Category: Nieuwe Muziek

Kim Gordon – The Collective

Kim Gordon – The Collective (Matador)

Kim Gordon is bijna 71 inmiddels. Ze laat met haar tweede soloalbum The Collective definitief horen de eeuwige jeugd te hebben. Een adembenemend prettige luistertrip waarop ze een geluid neerzet dat verder verwijderd is van de indienoiserock van Sonic Youth dan ooit.

Het experiment leidt de dans op The Collective, dat vervreemdend, subversief en overweldigend is. Drumcomputers en synthesizers en stemvervormers zijn de voornaamste instrumenten die Gordon inzet. “Ik vind niet dat alle muziek hapklaar en radiovriendelijk moet zijn. Mijn plaat is er voor mensen die zich niet herkennen in de teksten van Taylor Swift”, laat ze optekenen door Humo.

Gordon heeft de puinhoop op onze planeet vertaald naar klanken. Verpakt in liedjes waarin je je best moet doen om structuur te ontdekken, wat het allemaal extra aantrekkelijk maakt. Het lukt haar en haar band om de aandacht geen seconde te laten verslappen. “Ik zet elke dag opnieuw grote ogen op als ik zie wat er om me heen gebeurt, dus lijkt het me normaal dat die verbazing en verontwaardiging ook binnensluipen in mijn muziek”, in diezelfde Humo.

The Collective is de tweede samenwerking met hiphopproducer Justin Raisen en het pakt nóg veel beter uit dan op die eerste plaat, No Home Record, uit 2019. Verrassende wendingen, beukende ritmes en sublieme tempowisselingen zijn het fundament van industriële noise waarop je Gordons nog altijd wulpse stemgeluid uit duizenden herkent.

De vocale productie is in handen van Ainjel Emme, die in het verleden onder meer met David Bowie werkte. Ze speelt geen onbelangrijke rol, hoewel Gordon over het algemeen vooral als Gordon klinkt. Op een album dat erg hoog in allerhande eindlijsten gaat eindigen zo tegen de jaarwisseling. Dat is een voorspelling. The Collective stroomt over van genialiteit én muzikale schoonheid. Pieter Visscher

Popwarmer: Aaron Frazer – Payback

Aaron Frazer heeft twee nieuwe nummers uit; Payback en de titeltrack van het aankomende album Into The Blue. Je kan Aaron Frazer kennen als bandlid van Durand Jones & the Indications. Maar de singer/songwriter en multi-instrumentalist uit Los Angeles timmert ook solo dus aardig aan de weg. In 2021 kwam zijn debuut uit onder toeziend oog van Dan “Black Keys” Auerbach. Aaron laat nu nog een breder geluid horen; northern soul, psychedelica, spaghetti western, disco, gospel en hiphop sounds.

Martje Serveert nieuwe muziek week 16 2024

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Juniore – La silence (IJsbreker)
  2. The Mysterines – Sink Ya Teeth
  3. The Black Keys – On The Game
  4. Eels – GOLDY
  5. Big Special – BLACK DOG/WHITE HORSE
  6. Bibi Club – Parc De Beauvoir
  7. Water From Your Eyes – Warm Storm
  8. Stella – Trash (NL)
  9. la loye – everything, everything (NL)
  10. Lo Moon – Waiting a Lifetime (Breekijzer)
  11. Aaron Frazer – Payback (Popwarmer)
  12. girl in red – i’m back (Martje’s <3)

The Mysterines – Sink Ya Teeth

De tweede single van het tweede album van The Mysterines uit Liverpool is een vetarme en solo-loze stamper waarin een grimmig zingende frontvrouw Lia Metcalfe de soms vage grenzen verkent tussen pijn en passie, verlangen en verslaving. Producer van Sink Ya Teeth en de andere songs op Afraid Of Tomorrows is Joh Congleton, bekend van zijn werk voor en met o.a. Blood Red Shoes, Lana Del Rey, The War On Drugs en nog heeeeeeel veel meer kwaliteitsacts.

Fink – What Would You Call Yourself

Fink is zo’n artiest die in NL misschien nog wel bekender is dan in thuis in de UK. De inmiddels 51 jarige zanger, echte naam Fin Greenal is van diverse markten thuis. Hij komt uit de dance, maar is ook een succesvol componist (John Legend), producer (Amy Winehouse), remixer (Ryuichi Sakamoto), platenbaas (Virgin/Sony/eigen label).

Maar zijn faam, zeker is ons land rust op zijn verrichtingen als singer-songwriter. De tekst van zijn nieuwe single, What Would You Call Yourself? Lijkt ingegeven door zijn veelzijdigheid. Hoe zou je jezelf noemen als je als enige op aarde was? De song gaat over de kracht van taal en de zin en onzin van namen, merken en gimmicks. De tekst geeft aan dat Fink niet graag in een hokje wordt gestopt. Dat zullen we dan ook maar niet doen. Het nieuwe album van de duizendpoot, Beauty In Your Wake komt begin juli uit.

Lo Moon – Waiting A Lifetime

Het is onmogelijk naar Lo Moon te luisteren zonder aan Tears For Fears te denken. De band maakt absoluut geen geheim van hun liefde voor de geliefde Britse new wave band.

Het moet dan ook een hoogtepunt in de levens van de bandleden zijn geweest toen Curt Smith, een van de oprichters van TFF een tijd terug de bühne beklom om samen met zijn bewonderaars een uitvoering ten beste te geven van Everybody Rules The World.

Luister naar Waiting For A Lifetime en je hoort een song die naadloos op een van de klassieke Tears For Fears album zou passen. Maar dan gebracht met de techniek van nu en een passie die geheel eigen is. En zo staan er nog negen neo-retro juweeltjes op het ‘I Wish You More Than Luck’ album. De artistieke erfenis van Tears For Fears is bij Lo Moon in goede handen.

The Black Keys – On The Game

Een tijd lang konden Pat en Dan niet meer door één deur, maar inmiddels lijkt de kou uit de lucht en daarmee het voortbestaan van The Black Keys verzekerd.

Het duo viert de vrede met een album waar de vrolijkheid vanaf straalt. Ohio Players is een party-album vol poppy songs die veelal tot stand zijn gekomen   met hulp van buitenstaanders. Vooral op Beck heeft zijn stempel op het album mogen drukken. Een andere prominente gast is Noel Gallagher. Zijn gitaarspel siert On The Game, een midtempo popsong die mede door Noel’s George Harrison-achtige gitaarsound een hoog Beatles gehalte heeft. Co-componist van On The Game is Leon Michaels, lid van Dan Auerbach’s hobbyband The Arch en gewaardeerd producer van o.a. Aloe Blacc, Sharon Jones en Ed Michaels Affair.  Iemand dus die je er goed bij kunt hebben op een feestje.

Juniore – Le Silence

Bon, we hebben het wel eens eerder gehoord, maar wat is hij weer lekker om niet te zeggen delicieus, de nieuwe single van Juniore.

Het Parijse Yé Yé noir trio (Yé Yé is Franse sixties pop) is nogal zuinig met releases. Dat hun songs onderling niet al te veel verschillen is derhalve geen enkel bezwaar. Daarnaast is alles wat Anna, Swanny en Samy uitvreten altijd  smaakvol en opwindend. Le Silence is een neon surfsong die wordt aangedreven door een gitaarlickje dat nauw verwant is aan de riff van Love Buzz van  Shocking Blue zoals gecoverd door Nirvana. De kers op de cake is natuurlijk de coole en koele Franstalige zang, nou ja voordracht van mademoiselle Anna Jean. Er komt een nieuw, derde album aan van Juniore, maar niet eerder dan de herfst

Man Man – Iguana

Man Man zorgt voor wat vrolijkheid in deze donkere dagen met Iguana.

Het begin van  Iguana doet denken aan Baba O’Riley van The Who. Het repetitieve synthloopje mondt uit in een eigenaardig rockliedje. De stotterende zang suggereert dat het Who citaat geen toeval is. Halverwege verzandt Iguana in chaos, maar Man Man herpakt zich en breit er een happy end aan.

Er is overigens maar één Man Man. De naam van de muzikale mafkees is Ryan Kattner. Sinds 2004 heeft Rattner een zestal albums doen verschijnen vol ongrijpbare, maar veelal vrolijke popsongs. Afgaand op Iguana wordt zijn zevende album, ‘Carrot On A String’ niet heel anders.

Cardinals – If I Could Make You Care

Voor de nieuwe single van Cardinals moet je misschien even gaan zitten.

If I Coul Make You Care is een gotisch liefdeslied met doorleefde zang van Euan Manning. Hij zingt vanuit zijn tenen, zozeer zelfs dat zijn stem overslaat. Bij zo’n indringende performance hoort een passend begeleiding.  En ook de rest van de band waarin meerdere broers van de zanger zitten, gooit zijn collectieve zaligheid in de uitvoering van het nummer, dat langzaam opbouwt van een briesje naar een storm. Drums bulderen, bassen grommen, gitaren schieten in het rood.

Cardinals komt uit het Katholieke Ierland. En dat hoor je, aan het ijdele gebruik van de namen van de Heer en zijn Zoon en aan de melodeon, ofwel een Ierse trekzak die opduikt in de wat stillere delen van If I Could Make You Care.