Category: Nieuwe Muziek

Debut Album Cymbaline Out Now

Dutch new wave act Cymbaline have released their debut album ‘Computerleven’ on German record label Young & Cold Records today.

The album features seven songs full of rolling sequencers and dark synthesizers, reverb-drenched drum computers and lo-fi vocals.

With their music, Cymbaline draws heavily on the krautrock and new wave of the late ‘70s-early ‘80s, taking cues from bands like Joy Division, Kraftwerk, and Grauzone. Dark and recalcitrant music, with an ever-present touch of melancholy.

‘Computerleven’ was recorded by Cymbaline and Moreno Hogervorst. It was mixed by Moreno Hogervorst. and mastered by Daniel Hallhuber at Young & Cold records. Artwork was done by Jorgen Koolwijk.

Vinyl production has unfortunately been delayed and is now scheduled for December 2022.

See Cymbaline live during one of their shows:

21-10: Toekomstmuziek, Amsterdam
22-10: De Onderbroek, Nijmegen
28-10: ‘t Oude Pothuys, Utrecht
11-11: V11, Rotterdam*
16-11: Muziekgieterij, Maastricht**
18-11: OJC Jonosh, Heusden
19-11: Pier15, Breda*
30-11: Patronaat, Haarlem*

* supporting Smudged
** supporting The Vacant Lots (USA)

Listen to Cymbaline here.

Powered by Penguin Artists

 

TVAM – Semantics

Met Double Lucifer wist TVAM, alias Joseph Oxley de top 10 van de Graadmeter te penetreren. Het zou niet verbazen als hij dit huzarenstuk nog eens dunnetjes overdoet met zijn nieuwe single.

Semantics is een breedbeeld gitaarnummer met geheimzinnige zang en hypnotische keyboards. Exacte invloeden of dekkende vergelijkingen zijn niet makkelijk aan te wijzen, maar bij ons roept Semantics associaties op met zowel The Jesus & Marcy Chain als Gary Numan.

Semantics is de derde en waarschijnlijk laatste single voorafgaand aan de release van het tweede album van TVAM, High Art Lite op 28 oktober.

Black Lips – Lost Angel

Van de oorspronkelijke Black Lips die in 1999 het licht zagen, zijn er na tien albums nog maar twee over. Nadeel ervaart de band niet van het grillige personeelsverloop. Nog steeds staan de Lips hoog in de rangorde van historisch bewuste psychrockbands.

Voor Lost Angel lijken de Lips ten rade zijn gegaan bij The Cramps en Ennio Morricone. Het is een gemene ballad met verwaaide wild-west gitaren en ongeregelde achtergrondgeluiden. Het zou niet verbazen als het door Zumi Rosow gezongen nummer is opgenomen in een spookhuis.

Lost Angel staat samen met twaalf andere recalcitrante rocksongs op het begin deze maand verschenen Apocalypse Lover album.

The Bug Club – Going Down

Je kunt je kont niet keren of er is alweer een nieuwe single van The Bug Club! Niet dat dat erg is. Integendeel. Zeker niet als de liedjes zo lekker en leuk zijn als Going Down.

Misschien is leuk niet de beste omschrijving van een nummer dat gaat over ten onder gaan, maar The Bug Club is gelukkig geen band die zich zelf al te serieus neemt. Going Down staat net als andere recente singles, waaronder It’s Art op het vers verschenen tweede album van de band uit Wales, Green Dream In F#. Het nummer heeft dezelfde ‘naïeve’, ongepolijste studentenrocksound als het oudere werk met de aantekening dat bassiste Tilly Harris dit keer Sam Willmett ook vocaal bijstaat.

Mazey Haze – The Weight Of The Weekend

Mazey Haze heeft zo lang gewacht met het uitbrengen van een nieuwe single dat het misschien goed is om even ons geheugen op te frissen.

Mazey Haze, echte naam Nadine Apeldoorn is een droompopsinger-songwriter met een serie uitstekende singles op haar C.V. Een jaar na overzichts-EP, Always Dancing meldt ze zich voor een nieuwe ronde met het wederom zeer geslaagde The Weight Of The Weekend.

Mazey’s semi-onschuldige meisjesstem komt uit de speakers gehuld in een nevel van echo die als het een geur was geweest naar patchouli zou hebben geroken. Met zonneshotjes als dit komen we de winter wel door hoor! Je kunt Mazey Haze gaan zien als support-act van Feng Suave in Parijs, Berlijn en Londen. Nu maar hopen dat ze haar daar niet houden.

Declan Welsh and The Decadent West – Mercy

Een kleine vier maanden na hun Impermanency EP zijn Declan Welsh and The Decadent West alweer terug aan het front met een fonkelnieuwe single die beter is dan we hadden durven hopen.

Ook Mercy is een song met een boodschap zij het dit keer geen politieke maar een persoonlijke. Het nummer gaat over afkicken en afstand nemen , van drank en drugs, maar ook van social media en schadelijke relaties. Als song is Mercy een stuk minder prekerig dan oud Breekijzer en GM hit Inpermanency en dat bevalt goed. Ook de productie is frisser en fantasievoller. Dat laatste mogen we volledig op het conto schrijven van Gianluca Bucellati, een up and coming producer die ook goede daden heeft verricht voor o.a. Arlo Parks, Biig Pig en Easy Life. 

Loupe – ICFAT

Echt rijk en beroemd gaat Loupe waarschijnlijk wel nooit worden. Daarvoor zijn hun droompopsongs te eerlijk en te fragiel, maar wat ze doen doen ze zo langzamerhand beter dan wie dan ook.

De Amsterdamse band bracht vorige week hun tweede EP uit, Spring ’19 met naast de eerder dit jaar verschenen singles ook een drietal nieuwe nummers waaronder het spooky, spannende en intrigerende ICFAT. Er wordt door Annemarie, Lana en Jasmine op een zeer hoog niveau gemusiceerd, maar het is vooral het fantasievolle arrangement dat de aandacht trekt. Dat en de zang van Julia die tegelijk breekbaar en stoer kan klinken. 

Dat Loupe live minstens zo weet te boeien als op plaat kan je zien/horen op de registratie die ze op initiatief van TivoliVredenburg maakten voor hun 48h concertserie. Je vindt hem hieronder.

Robin Kester – Fries and Ice Cream

Geen kwaad woord over de productiecapaciteiten van Robin Kester en Marlien Dorleijn, maar het is de coating die co-producer Ali Chant (Yard Act, PJ Harvey, Aldous Huxley) heeft aangebracht op Fries and Ice Cream die haar nieuwe single vleugels geeft.

Met Fries and Ice Cream dwaalt ze steeds verder af van het platgetreden singer-songwriter pad en begeeft ze zich op het terrein van de sferische popmuziek, songs waar vorm en inhoud perfect in balans zijn zonder aan melodie in te boeten. Doe je zelf een plezier en geniet van de nieuwe Kester in een prikkelarme omgeving onder het genoegen van een (zelf in te vullen).  

Cowboyy – Gmaps

Die praat-zang stijl waarmee bands als Dry Cleaning, Yard Act en Fontaines DC furore maakten, kennen we nu wel. Je moet van goede huize komen om daar nog iets interessants mee te doen. Enter Cowboyy!

Wat het debuterende kwartet uit Zuid Engeland doet, is niet zo zeer nieuw, maar anders genoeg om positief op te vallen. De woordvoerder van het stel steekt zijn verhaal af in een moordend tempo. Hij is net zo rap van tong als een veilingmeester in Storage Wars. Ondertussen maakt de band er een vrolijk zooitje van met countrygitaren, math-rockovergangen en punkakkoorden. Na 2 minuten Gmaps alweer voorbij en ben je verkocht.

Sorry – Closer

Het moet nu wel duidelijk zijn dat wij fan zijn van Sorry. Closer is het achtste nummer dat we oppikken van de band van Asha Lorenz en Louis O’Bryen.

Sorry staat op het begin deze maand verschenen tweede album van het averechtse popkwartet uit Noord Londen. ‘Anywhere But Here’ is zo’n zeldzaam album waarop geen enkel slecht nummer staat.

Net als alle andere Sorry songs is Closer een groeidiamantje. Het nummer begint als een briesje en eindigt als storm. Tussen A en B trekt er weer zo’n typisch Sorry landschap aan je voorbij; vol unheimische details die niet noodzakelijk afkomstig zijn van een muziekinstrument. Of uit de keel van Asha.