieme bundel liedjes van de band die het geluid van de jaren 70 zo schitterend definieerde.

WINGS – in de liner notes vertelt Paul McCartney onder andere over de ontstaansgeschiedenis van de band – is verkrijgbaar in een indrukwekkende reeks prachtig vormgegeven verpakkingen met geluidsdragers, waaronder de prachtige 3lp Limited Edition Color Vinyl-collectie, een liefdevol samengestelde tijdcapsule vol beelden en muziek voor de grootste Wings-fan, tot de 1cd- en 1lp-versies voor degenen die hun eerste vluchten met Wings maken en/of net beginnen aan een diepere duik in deze fase van Pauls ongeëvenaarde carrière. Alle fysieke formaten worden geleverd met een boekje met een introductie van Paul McCartney. De 3lp- en 2cd-edities bevatten een uitgebreid boekje van 32 pagina’s met foto’s, artwork, schilderijen, weetjes en informatie over de band.

Het uitgebreide boekje bevat uitgebreide album-voor-albumnotities over het artwork, geschreven door Po, met aanvullende teksten van Pete Paphides, en bevat origineel artwork van Humphrey Ocean – die eerst met Wings werkte aan een deel van het artwork voor Wings at the Speed ​​of Sound voordat hij in 1976 door Paul en Linda werd uitgenodigd voor een tournee als hun artist in residence – met schetsen van achter de schermen van de band. Deze collectie schetst het verhaal van een band die uitgroeide tot een van de bestverkopende acts aller tijden. Met Amerikaanse nummer 1-singles zoals My Love, Band on the Run, Listen to What the Man Said, Silly Love Songs en With a Little Luck (uitgebracht op alle WINGS-formats) en meer dan 22 miljoen verkochte albums wereldwijd, overtrof Wings de verwachtingen. Mull of Kintyre werd de eerste single in het Verenigd Koninkrijk die meer dan twee miljoen exemplaren verkocht – waarmee hij de teller voorbijstreefde. She Loves You werd de bestverkochte single aller tijden in het Verenigd Koninkrijk. In de kern waren Wings een geweldige rockband, maar zoals WINGS ruimschoots aantoont, waren ze zoveel meer: ​​de uitgebreide compilatie toont de veelzijdigheid van de band met een duizelingwekkende tracklist die pop, folk, soul, reggae en experimenten omvat met nummers als C Moon, Goodnight Tonight, Arrow Through Me, Wild Life en meer. Na het uiteenvallen van The Beatles raakte McCartney stuurloos, nadat hij afscheid had genomen van zijn levenslange medewerkers en beste vrienden. Hij miste het kameraadschap, de creatieve vonk die ontstond door in een band te zitten. Geconfronteerd met de lastige keuze om de muziek te verlaten of opnieuw te beginnen, werd Wings geboren. Wings, opgericht in 1971 met zijn vrouw Linda McCartney en gitarist Denny Laine, werd al snel Pauls instrument voor zowel persoonlijke genezing als artistieke wedergeboorte. In de loop van tien jaar bracht de band zeven studioalbums uit en bereikte een recordhoogte van 10.000.000. Een ambitieuze, onvoorspelbare reis die muzikaal experiment combineerde met wereldwijd succes. In plaats van te vertrouwen op vergane glorie, smeedden Wings hun eigen identiteit, vaak ondanks kritische scepsis en frequente bezettingswisselingen. Hun verhaal is er een van triomf, veerkracht en een diep geloof in de kracht van vernieuwing.

Geen sleet op 10cc in Concertgebouw Amsterdam

In 2021 en 2023 stond 10cc al in de oogverblindende grote zaal van het Concertgebouw en opnieuw zit er twee jaar tussen. Ditmaal doet de Britse band Amsterdam aan voor The Ultimate Ultimate (tweemaal) Greatest Hits Tour. Dat terwijl er toch opvallend veel niet-singles worden gespeeld.

Gezien: 10cc, Concertgebouw Amsterdam, 18 november 2025
Tekst en foto: Pieter Visscher

Het is stijf uitverkocht en dat betekent dat er ook achter de band honderden mensen in stoelen zitten. Een concert van de achterkant volgen is waarschijnlijk een bijzondere ervaring. Het geeft een extra dimensie aan de show, omdat goed te zien is hoe enthousiast er wordt bewogen en meegezongen in de grote zaal, met zijn 1974 zitplaatsen. Een getal dat terugkomt tijdens het concert omdat wereldhit The Wall Street Shuffle bijvoorbeeld uit dat jaar afkomstig is. Schitterende uitvoering. Terwijl we voorafgaand aan het optreden al zo in de watten worden gelegd met Son Of Man, dat uit de speakers knalt. Een nummer in 2006 geschreven door Graham Gouldman en, jawel, Kevin Godley. “Unfinished business”, volgens Godley, die samen met Lol Creme de band verliet in 1976, om samen heel veel geniale dingen te doen, zowel op plaat als visueel.

Zo horen we de nodige songs voorbijkomen die juist door hen zijn geschreven, zoals het schitterende Old Wild Man, dat die duidelijke Godley & Creme-signatuur heeft. Gouldman prijst de twee niet alleen vanwege hun geniale muzikale vondsten, maar ook vanwege de humoristische teksten waar zij patent op hadden. Clockwork Creep is ook zo’n typisch meesterwerkje van de twee. 10cc in de huidige formatie brengt een stiekeme ode aan het duo.

Die huidige formatie kan niet bestaan zonder de inbreng van de extreem getalenteerde multi-instrumentalist Iain Hornal, die over een fabuleus stemgeluid beschikt en ook al met Yes en Electric Light Orchestra op tournee is geweest. Ongelooflijk begenadigd muzikant en zanger. Hoe zou I’m Not In Love klinken zónder hem? Het blijft een van de allermooiste popliedjes die ooit zijn geschreven. Zo ongelooflijk subliem uitgevoerd. Wat zit er toch veel levensvreugde in de huidige samenstelling van de band, die Dreadlock Holiday uiteraard niet laat liggen. We denken even aan het voetbalelftal van Curaçao, dat zich een paar uur later kwalificeert voor het WK voetbal in en tegen Jamaica. Dreadlock Holiday is ook zo’n liedje dat eeuwigheidswaarde heeft. Het a capella gezongen Donna tekent de speelsheid van het optreden, dat wordt afgesloten met het door Lol Creme, Kevin Godley én Graham Gouldman geschreven Rubber Bullets. De cirkel is rond. Er zit nog altijd geen sleet op de band. Niet in de laatste plaats door de inbreng van Iain Hornal (45). Wat een gigant.

Nation Of Language – Dance Called Memory

Nation Of Language – Dance Called Memory (Sub Pop)

Schitterende albumhoes. Laten we daar eens mee beginnen. Want het oog wil immers ook wat. Dance Called Memory is de vierde langspeler van Nation Of Language, dat sinds 2020 redelijk productief is.

Vrij jong trio nog altijd, met een vrij volwassen, sterk op de jaren 80 teruggrijpende sound. Ook nog altijd. Joy Division, A-ha, Simple Minds, OMD en Kraftwerk blijven de referenties, maar wat te denken van het vroege Depeche Mode (Vince Clarke-plaat, Speak & Spell, 1981), A Flog Of Seagulls, New Order en The Cure. Blikvanger Ian Richard Devaney, zingt nog steeds vrij gemakkelijk en hij hangt zo nu en dan ook nog eens een (bas)gitaar om z’n nek.

Ook op deze vierde plaat horen we een over het algemeen dansbare sound, die goed bevalt. De band sprak vooraf de hoop uit om rauwe kwetsbaarheid en menselijkheid te verweven in een synthzwaar album en dat is vrij aardig gelukt. Hoewel we geen stijlbreuk noteren in vergelijking met de drie voorgangers.

Dance Called Memory laat een Nation Of Language horen dat nog niet op de toppen van zijn kunnen lijkt te presteren, maar wel weer een ruime voldoende scoort. Er zijn niet veel jonge bands die zó ontzettend goed het geluid van de jaren 80 weten neer te zetten. Petje af. Pieter Visscher

Who Are You aan alle kanten gelauwerd

Who Are You, het achtste studioalbum van The Who, is verschenen in een reeks nieuwe formaten, waaronder een superdeluxe editie met meer dan 70 niet eerder uitgebrachte nummers, waaronder versies van de titeltrack Who Are You, nieuw gemixte livenummers van hun eerste tournee zonder de originele drummer Keith Moon en spontane opnames van de band tijdens repetities in 1977 en 1978. 

Who Are You, oorspronkelijk uitgebracht in augustus 1978, markeert een belangrijk hoofdstuk in de carrière van The Who en was tegelijkertijd een commercieel succes. Het bereikte nummer 2 in de Amerikaanse Billboard 200 en behaalde een dubbele platinastatus en nummer 6 in de Britse albumlijst. Het was helaas ook het laatste album met de legendarische drummer Keith Moon, die een week na de release overleed. Het album liet de band opnieuw grenzen verleggen, met nummers die verwijzen naar de opkomende invloed van Britse punk. Het meest opvallende is dat het titelnummer werd geschreven na een avondje uit met Steve Jones en Paul Cook van The Sex Pistols, en het weerspiegelde de gevoelens van Music Must Change en Sister Disco. Pete Townshend leverde ook enkele van zijn meest ambitieuze en complexe arrangementen, waarbij hij synthesizers en strijkers combineerde met de krachtige begeleidingstracks van The Who. Het titelnummer Who Are You ging begin juli 1978 aan het album vooraf en werd meteen een anthem. Het staat tot op de dag van vandaag op de setlist van de band. Mede dankzij de verschijning in de CSI TV-franchise begin jaren 2000, is het een van de meest gestreamde nummers van de band. De eerste sessies voor het album vonden plaats in de Ramport Studios van de band, geproduceerd door Glyn Johns en Jon Astley. Het opnameproces ging echter gepaard met uitdagingen en creatieve spanningen. De Who Are You Super Deluxe Edition vertelt uiteindelijk het hele verhaal, met voor het eerst de afgewezen originele Glyn Johns-mix van het album, een onlangs geremasterde versie van de uitgebrachte Jon Astley-mix en fly-on-the-wall-repetitiesessies in Shepperton Studios, die destijds eigendom was van de band, en een schat aan niet eerder uitgebracht materiaal, waaronder demo’s, alternatieve takes en in het geval van het opvallende nummer Sister Disco, een eerder ‘verloren’ gitaarsolo die door Steven Wilson van de multitracktapes was gered. In 1978 werd het album gezien als een terugkeer naar de vorm van The Who, en de verwachting van een tournee ter promotie van het album was hooggespannen. Helaas maakte het overlijden van Keith Moon op 23 augustus een einde aan dergelijke plannen. De band introduceerde in mei 1979 hun nieuwe drummer, Kenney Jones, voorheen van The Faces en The Small Faces, samen met de nieuwe toetsenist John’ Rabbit’ Bundrick. Een van de vele hoogtepunten van de superdeluxe editie zijn de nieuw gemixte livetapes van het Amerikaanse deel van de tournee van 1979, waarop de explosieve nieuwe line-up van The Who in volle glorie te horen is, terwijl nummers van het album met hernieuwde energie op het podium tot leven komen. De band hield dat momentum vast in het nieuwe decennium met het epische filmproject The Kids Are Alright, de Quadrophenia-film en het multi-platina album Face Dances in 1981.

Schijnwerpers opnieuw op Pulps Different Class

Pulp heeft met de heruitgave aan van hun in 1995 met de Mercury Prize bekroonde meesterwerk Different Class een parel vanjewelste zeer terecht weer onder de aandacht gebracht. Het album is verkrijgbaar zijn als vier-lp en dubbel-cd en is uitgebreid met de legendarische Glastonbury Festival-set uit 1995. Het is de eerste keer dat het Glastonbury-optreden wordt uitgebracht.

Na de release van Pulps recente topalbum More en een veelgeprezen tournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland, Europese headlineshows en een weekendbepalende set op het Glastonbury Festival van dit jaar, bouwt de heruitgave van Different Class voort op wat al een bijzonder jaar was voor de groep. Pulp, opgericht in 1978 door de vijftienjarige scholier Jarvis Cocker uit Sheffield, bracht tussen 1983 en 1992 drie albums uit op het label Fire, voordat het midden jaren 90 bekendheid en commercieel succes verwierf op Island Records met His ‘n’ Hers (1994). De opvolger, Different Class (uitgebracht op 30 oktober 1995), was een groot succes bij critici en de commerciële kant, wat Pulp internationale erkenning opleverde  (Mercury Music Prize in 1996 winnen en op nummer één in de Britse albumlijst debuteren). Het album leverde ook vier top 10-singles, waaronder de nummer 2-hits Common People en Mis-Shapes/Sorted for E’s & Wizz en Disco 2000 (nummer zeven). Tot op heden zijn er meer dan 1,4 miljoen exemplaren verkocht in het Verenigd Koninkrijk en meer dan een miljoen in Europa. Vier maanden vóór de release van het album had de band een triomfantelijke show als headliner op de Pyramid Stage van het Glastonbury Festival (waar ze kort daarvoor The Stone Roses hadden vervangen). Dit legendarische optreden, waarvan de audio hier voor het eerst werd uitgebracht, is gecombineerd met het geremasterde album ter ere van de 30e verjaardag van wat algemeen wordt beschouwd als een van de beste platen van die tijd. De luxe 4LP-set wordt geleverd in een stevige slipcase met een uitgebreid boekje van 28 pagina’s met een nieuw essay gebaseerd op interviews met de bandleden, plus veel nooit eerder vertoonde foto’s van fotografen Rankin en Donald Milne (die de foto’s voor de oorspronkelijke release maakten) en foto’s uit het archief van de band zelf. Het originele ‘aperture’-hoesontwerp, dat kopers aanmoedigde om “je eigen voorkant te kiezen”, werd geleverd met zes dubbelzijdige inserts/art cards met alternatieve hoesafbeeldingen, kartonnen uitsneden van de bandleden in uiteenlopende situaties. Dit is volledig nagemaakt voor de lp-set, die ook een poster van 30 x 30 cm bevat met miniaturen van de uitsparingen zelf, die fans naar wens kunnen uitknippen en in de gewenste setting kunnen plaatsen. De 2cd-set wordt geleverd in een digihoes met een boekje van 28 pagina’s. De remastering/mastering (en het laksnijden) door Geoff Pesche van Abbey Road, die samen met Kevin Metcalfe drie decennia geleden Different Class voor de eerste release masterde, is uitgevoerd onder toezicht van Jarvis Cocker en Mark Webber. In 2013 plaatste NME het album op nummer zes in hun lijst van de 500 beste albums aller tijden, terwijl Rolling Stone het op nummer 162 plaatste in 2020 in hun herziene versie van de 500 beste albums aller tijden.